Abdel Fattah al-Sisi: De militaire vernieuwer die gewoon het ancien regime in stand houdt

©AFP

Hij zou een breuk inluiden met het ancien regime van het Egyptische leger. Hij oogde mediageniek en democratisch. En hij leek zelfs de Moslimbroederschap een warm hart toe te dragen. De bloeddorstige repressie van de jongste maand bewijst echter dat ook onder generaal Abdel Fattah al-Sisi de militaire wil wet is langs de oevers van de Nijl.

Met zijn coup tegen president Mohamed Morsi zette Al-Sisi net de man af die hem een jaar geleden had benoemd tot minister van Defensie en opperbevelhebber van het leger. Een verrassende promotie was dat destijds voor een 57-jarige carrièrist die geen oorlogservaring had en het jongste lid was van de Opperste Militaire Raad. Al-Sisi trilde naar verluidt als een riet bij zijn benoeming, waarna Morsi hem opriep zich ‘te gedragen als een man’.

Al-Sisi werd gezien als een vertrouweling van Morsi’s Moslimbroederschap. Zijn benoeming leek een strategische zet van de eerste democratisch verkozen president om greep te krijgen op de oude garde van het leger, die zich onder dictator Hosni Moebarak decennialang verrijkt had en de ‘fundamentalistische’ moslimbroeders met harde hand buiten de seculiere samenleving had gehouden.

Zoals veel topmilitairen heeft Al-Sisi zich regelmatig laten bijscholen in de Verenigde Staten - met een jaarlijkse gift van 1,3 miljard dollar nog steeds dé mecenas van het Egyptische leger. Uit een verhandeling die hij er in 2005 schreef en die The New York Times kon inkijken, blijkt dat al-Sisi wel degelijk een stijlbreuk ambieerde.

Onder de titel ‘Democratie in het Midden-Oosten’ uitte hij kritiek op autocratische regimes. Zijn land of Moebarak vernoemde hij niet, maar al-Sisi distantieerde zich wel van electorale fraude, censuur en ‘regelrechte intimidatie’, onder meer van religieuze leiders. Meer zelfs, islamisten hadden een rol in het democratiseringsproces, ‘ook de radicalen’. Dat de vrouw van de diepgelovige al-Sisi van hoofd tot teen gesluierd ging in een nikab, moet Morsi helemaal hebben doen geloven dat hij de geschikte legerpief gevonden had.

Al-Sisi oogstte aanvankelijk wel wantrouwen toen hij het geweld verdedigde waarmee Moebarak in 2011 de volksopstand had willen onderdrukken. Progressievelingen gruwden toen hij de ‘maagdelijkheidstests’ verdedigde waaraan vrouwelijke betogers onderworpen waren. Niettemin, met zijn charismatische televisieoptredens masseerde al-Sisi het voorbije jaar dat ongenoegen weg. Emotioneel, maar streng en rechtvaardig: de Egyptenaren konden die eigentijdse patriarch wel smaken.

Tussen hem en Morsi daarentegen werd de kloof steeds groter. Toen de politieagenten betere arbeidsvoorwaarden eisten van de nieuwe president, toonde al-Sisi sympathie. Toen een voedselvergiftiging studenten van de Al-Azhar-universiteit trof, een godsdienstcentrum dat kritisch is voor de Moslimbroederschap, stuurde al-Sasi een konvooi met proper keukenmaterieel. En toen Morsi met zijn nieuwe grondwet steeds autocratischer trekjes vertoonde, koos de generaal helemaal de kant van het straatprotest.

Na de val van Morsi bejubelden velen al-Sisi dan ook als ‘redder van het volk’. Met het bloedbad onder honderden moslimbroeders toont al-Sisi echter dat zijn definitie van dat Egyptische volk allerminst pluralistisch is, laat staan dat hij het concept democratie begrijpt.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud