Advertentie

Jan Van Esbroeck: ‘Het is op een bepaalde manier zielig, maar ik kan niets anders’

Ontbijt met De Tijd. Na anderhalf jaar gaat vandaag de grootste concertzaal van het land weer open. En dat ontroert de baas van het Antwerps Sportpaleis. ‘Sorry, een zwak moment.’

In de keuken van Jan Van Esbroeck (58) schalt Sportpaleis FM uit de luidsprekers. ‘You’re in the wrong place’, zingt Geike Arnaert van Hooverphonic. We voelen ons allesbehalve op de verkeerde plek. We kijken uit op een romantische tuin en op tafel staat een mand vol ronde rozijnenkoeken, croissants en broodjes.

De zwarte kat Julia vlijt zich neer aan onze benen. ‘Haar tweelingbroer Romeo heeft precies weer de benen genomen. Die zal zich nooit op zijn gemak voelen bij vreemden.’

Ontbijt met De Tijd

Schilde, 10 uur, thuis in de keuken van Jan Van Esbroeck.

Met de CEO van Sportpaleis Group praten we over ‘Liefde is alles’ van
Bart Peeters, over de naweeën van corona voor de evenementensector
en over de teleurstelling na de Clouseau-uitspraak van premier De Croo.

De CEO van het Antwerps Sportpaleis maakt een nerveuze indruk. Tot tweemaal toe excuseert hij zich omdat hij het koffieapparaat niet in gang krijgt. Als hij een capsule in de gleuf duwt en de hendel omlaag slaat, begint het toestel toch te brommen. Ontbijten maakt pas sinds enkele jaren deel uit van zijn ochtenden, zegt hij. Tot zijn conditiecoach erop aandrong begon Van Esbroeck meestal met een lege maag aan de werkdag. In de voormiddag werkt hij altijd thuis. ‘Dat was voor corona al zo. In ons landschapskantoor kan het erg lawaaierig zijn. De grotere dossiers doe ik liever hier.’

Hij komt net uit een gesprek over zo’n groot dossier: de befaamde voorschotregeling van het Vlaams Agentschap voor Innoveren & Ondernemen (VLAIO). Net als de festivalorganisatoren achter Pukkelpop en Tomorrowland deed het grootste eventbedrijf van het land een beroep op de steunmaatregel. Er heerst onduidelijkheid over de terugbetaling van voorschotten voor enkele  shows, onder meer van Will Tura, die de Sportpaleis Group niet annuleerde maar verplaatste. Welke kosten zijn terugbetaalbaar en welke niet. Daar ging de Teams-vergadering over. ‘We geraken er wel uit, zeker?’, zegt de CEO schouderophalend.

Aanvankelijk wilden we dit gesprek voeren op het middenplein of het grote podium van het Antwerps Sportpaleis. Maar dat ging niet vanwege de opbouw van het eerste evenement sinds half maart 2020: het bevrijdingsfeest Reverze. ‘We stopten met Reverze en herbeginnen met Reverze. En alles daartussen was een redelijk ellendige periode’, vat Van Esbroeck de voorbije 18 maanden droog samen.

We gaan nog een jaar of drie keihard moeten werken voordat de lockdowns zijn verteerd.

De Brabander, wiens ouders een meubelfabriek hadden, moest zijn zeven zalen sluiten en het gros van zijn personeel in de tijdelijke werkloosheid duwen. Van de groepsomzet van ongeveer 40 miljoen euro bleef 7 procent over in 2020. Aan het einde van dit jaar staat de teller op 15 miljoen verlies. ‘We gaan nog een jaar of drie keihard moeten werken voordat het is verteerd.’

De grootste belasting was het mentale en materiële welzijn van zijn medewerkers. ‘Hun overleven was mijn prioriteit. Ik heb dit jaar 13.800 mails verstuurd. Dat is evenveel als in een normaal jaar, maar de mails gingen meer over onze mensen dan onze activiteiten. Ik heb ook ontzettend veel energie en tijd moeten investeren in het uitleggen aan politici en experts wat wij juist doen. Het beleid kende de evenementensector niet. We zijn een jonge industrie die sterk kon groeien met weinig of geen overheidssteun. We hebben heel lang gezegd: kom ons vooral niet lastigvallen, we doen het wel alleen.’

Ik ben niet het type ondernemer dat met een minister gaat fietsen.

Opeens bleek dat de evenementensector het niet alleen kon redden, en dat andere sectoren veel beter georganiseerd waren om voor overheidssteun te lobbyen. ‘Dat was een grote les in nederigheid. Ook nu nog moeten we blijven herhalen dat we geen sector als een andere zijn. De meeste steunmaatregelen stoppen op 30 september. Dat is ontiegelijk vroeg voor onze sector. We staan voor vijf maanden zitjes vullen met lokale artiesten. De eerstvolgende internationale artiest in het Sportpaleis is Andrea Bocelli begin maart.’

Wanneer was hij het kwaadst, en op welke politicus? ‘Begin dit jaar, toen Clouseau de zoveelste verplaatsing van zijn tournee aankondigde en de vaccinatiecampagne goed was begonnen, vroeg een journalist op tv aan premier Alexander De Croo of hij een ticket zou kopen voor Clouseau in september. Zijn antwoord: ‘Dat zou ik niet doen, nee.’ Dat heeft me zwaar teleurgesteld. De huidige koudwatervrees van cultuurconsumenten om tickets voor concerten en voorstellingen te kopen vindt haar oorsprong bij dit soort lukrake communicatie van beleidsmensen die beter zouden moeten weten.’

Waarom hij toen zijn telefoon niet heeft gepakt? ‘Dat zit niet in mijn DNA. Ik ben ook niet het type ondernemer dat met een minister gaat fietsen.’

Hij heeft nooit gevreesd voor het voortbestaan van zijn bedrijf, zegt hij. ‘In mijn donkerste momenten zal dat misschien zo zijn geweest. Maar zelfs dan wist ik dat het moederbedrijf ons nooit zou laten vallen.’ Van Esbroeck en zijn zakenpartner verkochten de Sportpaleis Group twee jaar geleden aan de beursgenoteerde concertmultinational Live Nation. ‘Ook zij kregen zware klappen, maar Live Nation is simpelweg too big to fail. Dat bedrijf laten ontploffen zou zo’n tsunami aan ellende veroorzaken.’

De beslissing om te verkopen werd versneld door de terreuraanslag bij het concert van Ariana Grande in Manchester. ‘We waren een gezond bedrijf, maar vreesden dat we zo’n opzettelijke gewelddaad voor onze deur niet zouden overleven. Eigenlijk is het ironisch. Je probeert je te wapenen tegen wat je denkt dat het ergste is dat je kan overkomen en dan blijkt die move ertoe te leiden dat je in een nog grotere crisis zou komen - en dat zeg ik uiteraard met alle respect voor de slachtoffers die bij de aanslag in Manchester zijn gevallen.’

De verkoop, zijn leeftijd en zijn trackrecord zullen ook wel druk van de ketel hebben gehaald in de ‘oorlogssituatie’, zoals Van Esbroeck de coronaperiode noemt. Het moet allemaal niet meer zo nodig, toch? ‘Jij ook al? Dat heb ik nog mogen horen. Ik vind het een belediging. Het leverde net meer druk op. Ik voelde me meer verantwoordelijk, om te beginnen tegenover onze honderd medewerkers. Maar je wilt ook aan de nieuwe broodheren bewijzen dat je een solide organisatie bent en dat ze gelijk hadden toen ze jou overnamen.’

Bij die overname werd de afspraak gemaakt dat hij en zijn zakenpartner vijf jaar aan het hoofd van het bedrijf zouden blijven. Die termijn loopt al binnen tweeënhalf jaar af. Wat dan? Zou hij iets anders kunnen doen? ‘Toen Bob Dylan voor de 780ste keer op tournee ging, vroeg een bevriend promotor aan zijn manager: ‘Waarom blijft die man optreden?’ Die antwoordde: ‘What else can he do?’ Dat is op een bepaalde manier zielig, maar hetzelfde geldt voor mij. Ik kan niets anders. Ik heb ook niet het gevoel dat ik werk. Ik ben heel hard op deze job gefocust, het is mijn leven. Een sociaal leven is redelijk onbestaand. Ik wil daar absoluut niet over klagen. Het is mijn eigen keuze geweest en misschien gaat ze me ooit zuur opbreken...’

Hij blijft even stil, en vraagt dan: ‘Weet je waarom dit allemaal zo ongelooflijk de moeite waard blijft?’ Hij haalt zijn iPad erbij en toont op YouTube een concertfragment van Bart Peeters, die voor een stampvolle Lotto Arena ‘Liefde is alles’ zingt. Hij spoelt door naar een moment waarop een vrouw in het publiek haar gelukzalige blik ten hemel richt. ‘Zie je dat? Het geeft zo veel voldoening dat we dat eindelijk opnieuw mogelijk kunnen maken voor de mensen. Het is iets waar ik enorm naar uitkijk, omdat ik die energie zo heb gemist.’

Zijn ogen worden vochtig. ‘Sorry, een zwak moment’, zegt hij gegeneerd. Het is de oververmoeidheid, een opeenstapeling van anderhalf jaar druk die even een weg naar buiten zocht. ‘Anderhalf jaar zonder enige vorm van ontspanning. Integendeel, er was alleen maar spanning, 16 uur per dag. Je werd van de ene teleurstelling in het andere drama geslingerd.’ 

Maar nu is er genoeg reden tot optimisme. Hoewel de knaldrang uitblijft, gelooft Van Esbroeck dat de evenementensector snel weer de oude wordt. ‘Geef het publiek vijf, zes maanden en je zal wat zien’, zegt hij. ‘Vandaag zijn er op Broadway 55.000 stoelen in theaters. 29.000 daarvan zijn gebouwd in de periode kort na de Spaanse griep in 1918, als een antwoord op een massale nood van de bevolking om na een periode van isolatie opnieuw te connecteren. Dat gaat opnieuw gebeuren. Het kan een impuls zijn om mensen die niet tot ons doelpubliek horen, binnen te pakken als klant. Wij zijn heel graag inclusief, maar we missen een deel van de Belgische bevolking omdat die mensen geen idee hebben wat we doen.’

Lees ‘Ontbijt met De Tijd’ ook op tijd.be/ontbijt.

Of omdat ze concerttickets te duur vonden. Maar ook op dat vlak kan de pandemie wel eens gunstig uitpakken. ‘De druk op het aanbod wordt gigantisch en dan is de prijs een belangrijk element om concertgangers te overhalen. Verder verwacht ik een redelijkheidsreflex van artiesten om met kleinere producties te toeren, om ecologische redenen. Dat kan gunstig zijn voor de ticketprijzen. De tendens naar een groener bewustzijn was al ingezet. Voor de pandemie eisten veel artiesten al herbruikbare bekers, bijvoorbeeld. De druk om onze zalen nog meer te vergroenen zal verder toenemen. Dat wordt een grote werf voor onze hele industrie. De volgende realitycheck, de klimaatcrisis, ligt nu al op ons bord.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie