interview

‘Mijn naïviteit is mijn grootste troef'

©Wouter van vaerenbergh

Hoewel zijn sfeervolle beelden te zien waren in ‘The Drop’, ‘The Loft’, ‘Welp’ en het drukst bekeken reclameblok van het jaar in de VS, was 2014 in de ogen van cameraman Nicolas Karakatsanis een tussenjaar. ‘Ik ga graag vooruit, maar er is geen carrièreplan.’

‘Ik heb het even uitgerekend’, vertelt cameraman Nicolas Karakatsanis (37) in een koffiebar op wandelafstand van zijn loft in de Brusselse vijfhoek. ‘Ik ben in 2014 twee maanden in België geweest. De rest van het jaar zat ik in het buitenland - acht maanden daarvan in de Verenigde Staten. Ik heb een film kunnen draaien met John Hillcoat (regisseur van ‘The Road’, ‘Lawless’ en ‘The Proposition’, red). Ik heb een clip van Johnny Cash mogen doen. Een hele eer, al viel het eindresultaat me eerlijk gezegd wat tegen. Te braaf.’

Lees de volledige reeks op tijd.be/detoegift

Met het popfenomeen Stromae gewerkt, dat ook. En vorige week rolde hij nog over een racecircuit in Spanje voor een reclameopdracht. Of hij een opwindend leven leidt? ‘Goh, het is actief en interessant. En als cameraman kom je op de meest fabelachtige plaatsen. Maar mijn sociaal leven gaat kapot aan deze job. Mijn broer Dimitri woont in Los Angeles. ‘Waarom kom je hier niet wonen?’, vroeg hij onlangs via Skype. Ik weet het niet. L.A. is werk. Industrie. Ik kom graag terug naar België. In Brussel voel ik me op vakantie.’

Nicolas Karakatsanis is een naam in de filmwereld, maar omdat hij een cameraman is, is hij niet zo bekend bij het brede publiek. De zoon van een Griekse vader en een Antwerpse moeder is een drop-out van de regieafdeling van Sint-Lukas in Brussel. Na zijn kandidatuursjaren bekwaamde hij zich tot cameraman in een postproductiebedrijf in Berlijn. Het grote publiek leerde zijn donkere beeldtaal kennen in ‘Rundskop’ van Michaël R. Roskam.

Die bijdrage leverde onze landgenoot in de Amerikaanse pers de alias Prince of Darkness op. Een achterhaalde bijnaam, als je de vier ‘Vlaamse’ films naast elkaar legt die het afgelopen jaar verschenen met Nicolas Karakatsanis als director of photography. De glossy stijl van ‘The Loft’ heeft niets te maken met het raadselachtige, dreigende camerawerk in ‘The Drop’. En zijn weerbarstige, sfeerrijke stijl in de onderschatte arthousefilm ‘Violet’ van Bas Devos staat ver af van zijn elegante en zwierige beelden in de horrorfilm ‘Welp’. ‘Ik probeer mijn beelden altijd ten dienste te stellen van het verhaal, maar ik wil wel een extra visuele bijdrage leveren’, zegt de cameraman daarover.

©Wouter van vaerenbergh

Autosector

Omdat die vier films al veel eerder waren ingeblikt, beschouwt hij 2014 als een ‘in between’-jaar. Voor zijn internationale carrière waren de Amerikaanse producties ‘The Drop’ en ‘The Loft’ desalniettemin van cruciaal belang. ‘The Loft’ was zijn introductie in het Amerikaans studiosysteem. Die ervaring hielp Roskam om zijn Amerikaanse producenten te overtuigen Karakatsanis in te huren voor ‘The Drop’. En dit jaar mocht hij opnieuw vier maanden in de VS werken met John Hillcoat.

Reclame betaalt vier keer beter dan fictie. Maar ik doe reclame niet alleen voor het geld. Het is een uitstekende leerschool voor fictie.
Nicolas Karakatsanis

‘Ik werk graag in Amerika. De Amerikaanse kijk op cinema is helemaal anders dan de onze. Voor hen is het meer werk. Zij zeggen: ik werk in de filmwereld, maar ik had evengoed in de autosector kunnen zitten. Een film is voor hen minder een emotioneel kunstproject. Wij, daarentegen, hebben toch altijd ergens het gevoel: ik ben blij dat ik dit mág doen. Ik vind dat best interessant. Het houdt me met beide voeten op de grond.’

Een ander groot verschil is dat daar meer producers op de set staan die door hun aanwezigheid extra druk geven. ‘De regisseur moet zich meer verantwoorden. Als cameraman heb ik daar weinig of geen last van. Ik heb niet het gevoel dat ik me moet inhouden of beperken. Dat komt wellicht omdat ik op voorhand weloverwogen probeer te kiezen uit alle aanbiedingen. 50 procent van mijn job is kiezen. Het kan natuurlijk altijd mislopen op de set of in de montagekamer. Maar als ik op voorhand de minste twijfel voel, zeg ik meestal nee. Als ik bij het lezen van een scenario in mijn hoofd niet spontaan een beeldencarrousel zie voorbijkomen, weet ik: dit doe ik beter niet.’

Of hij ambitieus is? ‘Ik ga graag vooruit, maar ik heb geen carrièreplan in mijn hoofd. Nu de filmprojecten wat groter worden, voel ik dat mensen iets van me verwachten. Dat is soms lastig. Ik wil vooral films maken waarbij ik me artistiek comfortabel voel. Een film als ‘Violet’ is met bijzonder weinig geld gemaakt, maar het is iets waarop ik binnen twintig jaar nog trots ga zijn. Ik moet opletten dat de hoge verwachtingen van de buitenwereld het plezier niet vergallen om aan nieuwe, verrassende projecten te beginnen. Ik wil een beetje naïef in het leven blijven staan. Mijn naïviteit is mijn grootste troef.’

‘De Amerikaanse kijk op cinema houdt me met beide voeten op de grond.’ ©Wouter van vaerenbergh

Reclame

Het merendeel van zijn jobs in 2014 waren reclamespots. Hij stond voor de sportgigant Nike op de set met Tiger Woods en Rory McIlroy. Voor een spotje van een Frans skimerk zat Karakatsanis in december anderhalve week in Spanje. Hij draaide voor Coca-Cola een reclamefilm voor het befaamde Super Bowl-blok - het meest bekeken reclameblok van het jaar in de VS. ‘Per week kan ik kiezen uit vijf of zes reclamefilms’, zegt hij. ‘Reclame betaalt zo’n vier keer beter dan fictie. Maar ik doe reclame niet alleen voor het geld. Het is een uitstekende leerschool voor fictie. Reclame heeft me stabieler en rustiger gemaakt als cameraman. Je komt op de meest bizarre plaatsen en moet vaak erg spectaculaire scènes draaien. Voor de technische kant van het vak is het een onbetaalbare ervaring. Ik ben nog maar zelden onder de indruk op een set.’

‘De Amerikaanse kijk op cinema houdt me met beide voeten op de grond.’ ©Wouter van vaerenbergh

Heeft hij principes als reclamecameraman? Weigert hij opdrachten als ze ethisch niet juist aanvoelen? ‘Onlangs kreeg ik een vraag van een farmabedrijf. Dat zag ik niet zitten. (denkt na) Ik ga dikwijls af op wie de regisseur is. Ik weet niet of ik de Super Bowl-opdracht voor Coca-Cola had gedaan als John Hillcoat, de regisseur van de spot, me niet had gevraagd. Daardoor heb ik ook zijn langspeler ‘Triple Nine’ kunnen doen. Het Nike-spotje met die golfspelers was met Steve Rogers, een bekende Australische reclameregisseur. Een schat aan ervaring, die vent. Van zulke mensen kan ik ontzettend veel leren.’

2015 brengt minder reclame en meer fictie. Er staan twee langspelers op de agenda, maar het is niet zeker of hij beide kan doen. Het gaat om lange opdrachten. De eerste is ‘Brimstone’, een donkere western van de Nederlandse regisseur Martin Koolhoven. Karakatsanis heeft ook een nieuwe, erg interessante aanbieding uit Hollywood op zak - ‘iets groter dan ‘Triple Nine’’. ‘Ik zal moeten kiezen. Ik hou niet van half werk. Ik wil bij elk project betrokken zijn vanaf de start, zodat ik mijn stempel kan drukken.’

Ja-knikker

Dat laatste was een van de redenen waarom hij anderhalf jaar geleden nee zei tegen filmlegende Michael Mann. De regisseur van ‘Heat’ en ‘Miami Vice’ wilde onze landgenoot laten overvliegen voor het tweede deel van de opnames van zijn nieuwe film ‘Blackhat’. Dan moest hij wel meteen de volgende dag naar Hongkong vertrekken. ‘Mann had blijkbaar ruzie gekregen met zijn cameraman en zocht een jonge knoppendraaier - een ja-knikker, zeg maar - om zijn film af te maken. Dat zag ik niet zitten. Bovendien had ik mijn woord al gegeven aan ‘Welp’ van Jonas Govaerts.’

Nu de filmprojecten wat groter worden, voel ik dat mensen iets van me verwachten. Dat is soms lastig.
Nicolas Karakatsanis

Eind dit jaar staat een expo met nieuw fotografiewerk gepland - behalve cameraman is Karakatsanis ook fotograaf. ‘De grootste beperking van de job van cameraman is dat je het verhaal van iemand anders moet vertellen. Het voordeel: als de film slecht is, betaalt de regisseur het gelag. Als fotograaf ben ík de regisseur. Als mijn tentoonstelling straks tegenvalt, komen ze dus allemaal naar mij. (glimlacht) Dat vooruitzicht maakt me nu al zenuwachtig.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud