nieuwsanalyse

Berichten over de dood van koopjesjagers zijn fel overdreven

Het ogenschijnlijk kalme beurzenoppervlak maskeerde een kaalsag in 'momentumaandelen' ©AFP

Nu het select kransje momentumaandelen te lijden heeft onder gebrek aan momentum, lokken de bradeerprijzen voor de rest van het koersenbord eindelijk kopers.

Op onze leeftijd wordt een mens al wat sneller nostalgisch. Ook bij het tikken van een stuk over Xior . Als ik op de website van de beursgenoteerde kotmadam over hun 'premium' huisvesting - ruime studio's met eigen badkamer en kitchenette - las, dacht ik terug aan mijn schoendoos in de Leuvense Ravenstraat een decennium of drie geleden. De beste (enige) extra voorziening naast bed en bureau heette Jeanne, de gepensioneerde bakkersvrouw die voor haar studenten al eens pannenkoeken bakte en gescheurde jeansbroeken herstelde.

©Mediafin

Xior is een Jeanne met turbo op. De Basic-Fit van de studentenkoten. CEO Christian Teunissen nam in 2007 45 koten van zijn vroegere Leuvense kotbaas over en keek sindsdien niet meer om. Toen hij Xior in december 2015 naar de beurs bracht, stond de teller op meer dan 2.000 en was de groep al één van de grootste spelers van de Lage Landen in studentenhuisvesting.

Nog geen vier jaar na de beursgang staat de teller op bijna 10.000. Teunissen maakte gebruik van de beursgang om regelmatig bij beleggers aan te kloppen voor vers geld en zette op die fondsen een schuldenhefboom dankzij het steeds goedkopere geldbeleid van ECB-voorzitter Mario Draghi.

Teunissen sloeg deze week een grote slag in Spanje: 84 miljoen voor een belang van 80 procent in de Leonardo da Vinci-residentie op de campus van de Universidad Europea de Madrid, een privé-universiteit aan de rand van de Spaanse hoofdstad. Netflix-comakijkers kennen de residentie als decor van de Spaanse serie 'Elite', over drie arbeiderskinderen die in een eliteschool belanden. 

De Spaanse Netflix-serie 'Elite'

'Zo'n privé-universiteit zag ik nog nooit', zei Teunissen. 'Er zijn tennisvelden, atletiekpistes, een binnen- en buitenzwembad en zelfs strandjes'. Mooi. Maar voor zover we kunnen nagaan géén Juanita die pannenkoeken bakt.

Het aandeel Xior is intussen net als de koten in de categorie 'premium'. Tegenover de intekenprijs van 25 euro is het aandeel nu bijna verdubbeld. En noteert de 'kotmeneer' tegen een premie van 50 procent op de netto-actiefwaarde, 32,15 euro per aandeel op 30 juni. 

Geen kwaad voor de indrukwekkende staat van dienst van Teunissen, maar die beurskoers kun je niet anders dan stevig noemen. De premie is ook in belangrijke mate het gevolg van het eeuwigdurende nulrentebeleid van de Europese Centrale Bank.

De drenkelingen van de nul  gaan nu al een hele tijd steeds wanhopiger op zoek naar het selecte kransje bedrijven dat los van de conjunctuurgrillen een saai voorspelbaar dividendrendement bieden en dus 'bijna-obligaties' vormen. En intussen staat het gros van het koersenbord, alle aandelen die beleggers als kwetsbaar voor een onzekere wereldeconomie brandmerken, al heel 2019 op de pechstrook geparkeerd.

©Morgan Stanley

Over die extreme tweespalt hadden we het eerder deze zomer, in het weekboek 'De bull run zonder fun'. Een beursklimaat waar dure momentumaandelen steeds verder de stratosfeer inschieten en intussen ogenschijnlijke goedkope aandelen alleen nóg goedkoper worden is frustrerend voor 'stock pickers'.

Beurshuis Morgan Stanley illustreerde die frustratie, gelinkt aan het eeuwige stimulusbeleid van centraal bankiers, deze week perfect met een cartoon. 'Ik denk dat we de laatste koopjesjager vernietigd hebben. Maar voor alle zekerheid, hier is ons nummer', stelt een werknemer van verdelgingsbedrijf 'Low Rate Pest Control'. 

Nestlé vs de 599

Een verse illustratie van die tweespalt gaf deze week een ander beurshuis, Credit Suisse. Strateeg Robert Griffiths zoomde in op de pan-Europese beursbarometer DJ Stoxx, die dit jaar al een winst van 16 procent laat optekenen. De aandelenkorf telt 600 bedrijven, maar de helft van die winst komt op het conto van slechts 10 bedrijven.

Meer nog: een vierde van de winst komt op naam van één aandeel, de Zwitserse voedingsreus Nestlé. De overige leden van de 'onverbiddelijke tien' zijn Novartis, Roche, LVMH, ASML, AstraZeneca, AB InBev, Airbus, SAP en Diageo. Allemaal multinationals met een stevige en voorspelbare cashflow, vaak uit de voedings- of farmasector. 

Low Rate Pest Control zal toch nog eens moeten terugkomen, denk ik. Want deze week incasseerden momentumbeleggers een dreun. Dezelfde momentumbeleggers die zomer ook de Oostenrijkse honderdjarige obligatie ver boven de sneeuwgrens gestuurd hebben en nu aan de afdaling begonnen is. Want 200 euro betalen voor een langlaufer van 100 euro uit Wenen is onzin, tenzij je denkt dat er even later iemand 205 euro zal betalen. En dus werkt momentumbeleggen maar zolang er momentum is. 

 En dat is pijnlijk voor de vele hefboomfondsen die - kuddedieren als ze zijn - allemaal 'long momentum' en 'short cyclicals' zaten. De ommekeer zorgde deze week onder de oppervlakte voor een slagveld, merken Bloomberg en Financial Times - die zelfs de vergelijking trekt met de implosie van computermodellen ('quant quake') van augustus 2007 - op. 

Dat slagveld liet sporen na in Brussel. Logisch: zakenbankiers in de City en Wall Street zijn extreem creatief in het bedenken van mandjes waarmee hun klanten in één muisklek een korf 'momentum' en een korf 'cyclicals' kunnen kopen of verkopen.

©rv

En die eerste categorie zal ongetwijfeld regelmatig Elia , zowat het minst conjunctuurgevoelige aandeel van het Europese koersenbord, zitten. Dinsdag om 15u52 tuimelde de voorspelbaar saaie beheerder van het hoogspanningsnet plots van 73,2 naar 68 euro, nooit gezien sinds de beursgang in 2005. Het aandeel herstelde grotendeels van de flitscrash, maar noteert wel zo'n 8 procent onder de piek van begin september. 

Als spiegelbeeld schoten de tegen een recessiepeil noterende 'industrials' deze week plots hoger: Solvay, CFE en Aperam plus 7 à 8 procent, midcap Sioen zelfs plus 15 procent. Idem voor de banken: nu Mario Draghi de impact van de strafrente wat mildert, schoten ING en KBC respectievelijk 8 en 11 procent hoger. Welgekomen voor de Bel20 , waar het bankduo een vijfde van de marsrichting dicteert.

Begin dit jaar durfden we poneren dat na vier jaar surplacen een duurzaam Europees beursherstel er pas zou komen als de verguisde Europese bankaandelen begonnen stijgen. Bij deze. Zij het met de regelbevestigende uitzondering van de restbank.

Dexia zag zijn beurskoers deze week halveren en nadert eindelijk zijn fundamentele waarde: nul. Het management liet deze week samen met het halfjaarrapport weten de schrapping van de notering aan te vragen. Eindelijk.

‘Fundamentalisten’ hadden al lang niks meer te zoeken in het waardeloze aandeel. En momentumbeleggers die erop gokken dat ze straks met winst aan een grotere gek kunnen verkopen, zijn eraan voor de moeite als Dexia straks niet meer op het gekkenhuis noteert. 

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie