3. Edward Hopper - Nighthawks (1942)

Volgens een redacteur is ‘Nighthawks’ het enige schilderij waarvan je verwacht dat als je maar lang genoeg wacht, Humphrey Bogart binnenwandelt en mee aanschuift.

‘Heel lang geleden zag ik een erg sterke Hopper-retrospectieve’, vertelde onze hoofdredacteur. ‘Ik werd ter plekke fan. Elk doek van Hopper is een langspeelfilm. De personages zitten of staan of tobben of lezen, maar je voelt hun muizenissen. Wat is hun probleem? Weemoed, mysterie, verlatenheid, het zit er altijd in en het wordt nog aangescherpt door het doordacht gekozen decor.’

Een andere redacteur bewierrookte de helderheid van lijnen en de mooie kleuren. Maar vooral de beklemming: ‘De eenzaamheid die van dit werk afspat, doet je maag samenkrimpen. Hoewel de personages samen in het café zitten, zijn ze toch allemaal alleen. Onze onmacht om contact te maken met de anderen, de buitenwereld. Dit had net zo goed 60 jaar later geschilderd kunnen zijn.’

Edward Hopper (1882-1967) schilderde het dagelijkse leven in de VS door middel van uitgepuurde geometrische vormen en met een duidelijke afstand. Hij lijkt de wereld kil te observeren, wat contrasteert met de warme kleuren. Het resultaat is vervreemding en vereenzaming, een in vraag stellen van de Amerikaanse maatschappij, van de verhouding tussen welvaart en welzijn… Het koppel in ‘Nighthawks’ dat ’s nachts nog iets gaat eten, ziet er niet dolgelukkig uit. De man die, met zijn rug naar ons toe, iets drinkt, lijkt problemen te torsen. Om van de gebogen kelner nog te zwijgen. ‘Dit is schilderkunst waar je niet vrolijk van wordt, maar die in haar naaktheid heel goed de verscheurdheid van het moderne leven weergeeft’, meent een redacteur. Tom Waits maakte in 1977 de soundtrack bij dit iconische beeld met zijn livealbum ‘Nighthawks at the Diner’. Hoppers ‘Nighthawks’ hangt in het Art Institute of Chicago.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud