nieuwsanalyse

Door mijn (grote) schuld

De fabriek van Ontex in Eeklo. ©BELGA

‘Ik zal nooit ofte nimmer toelaten dat mijn bedrijf in gevaar komt. Liever wat trager gaan en gezond blijven, dan het met schulden te overladen.’ Die woorden komen van Francis Van Eeckhout, de hoofdaandeelhouder en CEO van Deceuninck (-1%, 1,93 euro), tijdens een speech in de Gentse opera deze week voor de uitreiking van de Value Square Awards. Van Eeckhout refereerde aan de moeilijke tijden die de maker van pvc-ramen en -deuren beleefde in 2007. Toen flirtte het bedrijf met het bankroet door zijn torenhoge schuldenberg na de overname van het Duitse Thyssen Polymer. Van Eeckhout was dan nog niet actief bij wat hij zelf ‘mijn ingeslapen ministerie’ noemde toen hij in 2014 de macht bij Deceuninck greep.

Van Eeckhout is een man van zijn woord. Hij bouwde vorig jaar de schulden met een vijfde af tot 94 miljoen euro. Een cijfer dat op zich niet veel zegt, maar dat we moeten afzetten tegenover de winst, liefst de winst voor de rente op die schulden betaald is. De meest gebruikte maatstaf daarvoor is de brutobedrijfswinst of ‘ebitda’. Het is de afkorting van ‘earnings before interest, taxes, depreciation & amortisation’, ofwel de winst voor rentelasten, belastingen, waardeverminderingen en afschrijvingen. Het geeft een goed beeld van de mate waarin een bedrijf zijn schulden kan aflossen. Zelfs als we rekening houden met een mogelijke winstdaling van 20 procent bij Deceuninck door de problemen in Turkije belandt de schuldratio op 1,6. Niets om ongerust over te worden.

Reken er niet meteen op dat Agfa centen aan zijn aandeelhouders zal uitkeren.

Van Eeckhouts schoonfamilie huldigt hetzelfde principe. De koekjesbakker Lotus Bakeries (-3,9%, 2.240 euro) van de familie Boone torst ondanks de vele investeringen en overnames de voorbije jaren minder schulden dan zijn jaarlijkse ebitda.

Er is niets mis met schulden aangaan om zich te financieren, zeker in tijden van lage rente. Je moet er alleen op letten dat ze niet te hoog worden. Want als de winst zakt of als er plots om de een of andere reden rode cijfers verschijnen, mogen ze geen molensteen om de nek worden, zoals bij Nyrstar of Greenyard. Veel schulden betekent immers ook veel rentelasten. Bij de recente reeks kwartaalcijfers zien we een zorgwekkende constante bij onze industriële bedrijven: de schulden stijgen zowat overal. Een deel is te wijten aan de invoering van de boekhoudregel IFRS-16, die leasingschulden op de balans doet verschijnen. Maar dat is niet de enige verklaring.

De beeldvormingsgroep Agfa-Gevaert (-5,3%, 3,63 euro) zag haar schulden bijna verdubbelen tot 255 miljoen euro. De bedrijfswinst zakte in het eerste kwartaal bijna een vijfde tot amper 19 miljoen euro. Ziet u het probleem? Met een fors terugvallende winst voor rentelasten en belastingen wordt het moeilijker de put te delgen. Tot voor kort had Agfa een balans als gewapend beton, maar die verslechtert razendsnel. Al is de situatie nog niet zorgwekkend. Bovendien is een oplossing in de maak. Agfa heeft een deel van zijn Healthcare-divisie, die software voor ziekenhuizen maakt, te koop gezet. De operatie kan volgens analisten 350 tot zelfs 500 miljoen euro in de lade brengen. Maar reken er niet meteen op dat Agfa centen aan zijn aandeelhouders zal uitkeren. Boven op de schulden gaapt nog een pensioenput van 1 miljard euro.

Heeft Umicore vers geld nodig?

Het beurshuis Credit Suisse luidde de alarmklokken over Umicore (-4,7%, 29,01 euro). Volgens de zakenbank is de kans groot dat de materialengroep de komende 12 maanden vers geld bij haar aandeelhouders moet tanken en dat amper een paar maanden nadat Umicore vorig jaar 892 miljoen euro ophaalde om de gigantische investeringen in kathodematerialen voor elektrische batterijen te financieren. Dat gebeurde trouwens aan 39,80 euro per aandeel, ruim 10 euro meer dan de huidige koers.

Wedden dat Bekaert niet slaagt in zijn doel de schuldgraad tegen eind 2020 naar 2 keer de ebitda te brengen?

Maar op de kathodemarkt dreigt overcapaciteit, menen de Zwitsers. De vraag stijgt minder snel dan verwacht. China heeft de subsidies voor elektrische auto’s teruggeschroefd. Projecten voor energieopslag in Zuid-Korea kregen een klap door veiligheidsproblemen. En dat terwijl heel wat nieuwe spelers zich op die markt hebben gestort. Een grote Chinese klant van Umicore stelde bovendien de lancering van een elektrische auto uit. Onlangs vertelde een Europese speler in China ons nog dat je de beloftes van de Chinezen best met een grove korrel zout neemt. ‘Wij delen de prognoses van onze lokale klanten daar door tien’, zei de bedrijfsleider.

Door de problemen zal Umicore zijn wereldwijd marktaandeel van 50 procent in kathodematerialen niet kunnen handhaven, en al zeker niet met de winstmarge van zowat 15 procent de voorbije vijf jaar. Door de enorme investeringen en de aanhoudende negatieve cashflow (er gaat meer geld buiten dan er binnenkomt) ziet Credit Suisse de schulden tegen de zomer aandikken van 861 miljoen euro eind 2018 tot 1,35 miljard euro. Dat is 2,7 keer de verwachte ebitda voor dit jaar. Voor een cyclisch bedrijf is dat hoog. We hopen dat Umicore zijn positie als wereldspeler kan handhaven, maar op korte termijn zijn er weinig elementen om vrolijk over te worden.

©Mediafin

Hetzelfde bij Bekaert (-0,3%, 20,96 euro). Omdat het werkkapitaal fors steeg, zijn de schulden opgelopen van 2,7 tot 3 keer de ebitda. Het werkkapitaal is het geld dat nodig is om het bedrijf dagelijks te laten draaien en dient bijvoorbeeld om de leveranciers en het personeel te betalen, voor de voorraden of om de periode tussen de levering en de betaling door de klanten te overbruggen. We weten niet precies waarom het werkkapitaal steeg. Wellicht spelen duurdere grondstoffen, en dus voorraden, een rol. Hopelijk is het niet omdat de debiteurs slechter betalen. Om te besparen, schroefde het staalkoordbedrijf de investeringen met de helft terug in het eerste kwartaal. Bekaert heeft de doelstelling zijn schuldgraad tegen eind 2020 te beperken tot 2 keer de ebitda. Wedden dat dat niet lukt?

Welke nieuwe strategie?

Bij Ontex (-4%, 15,40 euro) begint de schuldgraad onrustwekkende vormen aan te nemen. Hij is aangedikt tot 940 miljoen euro of 3,7 keer de ebitda. Toen het management en het bestuur de Franse huwelijkskandidaat PAI vorig jaar wandelen stuurden, beloofde de luiermaker zelf met een strategisch plan te komen om op eigen benen nog meer aandeelhouderswaarde te creëren.

Was me dat een teleurstelling! Het met veel poeha aangekondigde plan ‘Transform to Grow’ (T2G) is niets meer dan wat investeringen en oplapwerk die deel uitmaken van de normale gang van zaken bij elk bedrijf. Er zit weinig strategische visie achter. Via T2G gaat Ontex de komende drie jaar 130 miljoen euro investeren. Pas tegen 2022 moeten die centen beginnen te renderen. Met andere woorden: verwacht de komende jaren geen schuldafbouw bij Ontex. Hopelijk slaagt het bedrijf erin zijn winstmarges en omzet niet verder te laten eroderen, anders zullen de banken ongerust worden.

Bij de chemiegroep Solvay (-2,1%, 89,34 euro) is de situatie minder precair. Maar ook die zag haar schuldgraad met bijna een tiende aandikken tot 5,8 miljard euro. En dat terwijl Solvay niet langer uitgaat van een stijgende, maar hoogstens stabiele ebitda dit jaar door de aanhoudende zwakte in kernmarkten als kunststoffen voor de elektronica en de auto-industrie.

De nieuwe CEO Ilham Kadri moet er absoluut werk van maken het werkkapitaal beter te beheersen. Daarom bracht ze de verantwoordelijkheid over de resultatenrekening en de cashflows opnieuw over van de groepsdirectie naar de managers van elke afdeling. Wie zelf aansprakelijkheid draagt, zal ook beter op de kleintjes letten, luidt haar redenering. Pas tegen eind dit jaar komt Kadri met een nieuw strategisch plan. Hopelijk toont dat niet zoveel lekken als dat van Ontex.

Lees verder

Advertentie
Advertentie