opinie

Een humanitair antwoord op de asielcrisis is niet bij progressief denkend Europa te vinden

Cultureel antropoloog en oorlogsfotograaf

De escalerende vluchtelingen- en migrantencrisis maakt duidelijk dat de huidige halfslachtige politiek onhoudbaar is.

Teun Voeten, cultureel antropoloog en oorlogsfotograaf

Vanuit een humanitair standpunt, maar ook in het belang van een sterk en gezond Europa, moeten beslissingen worden genomen die snel in beleid dienen te worden omgezet. Afgezien van de visie van de participanten zelf, zijn er twee invalshoeken. Rechtse realisten kijken naar de consequenties van deze ongecontroleerde migratie. Miljoenen vluchtelingen, met lage opleidingen maar hoge verwachtingen, die het overbevolkte Europa binnenstromen veroorzaken een ongekende ontwrichting en betekenen het einde van Europa as we know it. Progressieve idealisten menen dat het onmenselijk is om onze rijkdom en welvaart niet te delen met hen van wie we het in de eerste plaats gestolen hebben. Extreme idealisten propageren zelfs om de grenzen af te schaffen en Europa open te zetten voor al wie hier maar wil komen. Migratie zou bevorderlijk zijn voor de economische groei.

De realisten hebben een consistent discours. Het verhaal van de idealisten rammelt aan alle kanten. Normaliter zijn progressieven gefixeerd op de maakbaarheid van de samenleving en geobsedeerd door regels, geboden en verboden. Maar nu opeens bepleiten ze een laissez-fairepolitiek. Een beleid met een neoliberale inslag - geen overheidsbemoeienis, laat de boel maar de boel, een onzichtbare hand zal het wel regelen - dat uiteindelijk in een sociaal darwinistische dynamiek resulteert. De sterkste, slimste en gehaaidste vluchtelingen, zij die zich niet alleen een zwemvest kunnen permitteren maar ook de mooiste praatjes kunnen verkopen, winnen de hoofdprijs. De idealisten worden niet alleen geregeerd door kinderlijk wishful thinking, maar vooral door irrationele en gevaarlijke emoties. Schuldgevoelens over ons koloniale verleden, zelfhaat over onze westerse succesvolle cultuur. Dit alles overgoten met een stuitend sausje van superieure morele zelfgenoegzaamheid. Een onsmakelijke combinatie. Het is gênant te zien hoe de hedendaagse Gutmensch zich verkneukelt over asocialen die via sociale media rondspuien dat ‘dobbernegers’ moeten verzuipen.

Bruine nanny

De grote migratiegolf in Europa van de jongste 40 jaar heeft niet onze rijkgeschakeerde regenboogmaatschappij geschapen. Integendeel, de influx van ontwortelde migranten, zonder besef, begrip en respect voor de cultuur van het gastland heeft enorme spanningen doen ontstaan. Paul Scheffer heeft dat in ‘Het Multiculturele Drama’ uitstekend verwoord. De eurocraten in Brussel en de hoogopgeleide sociaalvoelenden zien in hun blanke enclaves nauwelijks allochtonen, of het moet de in het zwart betaalde bruine nanny zijn. Voor de lager geschoolde massa is migratie een probleem dat aan den lijve ondervonden wordt. In een recente enquête gaf 75 procent van de bevolking dat aan. Door ongebreidelde migratie is het sociale netwerk in armere buurten in amper één generatie ontmanteld en vernietigd en is de buurt verworden tot een disfunctioneel distopia waar islamofascisten met de zwarte vlag zwaaien en opgeschoten jongeren ‘Joden aan het gas’ roepen.

Het is opmerkelijk hoe progressieve elites zich opwerpen voor het behoud van authentieke culturen zoals de door globalisering bedreigde Yanomamö en de Masaï. Maar als Nederlandse en Belgische autochtonen zich in hun culturele eigenheid bedreigd voelen, worden ze als racisten ontmaskerd en afgeserveerd.

Niet alle migranten zijn onberispelijke koorknapen en cultuurverrijkers. In april gooiden islamitische bootvluchtelingen hun christelijke lotgenoten overboord. In Europese asielzoekerscentra zijn fysiek geweld en bedreiging aan de orde van de dag, niet alleen naar medewerkers, maar ook onder elkaar. En natuurlijk zitten er tussen de bootmensen ook IS-infiltranten, wie daar niet vanuit gaat is grenzeloos naïef en onderschat de hybride oorlogsstrategie van IS. Sommigen vermoeden zelfs een doelbewuste strategie om het Westen te destabiliseren, wat overigens uitstekend lukt.

De iconische foto van de ‘orchidee van de zee’, gruwelijk in zijn schoonheid, het verdronken meisje in felle neonkleuren gekleed in het azuurblauwe water, is voor velen het symbool van de onmenselijkheid van het Westen. Maar het beeld staat ook symbool voor het gebrek aan verantwoordelijkheid van de ouders om een kind zonder zwemvest op een gammele boot te zetten, voor de misdadige mentaliteit van de mensensmokkelaars die wanhoop exploiteren en zich schuldig maken aan massadoodslag. Maar vooral voor de morele chantage waaraan het Westen onderworpen wordt. Vluchtelingen die zich hulpeloos en berooid op onze stranden gooien met de boodschap: ‘U moet ons helpen, ontferm u over ons. Zo niet dan bent u het predicaat menselijk niet waardig.’

Twee miljard

Het westers asielstelsel is opgezet voor slachtoffers van politieke repressie en oorlogsgeweld. Niet het Westen, maar economische vluchtelingen valt gebrek aan solidariteit te verwijten. Zij misbruiken een in principe humanitair systeem, hollen het zodanig uit dat hun minder gefortuneerde lotgenoten, de oorlogsslachtoffers van het Syrische drama, uit de boot vallen. In de vijftig derdewereldlanden die ik bezocht heb, ben ik nauwelijks iemand tegengekomen die niet naar Europa wil emigreren. Dat betekent een slordige 2 miljard potentiële immigranten. Het trieste is dat het juist de ondernemendste en avontuurlijkste types zijn die hun land ontvluchten, terwijl ze juist erg belangrijk zijn om de derde wereld op te bouwen.

Een Europa dat te moe, te zwak en te verdeeld is om zijn territoriale integriteit te waarborgen is ten dode opgeschreven.

Maar bovenal, een continent dat te moe, te zwak en te verdeeld is om zijn eigen territoriale integriteit te waarborgen is ten dode opgeschreven. Europa moet snel een daadkrachtig antwoord vinden, een antwoord dat nooit iedereen tevreden kan stellen. En een waarachtig humanitair antwoord is niet bij progressief denkend Europa te vinden. Integendeel.

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud