De tweede hoofdprijs van de Amerikaanse verkiezingen

Behalve de presidentsverkiezingen worden ook de Congresleden vandaag opnieuw verkozen. Onder andere Todd Akin maakt, ondanks zijn controversiële uitspraken over verkrachting, kans op een zitje in de Senaat.

De Amerikanen kiezen vandaag wie de komende vier jaar het land zal leiden: Barack Obama of Mitt Romney. Maar er zijn ook verkiezingen voor het Congres, en die voorspellen meer van hetzelfde: een complete impasse in Washington.

De krantenkoppen gaan over Obama en Romney, maar er gebeurt meer vandaag in de VS. Het hele Huis van Afgevaardigden wordt opnieuw verkozen, samen met een derde van de zetels in de andere helft van het Congres: de Senaat.

De uitslag is minstens even belangrijk voor de politieke toekomst van de VS als die van de presidentsverkiezingen. Want het Congres was, ondanks Obama’s intenties en beloftes, de voorbije jaren het toneel van een diepe verdeeldheid die nagenoeg alle besluitvorming lamlegde. De oppositie tegen Obama is dan ook beenhard. Mitch McConnell, de Republikeinse fractieleider in de Senaat, zei letterlijk: ‘Obama een tweede termijn ontzeggen is het belangrijkste dat we willen bereiken.’ Democraten en Republikeinen leven op Capitol Hill compleet naast elkaar, met grote gevolgen: amper 17 procent van de Amerikanen vindt dat het Congres zijn werk goed doet. Een diepterecord.

Die Congresverkiezingen gaan er even verbeten aan toe als de race voor het Witte Huis. Miljoenen dollars gaan naar de campagnes en de tv-advertenties zijn minstens even negatief en misleidend als die van Obama of Romney. De inzet is dan ook groot want de president kan niet zonder het Congres om zijn beleid in de praktijk om te zetten. Het Huis blijft zo goed als zeker Republikeins. Hooguit maken de Democraten enkele zetels buit op de Republikeinse meerderheid.

Bij de tussentijdse verkiezingen van 2010 veroverden de Republikeinen een ruime meerderheid in het Huis van Afgevaardigden (241 van de 435 zetels) toen een door de misnoegde Tea Party gevoede rechtse golf het land overspoelde. Tientallen verse maar onervaren Republikeinse politici trokken naar Washington met één belofte waar ze zich radicaal aan zouden houden: de belastingen gaan niet omhoog. De met besparingsplannen overladen begrotingsvoorstellen van Paul Ryan, Congreslid uit Wisconsin en vandaag running mate van Romney, waren daar het speerpunt van.

Elke discussie over het federale budget was daardoor de voorbije twee jaar gedoemd. De Republikeinen dreven dat tot het uiterste. Meermaals dreigde een zogenaamde ‘government shutdown’ omdat zelfs een tijdelijk begrotingsakkoord niet lukte. Het pijnlijke dieptepunt was de guerrillaoorlog over het schuldenplafond in de zomer van 2011, die resulteerde in de eerste Amerikaanse ratingverlaging in de geschiedenis.

Ook in de Senaat wordt het spannend. Er zijn vandaag verkiezingen over 33 van de 100 zetels en de Democraten verdedigen een nipte meerderheid van 53 tegenover 47 stuks. Het zag er lang naar uit dat de Republikeinen die meerderheid zouden afsnoepen, maar de Democraten hebben hun achterstand in de peilingen kunnen wegwerken, mede door enkele Republikeinse blunders. Bovendien stellen enkele Republikeinse oudgedienden zich niet langer verkiesbaar, uit ontevredenheid met de radicale koers die hun partij de jongste jaren vaart.

Bovendien zijn er enkele races, vooral voor de Senaat, die met bijzondere aandacht gevolgd worden. De meest besproken strijd wordt geleverd in Massachusetts, waar de Republikeinse senator Scott Brown en de Democrate Elizabeth Warren het tegen elkaar opnemen voor een zitje in de Senaat. De Democraten willen koste wat het kost winnen en van Massachusetts weer een Democratisch bolwerk maken. Decennialang was Ted Kennedy senator namens de staat, maar toen die drie jaar geleden overleed, verraste Brown door een speciale verkiezing te winnen.

Warren is dan weer een van de populairste Democraten en gaf een van de felst gesmaakte speeches op de Democratische conventie in september. Ze is professor aan Harvard en werd door Obama voorgedragen om het nieuw opgerichte federale agentschap voor de bescherming van de consument te leiden, maar de Republikeinen lagen dwars.

Ook de strijd voor een Senaatszitje tussen Todd Akin en Claire McCaskill in Missouri wordt met bijzondere aandacht gevolgd. Todd Akin en ontketende afgelopen zomer een nationale hetze vlak voor de Republikeinse conventie door te stellen dat ‘het vrouwelijke lichaam een soort biologisch afweersysteem heeft dat zwangerschap kan voorkomen in het geval van een rechtmatige verkrachting’. De hele Republikeinse partij, Mitt Romney inclusief, riep Akin, die claimde dat hij zich fout had uitgedrukt, op zijn campagne te staken. Maar die hield halsstarrig vol en kreeg uiteindelijk de expliciete steun van enkele conservatieve kopstukken als Newt Gingrich en Rick Santorum.

Akin heeft zijn voorsprong moeten afstaan aan de Democrate Claire McCaskill, die hij vergeleek met een hond. Terwijl McCaskill Republikeinse vrouwen die slachtoffer van verkrachting waren, liet opdraven in een spot. Akins uitspraken kunnen de Republikeinen zuur opbreken, want ze rekenden op hem om zetelwinst te boeken op de Democraten.

Een tweede verkiezing die plaatsvindt in de sfeer van dubieuze uitspraken over verkrachting en abortus, is die tussen Richard Mourdock en Joe Donnelly in Indiana. Mourdock zei onlangs in een debat dat het de wil van god is als vrouwen zwanger geraken na verkrachting.

Voor de Democraten ligt in het conservatieve Indiana een gouden kans om de Republikeinen een hak te zetten. In de peilingen staan Mourdock en Donnelly gelijk. Heel vervelend voor Romney: een dag voor de ophefmakende woorden van Mourdock sprak hij nog een tv-spotje in om Mourdock te steunen.

Ten slotte belooft ook de strijd in Minnesota tussen Michele Bachmann en Jim Graves voor een zitje in het Huis van Afgevaardigden erg spannend te worden. Bachmann is de enige van alle Republikeinse ex-presidentskandidaten die in het Congres zetelt en haar post verdedigt. De oerconservatieve Tea Party-kandidate moest haar kandidatuur voor de Republikeinse nominatie al na de eerste voorverkiezing opgeven. Maar haar zetel in het Huis zal ze wellicht behouden.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud