Tom Waes ‘Ik ben geen groot zakenman’

©SISKA VANDECASTEELE

De avontuurlijkste aller Bekende Vlamingen is ook een beetje durfkapitalist geworden. ‘Als ik vanaf morgen nooit meer op tv zou komen, is dat helemaal prima.’ Ontbijt met De Tijd

Ontvluchten veel mensen door de coronapandemie de stad om de groene rand op te zoeken, dan deed Tom Waes vlak voor de miserie begon nog net het omgekeerde. De villa in Schoten, toch te groot met de kinderen het huis uit, werd een Sabato-waardige loft op Linkeroever, twintig hoog, met een verbluffend zicht op Antwerpen, op de haven en op de Schelde. ‘Het is New York niet, maar als de lichtjes branden heb ik toch een metropoolgevoel. En als de zon ondergaat daarachter: dat is elke avond cinema.’

Het is een zeldzame rustige ochtend in een druk draaischema voor seizoen drie van de populaire Belgisch-Nederlandse politiereeks ‘Undercover’. ‘Vandaag hadden ze mij niet nodig’, grijnst Waes. En dus is er tijd voor een oer-Vlaams ontbijt met tijgerpistolets, kip-curry en koffiekoeken. Aan de donkere houten eettafel is het niet moeilijk afstand te bewaren. De tv-maker heeft gedekt voor twee, met drie lege designstoelen ertussen. De pot koffie schuiven we van ver over en weer.

Ontbijt met De Tijd

Antwerpen, 9.30 uur. Met Tom Waes praten we over zijn investering in een risicofonds, toplonen voor schermvedettes en plat op je buik gaan liggen om een vogel te fotograferen.

Na de beklimming van El Capitan, het wereldrecord zo snel mogelijk pizza eten en een bezoek aan het front in Oekraïne is Waes onlangs een vers avontuur aangegaan. Wat minder spectaculair, maar wel nieuw. Hij investeerde aan de zijde van onder anderen Jan Boone (van Lotus) en Marc Coucke (van Marc Coucke) in een nieuw fonds van de Antwerpse investeringsboetiek CIM Capital. Die haalde 50 miljoen euro op voor de reconversie van lokaal verankerde bedrijven die in zwaar weer verzeild zijn geraakt, al dan niet door de pandemie.

Risicokapitaal

Met de naam en de foto van de koning van de zondagavondtelevisie erbij kreeg het nieuwtje breed aandacht. ‘Precies of ik ben ineens een Rockefeller of zo. Dat is dus niet zo, hè. Ik steek er waarschijnlijk nog geen vijftigste in van wat Coucke doet’, relativeert Waes. Zijn bijdrage kwam er na ‘de duurste koffie ooit’ met Marc Van Hool, de CEO van CIM Capital, een telg van de busfamilie en al jaren een goede vriend. ‘Hij vertelde zo bevlogen over de plannen dat ik hem vroeg: mag ik meedoen? En hij zei oké. En voilà. (knipt met de vingers) Ik geloof erin. En ik vind het nobel dat ze Belgische bedrijven uit de nood proberen te helpen. Dat is ook overzichtelijk.’

‘Ik was al even op zoek naar een goede investering. Ik ben 52, ik denk nog niet aan mijn pensioen, maar moet wel een klein beetje nadenken over geld. Al zal dit de eerste jaren niet veel opbrengen, denk ik. Ik hoor ook dat iedereen zijn hart vasthoudt voor het eerste en het tweede kwartaal van volgend jaar. Je voelt nu al dat banken niet meer meewillen en uitgestelde afbetalingen gaan opeisen. Ik denk dat er toch nog wat op ons afkomt. Veel bedrijven zitten met een gigantisch cashflowprobleem en dreigen over de kop te gaan.’

‘Je doet het uiteraard om geld te verdienen, maar ik weet dat het risicokapitaal is en dat ik het dus ook kwijt kan zijn. Maar je moet af en toe eens durven te springen.’ Zegt de man die... ‘die al van van alles is afgesprongen. Klopt. Maar ik ben geen groot zakenman. Dit is puur op vertrouwen in Marc. Verder ga ik mij er niet mee moeien. Ik ga er niet van wakker liggen.’

Ik heb me nog verzet toen in maart de eerste lockdown werd afgekondigd. Tot ik besefte: de wereld is echt stilgevallen.

Dat doet hij ook niet over de heisa rond toplonen die bekende koppen van de VRT opstrijken. Na het kletterende conflict aan de top van de openbare omroep van eind vorig jaar legde een audit onlangs bedenkelijke constructies bloot bij schimmige exclusiviteitscontracten voor schermvedettes, zoals Waes. ‘Bij mij is het heel simpel: ik doe mijn werk, ik stuur een factuur en ik word betaald.’

‘Ik lees ook in de krant dat ik samen met Jeroen Meus en Philippe Geubels de grootverdiener van de VRT zou zijn. Maar ik voel mij eigenlijk niet echt aangesproken. Ik vind het een perfecte verloning voor wat ik doe. Ik maak twee, drie, soms vier programma’s per jaar. Ik werk keihard om een kwaliteitsnorm te halen en voel mij daar niet slecht over. Het is belastinggeld, maar mensen krijgen er ook iets voor terug.’

Waes smeert nog een halve sandwich met wat volgens de verpakking barbecueballetjes in pittige Spaanse saus zijn. ‘Maar het is een heel moeilijke discussie. Langs de ene kant heeft de VRT de opdracht concurrentieel te zijn. Maar de openbare omroep zou niet echt mogen meespelen met het commerciële opbod. Hoe moet de VRT dan functioneren?’

En als de VRT onder (politieke) druk strikte plafonds gaat opleggen en de commerciële zenders meer voor hem bieden? ‘Dat probleem stelt zich nu niet. Ik voel mij perfect bij de VRT, maar in zo’n scenario moet je waarschijnlijk opnieuw om de tafel zitten. En als er minder betaald wordt, dan zal ik er ook minder voor doen. Dit tempo moet je ook kunnen volhouden, dus misschien is dat niet eens zo slecht. Het is te hopen dat er nooit een leegloop dreigt. Als je je concurrentiepositie wil behouden ga je toch sommige mensen op een bepaalde manier moeten betalen.’

Vrijwel alles wat Waes aanraakt, verandert in televisiegoud. ‘Undercover’, waarin hij de rol van agent Bob Lemmens speelt, is de best bekeken reeks uit de hele Netflix- catalogus in Nederland. In 2019 draaiden drie van de vijf populairste tv-programma’s van het jaar rond zijn persoonlijkheid, met naast ‘Undercover’ de monsterhits ‘Reizen Waes’ en ‘Kamp Waes’. Hij is met zijn Antwerpse branie en De Niro-achtige looks de unlikely hero van de Vlaamse huiskamer. Wat is de geheime saus? ‘Ik weet het niet. Dat ik mijn goesting doe? Mezelf blijf?’

Succesformule

Iets unieks heeft hij wel, want toen het format van zijn durfalprogramma ‘Tomtesterom’, twaalf jaar oud alweer, aan buitenlandse productiebedrijven werd verkocht, vonden die geen presentator die opdrachten als ‘loop de Marathon des Sables’ of ‘vecht tegen een echte bokser’ aandurfde. ‘Omdat we het allemaal echt deden, hebben anderen het nooit gemaakt. Er waren er die vroegen: hoe filmen jullie dat dan zodat het lijkt op een echt gevecht? Maar nee, die slaat dus wel degelijk op uw bakkes. Terwijl zij dachten: amai, goed gedaan, precies echt.’

Maakt zoveel succes een tv-maker die de magische formule onder de knie heeft dan compleet relax, of net hyperperfectionistisch? ‘Geen valse bescheidenheid, maar bij de eerste aflevering van een nieuw seizoen ‘Undercover’ ben ik strontzenuwachtig. Mijn vrouw wordt daar onnozel van. Dan bel ik maandagochtend voor de kijkcijfers. Daar ben ik mee begaan ja. Je wil gewoon dat mensen het graag zien. Ik hoef niet de kijkcijferkeizer te zijn, maar ze houden je wel een spiegel voor. Het is mijn betrachting dingen te doen die mij hard interesseren en die ik zelf heel graag wil doen. En dan volgt de rest hopelijk. Ik jaag niet gewoon entertainment na. Neem nu ‘The Masked Singer’. Ze weten: dit is een heel goed format, dit gaat scoren. En dat hebben ze hier perfect uitgevoerd. En daar wil ik geen enkele afbreuk aan doen, maar het is niet mijn traject.’

Kan hij nog zonder het scherm en de onlosmakelijke beroemdheid? ‘Ja. Perfect. Als ik vanaf nu nooit meer op tv zou komen, is dat helemaal prima. Beroemd zijn is heel overroepen, met meer nadelen dan voordelen.’ Kom, een zodanig gestreeld ego, dat moet toch vaker aangenaam zijn dan niet? ‘Ja, natuurlijk. Als mensen komen zeggen: ‘Sorry dat ik stoor, maar ik vind ‘Reizen Waes’ echt goed’, dan zeg ik: ‘Heel leuk om te horen.’ Dat stoort helemaal niet.’

Ik word betaald met belastinggeld, maar mensen krijgen er ook iets voor terug. Ik werk keihard om een kwaliteitsnorm te halen.

Toch nam Waes geen rechte aanloop naar zijn huidige sterrenstatus. Hij kreeg een eerste prominente plek op tv in ‘Het geslacht De Pauw’ van zijn intussen omstreden goede vriend Bart De Pauw. Toen was hij al 37 en had hij er al twee tekenende carrières op zitten: als beroepsduiker op booreilanden en grote bouwwerven, zoals de renovatie van het Centraal Station. En als buitenwipper in de discotheek Café d’Anvers. ‘Twee fantastische leerscholen. Als ik nu in de tv-wereld iemand hoor klagen omdat het koud is om zes uur ’s ochtends, terwijl er een koffiemachine staat en iemand om je haar goed te leggen, denk ik: niet iedereen in deze wereld weet wat werken is. In het nachtleven heb ik veel mensenkennis opgedaan en gezien wat ik vooral niet wilde, zoals veel drugs.’

Maar zelfs het prestatiebeest moest dit jaar even halt houden. ‘Ik heb me nog een paar dagen verzet toen in maart de eerste lockdown werd afgekondigd. Toch maar proberen mensen te bellen en dingen in gang te steken. Tot ik besefte: de wereld is echt stilgevallen. Je zag dat vanuit het raam hier. Lege straten, geen boten op de Schelde. Dan heb ik toch van de rust genoten. Dat voelde precies als een kleine voorproef op mijn pensioen, hoe tragisch corona ook is, ook in onze sector.’ Al is de ratrace intussen weer bezig. Zijn agenda zit vol tot halverwege 2022, met eerst nog vier maanden ‘Undercover’ draaien en daarna sommige ‘totaal nieuwe dingen’. ‘Maar niets meer door elkaar. Dat doe ik niet meer. Vanaf nu elk programma apart.’

©SISKA VANDECASTEELE

Waes vertelt dat hij dit jaar eindelijk wat tijd kon maken voor zijn hobby: fotografie. Hij loopt naar zijn pc om het mapje met lockdownfoto’s van vogels in het wild in een natuurgebied in de haven te tonen. ‘Ik ken de soorten niet, maar uren op mijn buik liggen en met mijn lens wachten tot die daar zo zit, daar deed ik het voor.’ Zijn grote voorbeeld is de Amerikaanse natuurfotograaf Ansel Adams, een van de pioniers van de Amerikaanse nationale parken.

Geen wonder misschien dat hij daarom, van alle exclusieve uithoeken op de aardbol die hij al voor zijn reisprogramma mocht bezoeken, de meest magische herinneringen heeft aan Alaska. Hij trok er vier dagen compleet solo per kajak de stille wildernis in. ‘En alleen ga ik dat dus nooit meer doen. Want dat stoorde mij. Je draait een hoek om en ziet een eland en een waterval, maar je kan dat tegen niemand zeggen. Ik kwam tot dezelfde conclusie als Christopher McCandless van ‘Into the Wild’: de dingen zijn maar schoon als je ze kan delen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie