Column: 'Beste Eric Verbeeck'

Peter De Groote

Het jaar is weer voorbij. Hier sta ik opgewekt en blij. Zo luidde een kleine twintig jaar geleden de aanhef van mijn vorige nieuwjaarsbrief. Oh, wat moet ik toen in een gelukzalige staat van kinderlijke naïviteit verkeerd hebben. Want wie krijgt anders dergelijke onzin uit zijn pen? Niet dat ik vandaag niet langer goedgeluimd ben. Maar opgewekt en blij, tevredenheid in het kwadraat, neen, dat is een brug te ver. Daarvoor heb ik in 2011 net iets te vaak Immoweb en andere vastgoedboeren afgeschuimd. Vruchteloos op zoek naar een betaalbaar huis in de stad van mijn hart, Gent.

Eén alinea ver en hij flirt al met alles wat pathetisch is, hoor ik u denken. U hebt gelijk. Maar het is dan ook best zielig, moet u weten. Want het is niet dat we geen moeite doen, mijn vriendin en ik. Een half uurtje online vastgoed kijken per dag, het is de jongste jaren een even gewone bezigheid geworden als de krant lezen en tv kijken. Online window shoppen tegen wil en dank, dat is het. Want hoe graag we ook willen kopen, betalen kunnen we zelden. We leven er nochtans niet op los. We werken, we sparen. We zijn modale tweeverdieners. Ik een jaar of vijf aan de slag, zij iets minder. Maar in het Gent van anno 2011 zijn we teweinigverdieners.

Weet u dat een huis in Gent de voorbije tien jaar gemiddeld 175 procent duurder werd? Een doorsneewoning kost er vandaag 210.000 euro. En dat ‘doorsnee’ – geloof mij op mijn woord – neemt u best letterlijk. 210.000 euro, dat is pootjebaden in de kelder. Dat is vocht in de muren, een ongeïsoleerd dak en lawaaierige buren. 210.000 euro, in één geval was het zelfs een huis zonder bovenverdieping (‘maar u mag de plannen hebben’).

Een woning in Gent van 210.000 euro, dat zijn vier muren waartussen het maanden ’s weekends ploeteren is tot zij ergens op lijken. Beestenwerk waarvoor de factuur finaal dicht tegen de 300.000 euro aanschurkt. Peperduur labeur.

Vergis u niet, beste babyboomer, ik weet ook wel dat anderen meer schuld hebben dan u aan de dure huizen in de stad. Studenten en andere inwijkelingen, de overheid, dat zijn de makkelijke zondebokken. De eerste twee doen de vraag in Gent veel sterker stijgen dan het aanbod. Die laatste laat na om dat te counteren met een uit de kluiten gewassen woon-, bouw- en renovatiebeleid. Maar mag ik op zijn minst een beetje jaloers zijn op u? Voor u was wonen nog betaalbaar. Voor u leidde die dekselse baksteen in de maag niet automatisch tot een indigestie.

Natuurlijk moest u ook sparen. Maar studies bewijzen zwart op wit dat wij vandaag historisch veel zuinigheid aan de dag moeten leggen om een huis in de stad te kunnen kopen. En dan heb ik het nog niet over huren gehad. Dat kan een jong koppel zich misschien nog veroorloven, maar voor alleenstaanden is het stilaan onbetaalbaar.

Neen, u bent niet de hoofdschuldige. Maar hebt u de schaarste van vandaag niet op zijn zachtst gezegd mee in de hand gewerkt? Door decennia lang de beste bouwgronden op te kopen voor een prikje en ze rücksichtslos vol te poten met fermettes en andere ruimtelijke wanordelijkheden bijvoorbeeld? Of door pas rijkelijk laat aan energiezuinig bouwen te beginnen denken?

Ik wens mezelf een betaalbaar huis in 2012

Peter De Groote

Journalist De Tijd

Dat is een dwaling die vandaag elke nieuwbouwer opzadelt met tal van regeltjes en vooral duizenden euro’s extra kosten. En wat met de hectares gronden in de stad waar u volgens vastgoedexperts koppig aan vasthoudt als appeltje voor de dorst voor uw oude dag? Natuurlijk is het ieders recht om te sparen. Maar begrijpt u dat ik wat cynisch word van dat speculatieve oppotgedrag, op een moment dat een eigen huis – één van de voornaamste pensioenbuffers – voor mij almaar onbereikbaarder wordt?

Laten we er niet flauw over doen, beste babyboomer. U zwaait vandaag de plak in huizenland. Als mijn wederhelft en ik in 2012 eindelijk dat veel te dure huis in Gent kopen, is de kans groot dat onze spaarcenten bij één van uw afzwaaigeneratiegenoten terechtkomen. Economen hebben het fenomeen al een naam gegeven: de omgekeerde welvaartstransfer. Ach, economen, hoor ik u verveeld zuchten, dat is toch gewoon de markt. De wet van vraag en aanbod. Dat is het inderdaad. Maar staat u mij toe dat ik van die wetmatigheid ook volgend jaar niet opgewekt en blij word?

 

Gelukkig nieuwjaar,

Peter

Gent, 1 januari 2012

 

Peter De Groote is 27. Hij is redacteur bij De Tijd.

 

Lees HIER het antwoord van vastgoedontwikkelaar Eric Verbeeck.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud