column

UNILEVER | Port Sunlight

Redacteur Beleggen

Wie de duurzame wortels van Unilever wil zien, moet in Liverpool de ferry over de Mersey nemen.

Als de Rekenmeester niet voor zijn telraam zit, durft hij al eens een citytrip te plannen. Onze voorkeur gaat naar steden met een hoek af.

Liverpool past in dat plaatje. We trokken er echter niet heen om als ramptoerist het post-industriële verval te aanschouwen, wél om de ferry over de Mersey te nemen. Je moet voor lief nemen dat je de gelijknamige song voor de rest van je leven beu gehoord bent, maar de beloning aan de overkant is groot: Port Sunlight.

Port Sunlight is misschien wel het boeiendste modeldorp ter wereld. De industrieel William Hesketh Lever wou in de vroege 20ste eeuw met zijn Sunlight-zeep niet alleen zijn landgenoten een hygiënischer toekomst gunnen, met het kraaknette Port Sunlight kregen de werknemers ook de kans de Victoriaanse sloppenwijken te ontvluchten.

Eén nadeel: een pub was er niet te vinden. Zoals alle verlichte bedrijfsleiders van zijn tijd was Lever niet vies van paternalisme. De man gruwde van de gedachte dat zijn arbeiders hun loon letterlijk achterover zouden kappen.

In het modeldorp bevindt zich nog altijd een onderzoeksafdeling waar 750 wetenschappers de toekomstige geuren en smaken van uw Signal-tandpasta, Axe-deo en Dove-zeep ontwikkelen. Het was geen toeval dat CEO Paul Polman in Port Sunlight eind november de jongste beleggersdag van de consumptiereus organiseerde. ‘Om onze roots duidelijk te maken’, zei hij.

Polmans toespraak staat op YouTube en kunnen we warm aanbevelen. ‘Je kunt je zelf iets wijsmaken door enkele jaren minder te investeren in je bedrijf, maar zo schep je geen langetermijngroei voor je aandeelhouders en de maatschappij’, klonk het.

Paul Polman op de beleggersdag in Port Sunlight

Nu is ‘duurzaamheid’ wel een modewoord geworden, maar als er één bedrijf is waar verantwoord ondernemen ingebakken zit in de bedrijfscultuur is het Unilever wel. Polman maakte bij zijn aantreden in 2009 komaf met kwartaalrapporten omdat hij alleen aandeelhouders met een langetermijnvisie wil. ‘Ik dacht: op mijn eerste werkdag kunnen ze mij niet ontslaan’, zei hij daarover.

We moeten bekennen: zelfs een nuchtere cijferaar is blij dat Unilever tot nader order uit handen blijft van Kraft Heinz, barbaren die doelwitten met schulden overladen en vervolgens in de kosten snijden om die schuldenberg af te lossen.

Ironisch genoeg kreeg Paul Polman steun van iets waar hij in 2010 korte metten mee wou maken: de bevoorrechte aandelen (‘cumprefs’) van NN Group en ASR. Die twee verzekeraars controleren met minder dan een half procent van het kapitaal 16,9 procent van de stemrechten van Unilever nv , de Nederlandse werkmaatschappij.

Dat dankzij een kronkel in de vennootschapswet, die het stemrecht koppelt aan de nominale (in plaats van economische) waarde van de aandelen. Met een nominale waarde van 428,57 euro tegenover 0,16 euro voor de gewone aandelen heeft elk van dat soort eeuwigdurende obligaties de facto 2.679 stemrechten. Bepaald niet democratisch. Maar als je er opdringerige Amerikanen mee van je lijf kunt houden, zullen de hoeders van de erfenis van Lord Lever er niet om malen.

Archiefbeelden uit Port Sunlight (Huntley Archives)

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud