column

Kunst in een blockchainwereld

Redacteur technologie

Uw gewone browser geeft toegang tot bevreemdende 3D-werelden die gebaseerd zijn op blockchaintechnologie. Ik bezocht in zo'n wereld een tentoonstelling over digitale kunst.

Het museum OÖ Landes-Kultur GmbH (OÖLKG) uit het Oostenrijkse Linz laat met de tentoonstelling Proof of Art zijn licht schijnen op de geschiedenis van non-fungible tokens (NFT's) en digitale kunst. De NFT's worden gebruikt als unieke digitale handtekeningen van creators die voor altijd worden ingeschreven op een blockchain en vervolgens verhandeld worden.

Offline loopt de tentoonstelling Proof of Art in het museumgebouw Francisco Carolinum, dat ik niet heb bezocht, en online in Cryptovoxels, een virtuele wereld gebaseerd op de blockchain Ethereum. Die bezocht ik wel.

Cryptovoxels is gemakkelijk bereikbaar. Gewoon op de laptop een link aanklikken en er opent zich een 3D-wereld, waarin je met de pijltjestoetsen kan rondstappen als een blokkige avatar. Het OÖLKG heeft er een virtuele NFT-eigendom, DFC Francisco Carolinum genaamd, met een heus adres, Clarion Alley 17 op het eiland San Francisco.

Eenmaal in Cryptovoxels wordt mijn chatbox geteisterd door hijgerige boodschappen van een virtuele vastgoedhandelaar. De tentoonstelling zelf is wat overweldigend en een 'korte geschiedenis van NFT's' vind ik niet meteen. Het is kwestie zelf door te zoeken. Op de tweede verdieping tref ik werk aan van LaTurbo Avedon, 'een virtuele kunstenaar die werk maakt dat de praktijk benadrukt van niet-fysieke identiteit en auteurschap in de metaverse'. Met 'metaverse' wordt meestal het geheel van virtuele en online werelden bedoeld waar mensen samen ervaringen delen.

De metaverse is terug van nooit helemaal weggeweest.

De virtuele kunstenaar blijkt in maart het Whitney Museum of American Art gehaald te hebben, maar creëerde ook kunstinstallaties in de game 'Fortnite'. 'De jongste tien jaar werkte LaTurbo Avedon enkel als een avatar, duizenden uren doorbrengend met het creëren en exploreren van virtuele werelden en identiteiten', lees ik op de site van het Whitney. De kunstenaar blijkt ook een fascinatie te hebben voor virtuele spiegels, wat leidde tot een voorstel voor een spiegelemoji, wat werd aanvaard en nu een deel is van de Unicode 1.0 emojikarakterbibliotheek.

In mijn chatbox op Cryptovoxels kwam overigens ook een uitnodiging binnen voor een heus feestje. Ik klik op de link en beland tussen avatars die in al hun blokkigheid vrolijk staan te dansen. Ik herinner mij hoe ik op Second Life bijna 15 jaar geleden zo'n virtuele dansfeestjes ontdekte. De metaverse is terug van nooit helemaal weggeweest.

Lees verder