Obama krijgt vier jaar om werk af te maken

De pas herverkozen Barack Obama wil de komende vier jaar de staatsschuld van 16.000 miljard dollar met een dikke 4.000 miljard dollar inperken.

Barack Obama krijgt vier jaar extra om zijn beleid uit te voeren. Hij wil die gebruiken om de hervorming van het zorgsysteem uit te werken. Voorts wil de president massa’s jobs creëren in de industrie en in de energiesector. Ook zet hij in op het herstellen van de Amerikaanse infrastructuur, die vaak tot op de draad versleten is.

‘Het is verbluffend dat Obama in de politiek zit, want eigenlijk houdt hij niet van mensen’, liet Neera Tanden, een oud-adviseur van de Amerikaanse president zich begin oktober ontvallen. Ze trok de opmerking later in, maar er is wel iets van aan. Al meer mensen lieten uitschijnen dat de voormalige professor aan de prestigieuze Harvard-universiteit koel overkomt en slecht is in smalltalk. Maar dat hij zelden emotioneel wordt, levert hem in crisissituaties ook een groot voordeel. Hij dankt er de bijnaam ‘No Drama Obama’ aan.

Diezelfde Barack Hussein Obama won afgelopen nacht de Amerikaanse verkiezingen. Maar het verschil met 2008 is groot. Toen werd hij na zijn verkiezingsoverwinning als een messias ingehaald in zijn thuisstad Chicago. De verwachtingen waren immens. Hij zou komaf maken met de woelige Bush-jaren door vrede te stichten, Amerika te verenigen en de crisis op te lossen. ‘Change’ en ‘Yes we can’ waren de aanstekelijke motto’s van een campagne die zijn gelijke niet kende.

Al was er toen ook al kritiek te horen. De voormalige president - en nu zijn grote supporter - Bill Clinton noemde Obama’s ideeën over het Amerikaanse buitenlandbeleid naïef. Het Noorse Nobelprijscomité oordeelde daar anders over en gaf hem negen maanden na zijn entree in het Witte Huis de Nobelprijs voor de Vrede. Een vergiftigd geschenk, zo bleek. Want de verwachtingen werden er alleen maar groter door.

Vier jaar na 2008 is de ‘Obamamania’ gaan liggen en lijkt Obama op elke andere president die herverkozen werd. Hij zal er niet rouwig om zijn. In tegenstelling tot zijn aanhangers besefte hij vanaf dag één dat hij voor een schier onmogelijke opdracht stond. In 2008 opperde Obama in zijn sprankelende overwinningsspeech in Chicago dat ‘de weg lang en moeilijk zou zijn’. En dat klopte. Vanaf dag één lag de weg bezaaid met klippen. Zo is het controversiële gevangenkamp Guantánamo Bay op Cuba, dat Obama in zijn eerste dagen als president besloot te sluiten, nog altijd niet dicht. Vooral omdat niemand de gevangen wilde opnemen.

Critici nemen het Obama vooral kwalijk dat hij zijn unieke uitgangspositie van 2008 niet verzilverd heeft. De Democraten beschikten toen over een grote meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en in de Senaat. Maar in de plaats van die meerderheid te gebruiken, probeerde Obama vruchteloos de Republikeinen mee in het bad te trekken. Zoals bij de invoering van een verplichte ziekteverzekering. Dat was naïef, zo bleek en veel kostbare tijd ging verloren. Uiteindelijk stemden alleen de Democraten voor ‘Obamacare’. De Republikeinen waren woest en gebruikten de wet om hun achterban te mobiliseren. Bij de tussentijdse verkiezingen in 2010 leden de Democraten een ongeziene nederlaag. Sindsdien vecht de president een bitse strijd uit met de Republikeinen om überhaupt nog wetten gestemd te krijgen.

In zijn buitenlandpolitiek is Obama zeker niet de naïeve wereldverbeteraar die Bill Clinton ooit in hem zag. De oorlogen in Afghanistan en Irak heeft hij zoals beloofd beëindigd. Maar de oorlog tegen de terreur - al heet die niet langer zo - gaat door. In Pakistan en Jemen zet Obama zonder verpinken drones, dat zijn onbemande vliegtuigjes, in om ‘terroristen’ uit te schakelen. Ook al Qaeda-leider Osama Bin Laden werd koel uitgeschakeld.

Wat gaat Obama nu doen? ‘Ik beloof even hard te vechten als tijdens mijn eerste termijn’, geeft hij aan. De Democraat wil 1 miljoen nieuwe jobs creëren in de industrie en meer dan 600.000 in de energiesector. Ook belooft hij 100.000 nieuwe wiskundeleerkrachten aan te nemen. Hij gaat nog meer geld pompen in het herstellen van de infrastructuur. Wegen, bruggen en elektriciteitsnetwerken zijn in de VS immers vaak tot op de draad versleten.

Die investeringen worden gefinancierd met het geld dat vrijkomt door het beëindigen van de oorlogen in Afghanistan en Irak en door belastingverlagingen die president George W. Bush de rijken gaf, niet te verlengen. Zo hoopt Obama de komende vier jaar de staatsschuld van 16.000 miljard dollar met een dikke 4.000 miljard dollar in te perken. Voor de komende vier jaar belooft de 51-jarige Obama eigenlijk meer van hetzelfde. Daarom schoof hij tijdens de campagne, die veel minder sprankelend was dan die van 2008, vooral de vraag naar voren of ‘Amerika er beter aan toe is dan vier jaar geleden’. Hij hoopte met succes dat het Amerikaanse volk daar ‘ja’ op zou antwoorden.

Intussen staat geen kat nog stil bij Obama’s grootste verdienste: als zoon van een Keniaanse zwarte man heeft hij het tot in het Witte Huis geschopt. Hij is dan - in tegenstelling tot zijn vrouw Michelle - wel geen directe afstammeling van de zwarte slaven, tot vier jaar geleden achtte iedereen dat onmogelijk. Vandaag is een zwarte president de normaalste zaak van de wereld. Althans, zo lijkt het. Want als er een reden is waarom Obama deze verkiezingen niet met de vingers in de neus kon winnen, is het wel het latente racisme. Veel Amerikanen weigeren nog steeds op een zwarte te stemmen.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud