column

Zoom-moeheid

Videoconferenties zijn fantastisch. Maar hoe overleef je ze?

Op mijn laptop zie ik een mozaïek van 16 hoofden. Op mezelf na zijn het allemaal vrouwen, enkele met een witte huidskleur, de meeste met een donkere. Wat we gemeen hebben, is dat we allemaal aan het lezen zijn. Iemand ligt onder een dekentje, nog een andere zit voor een imposante boekenkast. Een uur lang wordt tijdens deze videoconferentie in stilte gelezen. De club maakt deel uit van het Quarantined Pages-project van de Canadese specialiste in afrofuturisme Njeri Damali Sojourner-Campbell

Ik las in de krant The Guardian dat ze deel uitmaakt van Booktube, een netwerk op YouTube van mensen die daar boeken bespreken. In deze tijden van zelfisolatie besloot ze op het videoplatform Zoom lezers bijeen te brengen. Inmiddels zijn er zeven hosts die op elke dag van de week het uurtje Zoom-lezen mogelijk maken. 

Videoconferencing in stilte, of het nu gaat om lezen, schrijven of mediteren, het heeft iets.

Elke dag op een vast uur bijeenkomen om te lezen, het geeft mensen een structuur om iets te doen waar ze anders misschien niet aan toekomen.  

Na een uur stil lezen vertelt iedereen kort over zijn, haar of hun boek - 'zijn', 'haar' en het niet-binaire 'hun', want in deze leesgroep lopen ze niet hoog op met het traditionele genderonderscheid. Iemand zegt 'Becoming' van Michelle Obama te lezen. Ze vertelt dat Netflix binnenkort met een documentaire over het boek komt, wat tot grote opwinding leidt. Als ik als nieuwkomer over mijn boek spreek - 'Herzog' van Saul Bellow - word ik enthousiast begroet. 

Hartverwarmend allemaal. Maar ik moet me haasten, want ik ben al een half uur te laat voor een andere Zoom-meeting. Bij die bijeenkomst wordt geëxperimenteerd met manieren om online events te animeren. Na zo'n twee uur voel ik dat ik blokkeer. Na een dag telewerken (met uiteraard een videoconferentie), de videoboekenclub en nu dit wordt het mij te veel. Ik mompel iets over 'laat op de avond in België' en laat de videoconferentie voor wat ze is.

Tijd voor meditatie, waarbij ik een half uur naar een witte muur kijk. Samen met een andere groep op Zoom. Videoconferencing in stilte, of het nu gaat over lezen, schrijven of mediteren, het heeft iets. Je bent samen en ook niet samen. Magisch eigenlijk. Maar ook na het mediteren voel ik me nog moe. 

Inspanning

Experts leggen uit dat deelnemen aan gewone videoconferenties extra inspanning vergt om niet-verbale signalen te capteren zoals gelaatsuitdrukkingen, lichaamsbewegingen en toonhoogtes. Daardoor word je dus vermoeid. Maar zelfs de stilteconferenties vergen inspanning. Je beseft dat je de hele tijd voor een camera zit, wat in meer stress resulteert.  

Her en der verschijnen tips om videovermoeidheid in te dijken. Je kan tijdens een sessie de eigen camera afzetten. Ook moet je echt niet de hele tijd naar het scherm staren. Bij langere sessies mag je gerust wat rondlopen. Maar zelfs dan kan het te veel worden.

'In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister', zei Goethe, en dat geldt ook in deze eeuw. Als het symbooltje voor videoconferencing in mijn agenda gaat overheersen, ga ik voortaan op de rem staan. Je kan tenslotte ook gewoon berichtjes sturen. Sommige mensen telefoneren zelfs nog. En wie weet, misschien gaan we straks weer van die echte brieven schrijven. 

Lees verder