De Wever en Di Rupo in staat van genade

Ontslagnemend premier Yves Leterme kijkt dezer dagen met grote ogen naar de formatie. De tandem Di Rupo-De Wever lijkt niets in de weg te worden gelegd. De tot voor kort nog ‘staatsgevaarlijke republikein’ en de ‘beschermheer van het Waalse profitariaat’ worden plots als redder des vaderland gezien die op een drafje een grote staatshervorming in elkaar gaan boksen.

‘Het lijkt wel of de begindagen van paars helemaal terug zijn’, zo schetste een CD&V’er de politieke toestand. Het toont aan hoe verslagen de Vlaamse christendemocraten erbij zitten. Toch valt er iets te zeggen voor de indruk die bij CD&V leeft. Het pessimisme over de formatie dat heerste voor de verkiezingen van 13 juni is volledig gekeerd in optimisme. De winnaars van de verkiezingen - Bart De Wever van de N-VA en Elio Di Rupo van de PS - lijken in de media en bij de publieke opinie alle kansen te krijgen om tot een akkoord te komen. Dat staat in schril contrast met 2007 toen Yves Leterme nog voor hij goed en wel begonnen was met de vorming van een regering al gedoemd leek te mislukken.

De status van Di Rupo en De Wever is vergelijkbaar met die van Guy Verhofstadt in 1999. Bij de start van paars-groen heerste een sfeer van euforie. Verhofstadt - met zijn burgermanifesten in de hand - zou van België een modelstaat maken. De Vlaamse liberaal werd op handen gedragen en de champagnekurken vlogen in het rond. Net als Verhofstadt toen verkeren Di Rupo en De Wever nu in een staat van genade. Di Rupo werd nog geen maand geleden gezien als de baarlijke duivel, de man die van besparen niets wou weten, maar integendeel nog 7 miljard euro wilde uitdelen. De man die geen Nederlands sprak en daar ook geen moeite voor wilde doen. De man die alle potjes van de Parti Socialiste in Wallonië gedekt wilde houden. Dat beeld is volledig verdwenen. Di Rupo wordt nu omschreven als de zoon van Italiaanse immigranten die als premier de sociale zekerheid zal redden. En zijn Nederlands is toch zó slecht niet?

De Wever werd voor de verkiezingen nog omschreven als staatsgevaarlijk, de man die het land wilde kapotmaken. De man die er in zijn eentje voor zou zorgen dat de financiële speculanten ons land in het vizier zouden nemen. De perceptie is nu veeleer dat de nieuwe informateur zijn opdracht in een paar weken zal afronden en de weg vrij zal maken voor premier Elio Di Rupo. Dat De Wever bij zijn eerste optreden als informateur vergat een verklaring in het Frans af te leggen, veroorzaakte zelfs geen al te grote heisa. Wat een verschil met de kritiek die er kwam op Leterme toen hij de Brabançonne verwarde met de Marseillaise. Door met een kwinkslag te reageren op zijn fout - ‘Déjà une bêtise’ - kwam De Wever er makkelijk mee weg.

TINA

De sfeer mag dan al vergelijkbaar zijn met die van de paarse roes in 1999, de context is anders. Eind jaren 90 was de stemming euforisch, omdat er een duidelijke breuk met het verleden kon worden gemaakt. Voor het eerst in veertig jaar kwam een regering aan de macht zonder ‘de tsjeven’: paars-groen was geboren.

De nederlaag van de Vlaamse christendemocraten is deze keer zowaar nog groter. Toch is dat deze keer niet de oorzaak van het optimisme. De verklaring is te vatten in het vierletterwoord TINA: there is no alternative! De N-VA en de PS zijn gedoemd tot een akkoord te komen. Wie nu de stekker uit de onderhandelingen trekt, dreigt heel België over zich heen te krijgen. Bovendien beseffen De Wever en Di Rupo dat er niets anders opzit dan te slagen, want de financiële markten kijken mee. Voor je het weet, mondt een politieke crisis uit in een financieel-budgettaire crisis. En welke partij wil daar verantwoordelijk voor worden gesteld?

Snoepjes

Er is nog een verschil met de start van paars. In 1999 zat de conjunctuur mee, waardoor er ruimte was voor belastingverlagingen. Mede daardoor kon Verhofstadt zijn paarse project in 2003 nog vier jaar voortzetten. In de huidige economische toestand zijn belastingverlagingen zo goed als onmogelijk. Integendeel: belastingverhogingen lijken onvermijdelijk.

Het zal een uitdaging zijn voor de tandem Di Rupo-De Wever om in dergelijke omstandigheden te vermijden dat het optimisme en de mildheid snel omslaan in een storm van kritiek en ontgoocheling.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud