Van rijkeluiszoon tot beeldenstormer

©Reuters

Dé verrassing in de nieuwe Franse regering. Zo omschreef menigeen Emmanuel Macron. Maar in eigen land is de dertiger al even geen ‘Mister Nobody’ meer. Voor de bedrijfswereld is de nieuwe minister van Economie de hoop in bange dagen. Voor links en de vakbonden een beeldenstormer.

Parijs, eind 2008. De rechtse politicus Nicolas Sarkozy zwaait al anderhalf jaar de plak in Frankrijk, terwijl zijn linkse collega François Hollande net de politieke woestijn ingestuurd is en op weg naar de vergetelheid lijkt. In een van de betere restaurants van de lichtstad doet een 31-jarige ambitieuze zakenbankier met een boude voorspelling zijn disgenoot bijna verslikken in zijn exquise gerecht. ‘In 2012 schopt François Hollande het tot president. Ik zet mijn geld op hem in’, klinkt het zonder verpinken. De naam van de profeet: Emmanuel Macron.

De dokterszoon uit Amiens had Hollande pas een jaar eerder leren kennen. De socialist mocht toen politiek aan de grond zitten, toch maakte hij indruk op Macron. Vanwege zijn vastberadenheid om zich terug te knokken naar het hoogste politieke niveau. Macron had toen al door dat Sarkozy Frankrijk met zijn ‘blingbling’ en hyperactiviteit in de armen van de bedaarde grijze muis zou drijven.

De mensen die hem goed kennen, waren allerminst verbaasd dat Macron het met zijn gewaagde voorspelling bij het rechte eind had. ‘Hij heeft de formidabele gave de sterktes en zwaktes van mensen snel te doorgronden. En hij slaagt er vaak in verborgen agenda’s te doorprikken’, prees bankier Stéphane Boujnah Macron twee jaar geleden.

Emmanuel Macron

Rijkeluiszoon: Emmanuel Macron groeide op in een gegoede familie in Amiens. Vader en moeder kwamen allebei aan de bak als dokter.

Indrukwekkend cv: Macron reeg diploma's aan elkaar. Hij doorzwom ook al heel wat professionele watertjes. Hij was inspecteur bij Financiën en zakenbankier.

'Hollande-boy': De dertiger was meteen onder de indruk van François Hollande toen hij hem in 2007 een eerste keer ontmoette. Daarna bleef hij de oscialist trouwe.

Liberaal: Macron is voor een flexibele arbeidsmarkt, een sanering van de overheidsfinanciën en tegen staatsinterventionisme. Tot ongerustheid van links.

De man lijkt indruk te maken op iedereen die hem ontmoet. Sympathiek, intelligent, briljant, onvermoeibaar, elegant, vlijtig. Het zijn maar enkele kwaliteiten die hem toegedicht worden. Naast een duizelingwekkend cv. Macron is doctor in de politieke filosofie, studeerde klassieke filosofie en mag zich afgestudeerde noemen van de gerenommeerde École Nationale d’Administration (ENA). In 2003 belandde Macron op de arbeidsmarkt. Hij ging als inspecteur op Financiën aan de slag. ‘Daar kreeg ik een enorme les in nederigheid’, zei hij daarover ooit.

Maar vier jaar later ruilde hij het ambtenarenbestaan in voor een goed betaalde job in de privésector: Macron ging aan de slag bij de zakenbank Rothschild. In geen tijd klom hij op in de hiërarchie en drukte hij zijn stempel. Hij ‘schokte’ zijn collega-directeurs door werknemers de hand te schudden en zelf energie te stoppen in de opleiding van stagiairs.

Macrons reputatie snelde hem vooruit. De loftuitingen kwamen ook Sarkozy ter ore. Die poogde hem prompt te overtuigen zich op zijn loonlijst te laten zetten. Maar Macron bleef Hollande trouw. Tussen zijn drukke professionele bezigheden door - hij begeleidde bijvoorbeeld een miljardendeal tussen Nestlé en Pfizer - vond hij zelfs tijd om, in de aanloop naar de presidentiële stembusslag van 2012, mee te sleutelen aan Hollandes verkiezingsprogramma.

De beloning voor die ijver en trouw liet niet lang op zich wachten. Nadat Hollande als winnaar uit de stembusslag gekomen was, bood hij Macron de job van economisch topadviseur op het Élysée aan. ‘Ik heb geen seconde geaarzeld toen ik dat aanbod kreeg. Ook al betekende het dat ik nog slechts een tiende zou verdienen van bij Rothschild’, zei de man die enkele jaren geleden met zijn 20 jaar oudere ex-leerkracht Frans in het huwelijksbootje stapte.

Al snel werd duidelijk dat Macron de meest liberale stem in Hollandes entourage was. Hij kantte zich tegen de rijkentaks van 75 procent. ‘Gaan we van Frankrijk een Cuba zonder zon maken?’ De interventionistische plannen van minister van Economie Arnaud Montebourg was hij evenmin genegen. Hij pleitte wel voor een sanering van de overheidsfinanciën, een verhoging van de concurrentiekracht en belastingverlagingen voor bedrijven. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij in werkgeversmiddens graag gezien is.

Begin deze zomer trok Macron de deur van het Élysée achter zich dicht. ‘Alle projecten staan op de rails. Ik ga wat gas terugnemen, op vakantie met mijn vrouw en op zoek naar een job in het onderwijs. Of misschien richt ik wel een klein bedrijfje op’, klonk het toen.

Lang heeft die ‘sabbatical’ niet geduurd. Afgelopen week hing Hollande weer aan de telefoon toen hij een nieuwe minister van Economie zocht. Macron hapte toe. Tot groot jolijt van de bedrijfswereld. Die prees hem om drie redenen. ‘Hij kent het bedrijfsleven, hij heeft kaas gegeten van de vrijemarkteconomie en hij heeft verstand van de mondialisering.’

Macrons pleidooi voor een structurele hervorming van de arbeidsmarkt en het pensioensysteem en voor een striktere regulering van de sociale uitkeringen klinkt werkgevers als muziek in de oren. Bij Rothschild heeft Macron bewezen van aanpakken te weten. De hamvraag luidt of hij in de politiek ook dingen voor elkaar krijgt. Want niet alleen de linkervleugel van de socialistische partij zal hem de komende jaren het vuur aan de schenen leggen. Ook de vakbonden steigeren al bij het horen van enkele van zijn voorstellen. De Franse econoom Jacques Attali maakt zich evenwel sterk dat Macron kan slagen. ‘En over 20 jaar kroont hij zichzelf tot Frans president’, besluit hij.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud