15-11: The Clash - London Calling (1979)

©Photo News

Het mag dan wel volop crisis zijn, in de hitlijsten valt daar eigenlijk niet veel van te merken. Als er al iets de popmuziek anno 2009 kenmerkt, dan is het wel escapisme. Dat is opmerkelijk, want eerdere economische crisissen leken steevast vergezeld te zijn van hun eigen ‘soundtrack’.

(tijd) - Denk maar aan de manier waarop de folklegende Woody Guthrie in de jaren 30 de Depressie bezong. Of Bruce Springsteen, die begin jaren 80 in het magistrale ‘Nebraska’ de besognes van de Amerikaanse ‘working man’ belichtte. Ook ‘London Calling’ van The Clash is zo’n crisisplaat. Niet toevallig overigens dat Springsteen op zijn huidige tournee ‘London Calling’ al een paar keer coverde.

Toen The Clash het album eind 1979 op de markt bracht, bevond het Verenigd Koninkrijk zich op een historisch kantelpunt. Margareth Thatcher was net aan de macht gekomen, en het land kreunde onder een massale werkloosheid, stakingsgolven en een torenhoge inflatie. Wie de tekst van ‘London Calling’ erop naleest, weet meteen hoe de leadzanger Joe Strummer die donkere tijden ervoer. Strummer heeft het bijvoorbeeld over oorlog, nucleaire rampen en zelfs over ‘zombies of death’.

Gelukkig blijkt de muziek een pak speelsers en energieker dan de tekst doet vermoeden. Na twee eerdere albums was The Clash wat uitgekeken op zijn punkroots, en de band begon volop te experimenteren met andere genres, zoals reggea, ska en zelfs rockabily. Met succes, want ‘London Calling’ groeide uit tot de definitieve doorbraakplaat van The Clash, ondanks het donkere crisisthema.

15. 'London  Calling' - The Clash (1979)

14. 'Superstition' - Stevie Wonder

13. 'Debonair' - Afghan Whigs

12. 'Sabotage' - Beastie Boys

11. 'Waltz #2' - Elliott Smith 

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud