Analisten: een uitstervend ras?

Tot voor kort vochten de banken om het grootste aantal analisten en het grootste researchbudget. Deze situatie doet denken aan de farmaceutische bedrijven die de beleggers om de oren slaan met het grote aantal specialisten en de enorme bedragen die aan onderzoek worden besteed, waarbij volledig wordt voorbijgegaan aan het feit dat een groot budget niet garant staat voor succes. En in de effectenresearch betekent een personeelsbestand van 100 analisten niet noodzakelijk betere aanbevelingen dan een huis met slecht 5 of 10 analisten. In vele gevallen volgen deze analisten dezelfde aandelen en publiceren ze dezelfde dikke onleesbare studies, met in vele gevallen dezelfde conclusies.

De studiediensten van de banken moesten de beleggers overtuigen van de professionaliteit van hun beheer en de plaatsing van de winstgevende beveks bevorderen. Nu de beurzen het slecht doen en de beleggers minder geneigd zijn hun geld te beleggen in risico-kapitaal, en de veel geld opbrengende beursintroducties opgedroogd zijn, beginnen veel instellingen zich vragen te stellen over het nut van hun dure studiedienst. In enkele gevallen werd zelfs beslist de research volledig op te doeken.

Alle analisten doen niet hetzelfde werk. Sommige analisten maken rapporten en aanbevelingen om hun klanten aan te zetten deze aandelen te kopen en soms uitzonderlijk te verkopen. In de Verenigde Staten gaat dit soms zo ver dat de analist een bonus krijgt op de courtage die zijn studie opbrengt. In het vakjargon noemt men deze analisten sell-sideanalisten. Maar de banken hebben ook een heel belangrijke beheersactiviteit. Zij beheren de gelden van hun privé-klanten, van pensioenfondsen, beveks. Deze activa worden beheerd door beheerders.

Omdat deze beheerders relatief weinig tijd hebben om diepgaand op de aandelen die ze kopen en verkopen in te gaan en vooral om een gemeenschappelijke politiek voor alle beheerafdelingen te behouden, hebben de meeste banken een studiedienst, waar analisten de waarden analyseren en een advies geven. Deze adviezen dienen voor intern gebruik en moeten de beheerders beschermen tegen de soms agressieve methoden van de sell-sideanalisten van de banken en brokers waarmee ze werken. Deze analisten worden daarom buy-sideanalisten genoemd.

Gezien de aard van hun werk bestaat er steeds een spanningsveld tussen buy-sideanalist en beheerder. De beheerders verwijten de buy-sideanalist te ver van de dagelijkse realiteit af te staan en te weinig oog te hebben voor de noodzaak van dagelijkse performance. De analist vindt dat de beheerder veel te veel op gevoel reageert en onvoldoende diep gaat.

Wanneer het minder goed gaat, vallen de slachtoffers echter bij de analisten, aangezien deze geld kosten en niet zoals de beheerders geld opbrengen. Dat op deze manier het gestructureerde besluitvormingsproces (economisch scenario, sectoranalyse, waardenkeus) dat voor de hele beleggingspiramide geldt, wordt ondergraven, wordt in deze kortetermijnvisie volledig genegeerd.

Bovendien is door de trend van de laatste jaren om geïndexeerd te beleggen de noodzaak aan analisten en analyse van de aandelen overbodig geworden. Men kopieert gewoon de index zonder een oordeel uit te spreken over de individuele waarden. In hoeverre de beleggers bereid blijven dure beheerlonen te betalen voor dit soort beleggingen, is natuurlijk een andere vraag. De afdelingen investment banking van banken en beursmakelaars verzorgen kapitaalverhogingen en beursintroducties. Zij waren vorig jaar verantwoordelijk voor de (te?) hoge waarderingen voor nieuwe beursintroducties. Noem een investment banker echter nooit een analist. Hij zou zeer beledigd zijn. Gezien het loonsverschil tussen beide categorieën lijkt dat terecht.

In feite wordt verwacht dat een analist het verloop van de koers van de aandelen die hij volgt, kan voorspellen. En in het meest extreme geval wordt dit herleid tot een wiskundige formule (discounted dividend model, discounted free cashflow, enzovoort) waaruit automatisch blijkt of een aandeel over- of ondergewaardeerd is. De betrouwbaarheid van de berekening hangt echter af van de nauwkeurigheid van de voorspellingen van de analist. Kleine verschillen kunnen al een grote invloed hebben op het resultaat, zodat de resultaten van deze berekeningen met de nodige voorzichtigheid moeten geïnterpreteerd worden.

Maar omwille van het wiskundige karakter van de formules worden de resultaten door vele beleggers als absoluut ervaren, waarbij voorbij wordt gegaan aan het feit dat beleggen geen exacte wetenschap is, maar in grote mate beïnvloed wordt door de perceptie van de feiten door de beleggers. Om aan deze kritiek te verhelpen, geven veel analisten geen koop- of verkoopaanbevelingen meer, maar beperken zich tot het voorspellen van de reikwijdte waarbinnen de koers zal fluctueren ten opzichte van de referentie-index. Van de oorspronkelijke roeping van de analist, het kanaliseren van de economische en bedrijfsinformatie in een duidelijke informatie voor de beleggers, is weinig of niets overgebleven.

ES

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud