Julie Foulon: ‘Door de zaak-Sihame zijn we alle vertrouwen kwijt’

©Kristof Vadino,

Ze verdiende haar strepen met MolenGeek, een codeerschool voor kansarme jongeren. Nu helpt ze vrouwen op weg naar een start-up door hen op te leiden in de IT-wereld. Ontbijt met De Tijd.

Het is een vraag die we niet willen stellen, wegens seksistisch. Maar Julie Foulon (40) begint zelf te vertellen hoe ze als jonge vrouw in de mannenwereld van het programmeren belandde. ‘Ik heb een masterdiploma financiën, met een specialisatie in traden. Maar ik had ethische bezwaren tegen speculatie. In 2002 vond ik mijn echte roeping toen enkele vrienden me op mijn eerste draagbare pc, een loodzwaar ding, introduceerden in de programmeertaal html. Ik heb toen de website gemaakt van het theater in Parijs waarvan mijn moeder directeur is. Zo ben ik in de sector beland.’

De spraakwaterval Foulon straalt enthousiasme en levensvreugde uit. We zitten op een bankje naast de centrale kiosk in het Warandepark, met een chai latte, een pompelmoessap en een chocoladekoek. De Française woont om de hoek. Na omzwervingen in Charleroi en Antwerpen vestigde ze zich in Brussel. Ze is medeoprichtster van MolenGeek, het gelauwerde project om kansarme jongeren aan een job te helpen door hen te leren programmeren. Zo maakte ze naam in de wereld van het sociaal ondernemerschap.

Ontbijt met De Tijd

Brussel, 9.30 uur, op een bank in het Warandepark. Met Julie Foulon praten we over het belang van IT-skills voor vrouwen. En over een parachutesprong in een geel kippenpak.

Ze trok de deur achter zich dicht omdat de visies te veel verschilden en ze meer wilde inzetten op de positie van de vrouw. Vandaag richt ze haar pijlen op Girleek, een project dat ze startte als een blog en een community om meer vrouwen aan het programmeren te krijgen.

Net voor de lockdown kreeg ze 10.000 euro subsidies van de Brusselse minister van Werk Bernard Clerfayt (DéFI) voor het project Maman des Quartiers. ‘Het idee was vrouwen op te zoeken en met een roadshow opleidingen in IT te geven. Vrouwen zijn moeilijker bereikbaar: bij traditionele cursussen geven ze er vaak op het laatste moment de brui aan omdat er iets is met de kinderen, ze in de file staan of iets anders dringends te doen hebben.’

De lockdown dwong Foulon het anders aan te pakken. Ze gaf alleen nog webinars, wat meer een zegen dan een vloek bleek. ‘Elke ochtend tussen 10 en 12 uur gaven we gratis lessen, met als doel vrouwen actief te houden tijdens die lockdown. Dat bleek enorm goed te werken, want zo creëerden we op een toegankelijke manier een momentje voor zichzelf in die moeilijke periode.’

‘Ons aanbod was divers: het opzetten van een handel op het internet, het aankopen van een domeinnaam, het hosten van de site, werken op sociale netwerken of een business opstarten via Instagram’, zegt Foulon. ‘Zo konden we toch 2.000 vrouwen bereiken. Een aantal van hen heeft intussen een bedrijfje opgericht. Er is iemand die diensten levert voor bedrijven die een activiteit willen opzetten voor hun thuiswerkers, zoals samen koken of cocktails maken. Anderen hebben een e-commerce business ontwikkeld, of doen iets rond persoonlijke ontwikkeling of yoga.’

Eerder bood Girleek ook al betalende IT-cursussen voor vrouwen aan. ‘We vullen een gat in de markt. De bestaande cursussen richten zich op werkzoekenden, of het zijn hele dure opleidingen die niet voor iedereen toegankelijk zijn. Wij vragen 195 euro voor drie uur masterclass. Het gaat om heel concrete zaken - hoe zet je LinkedIn in om je zaak te promoten, hoe start je een e-commerce op, hoe gebruik je een database - met als doel een bedrijf of een persoonlijk project te lanceren.’

©Kristof Vadino,

‘Het initiatief is nog heel bescheiden. Drie freelance lesgevers hebben een vijftigtal vrouwen opgeleid. Girleek sloot recentelijk een contract met de openbare opleidingsorganisatie Bruxelles Formation om gestructureerder cursussen te organiseren’, zegt Foulon. ‘De ambitie ligt nog hoger. We willen uitgroeien tot een online opleidingsplatform, vooral voor vrouwen. Dat is een model dat we ook elders in de wereld kunnen uitrollen.’

Nog zo’n vraag die we liever stellen, maar dit keer doen we het toch. Waarom volgen nog altijd zo weinig vrouwen een IT-opleiding? ‘Dat is te wijten aan een grote paradox in onze opvoeding’, zucht Foulon. ‘In de Maghreb en Saoedi-Arabië zag je lang het omgekeerde. Daar wilden vrouwen hun positie in de maatschappij verbeteren en kozen ze voor ‘nuttige’ studies: ingenieur, informatica, wiskunde, elektromechanica.’

Er is veel blabla over de positie van de vrouw, maar er gebeurt weinig op het terrein.

‘Hier volgden vrouwen lange tijd meer hun persoonlijke interesses, om zo bij richtingen als pyschologie en kunstgeschiedenis uit te komen. Maar nu kloppen velen van hen bij ons aan, omdat ze een project willen uitwerken en beseffen dat je zonder digitale basiskennis nergens staat. Als je vandaag iets nieuws begint, heb je die IT-skills nodig. De twee interesses staan niet tegenover elkaar, ze gaan hand in hand. Zonder technologie mislukt elk project nog voor je eraan begint.’

Haar MolenGeek-medeoprichter Ibrahim Ouassari werd onlangs benoemd tot bestuurder bij de telecomgroep Proximus. Is dat een signaal dat jullie initiatieven meer au sérieux worden genomen? ‘Dat denk ik niet. Het gaat uiteindelijk veel over communicatie, en minder om actie. Op elke internationale vrouwendag wordt veel gepraat over de rechten van de vrouw, maar wat gebeurt er daarna? Niets. Al tien jaar lang moet ik Girleek, dat begon als een blog en een community, helemaal alleen financieren, terwijl ik intussen concrete resultaten haal. Dat zegt toch genoeg? Er is veel blabla, maar er gebeurt weinig op het terrein.’

Als Franstalige richt ze haar pijlen vooral op Brussel en Wallonië. Maar de affaire- Sihame El Kaouakibi is haar niet ontgaan. ‘Ze vervult me met een enorme tristesse. Zoiets speelt onze sector uit elkaar. Het maakt me zelfs boos, omdat alle organisaties die op het terrein zaken in gang zetten voor jongeren, voor minderheden, voor vrouwen nu in een slecht daglicht worden gesteld. Hoe krijgen wij nu het vertrouwen terug? Dat wordt ons bijna onmogelijk gemaakt.’

Zonder IT-skills mislukt elk project nog voor je eraan begint.

Bij MolenGeek was ze verantwoordelijk voor de financiën. Is het moeilijk met al die aandacht en de stromen aan subsidies het juiste pad te blijven volgen? ‘Je moet je gewoon goed omringen. Ik volgde een cursus rapportering en liet me begeleiden door een revisor. En natuurlijk moet je ervoor zorgen dat het geld voor je projecten ook bij die projecten belandt, en niet in je kleerkast.’

Enkele jaren geleden doken ook geruchten op over mogelijke malversaties bij MolenGeek. ‘Dat klopt’, zegt Foulon. ‘We hebben die aantijgingen weerlegd met onze rekeningen. De financiële opvolging neemt veel tijd in beslag, wat ook een van de redenen is dat ik iets anders heb gezocht. Ik ben iemand van het terrein. Projecten from scratch opstarten, daar ben ik het sterkst in.’

Soms is in de sector meer nood aan professionalisme, zegt ze. ‘Net als een bedrijf kan ook een vzw te snel groeien, en dan bots je op de muur. Op een bepaald moment kan je het niet meer in de hand houden en staat de deur open voor van alles. Je moet je limieten kennen. Gelukkig heb ik bij Girleek dat probleem niet, omdat ik financieel onafhankelijk ben. Die 10.000 euro, dat zijn de enige subsidies die ik tot nu toe heb gehad.’

©Kristof Vadino,

Op deze werkdag wordt de stilte in het Warandepark alleen verstoord door twee overvliegende Canadese ganzen en kwetterende parkieten. Foulon vertelt dat ze naast haar werk voor Girleek ook actief is in het netwerk van start-ups Startup Vie. En dat ze nog ambitieuze plannen heeft. ‘We hebben groen licht gekregen om een opleidingscentrum voor youtubers te organiseren, met cursussen voor video- en geluidstechnieken maar ook voor digitale marketing.

Ze inspireert zich op RedBox, een project in de Franse stad Angers. ‘Het gaat om een oude hangar met daarin tal van opnamestudio’s. We willen jongeren achter hun smartphone weghalen en hen introduceren in de wereld van de start-ups. Tegelijk willen we bedrijven in contact brengen met jongeren die weten hoe je iets op YouTube maakt.’ Half september moet het project van start gaan, opnieuw in samenwerking met Bruxelles Formation.

Hoe ze in België is verzeild, willen we nog weten. ‘Om dicht bij een goede parachuteclub in de buurt van Charleroi te kunnen wonen’, is het antwoord. Na twee ongevallen stopte ze in 2009 met springen. ‘De eerste keer viel ik een drietal meter naar beneden door de turbulentie, nadat ik achter een gebouw en in de slipstream van een andere parachutist was beland. De tweede keer crashte ik omdat ik een veel gevoeligere parachute dan normaal gebruikte en die niet goed kon besturen bij een zijwind tijdens de landing.’

Hoewel ze hevig uit haar neus bloedde en haar arm niet meer kon bewegen, wilde ze niet meteen naar het ziekenhuis. ‘Ik was te beschaamd. Ik had die sprong namelijk verkleed als een gele kip gemaakt’, vertelt Foulon lachend. ‘Pas nadat ik me op een parking had omgekleed, reden we naar spoedgevallen.’

Ze heeft in haar ‘parachuteperiode’ vrienden voor het leven gemaakt, zegt ze. En veel geleerd ook. ‘Zoals het toeleven van project naar project, wat onontbeerlijk is in de wereld van de start-ups. En ik heb vooral ook geleerd met durf in het onbekende te springen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie