nieuwsanalyse

Genoeg publieke vernedering

De koninklijke familie op bezoek in Sea Life Blankenberge in 2014. Sea Life-eigenaar Merlin is één van de vele bedrijven die de beurs inruilen voor private equity. ©BELGA

Noteren Europese beurzen nu duur of goedkoop? Beide. Wie geen voorspelbaar stabiele winst en dividenden kan voorleggen staat op de pechstrook van de beurshausse en speurt naar de afrit genaamd 'private equity'.

Sir John Sunderland wikte afgelopen weekend in The Times zijn woorden niet. De 73-jarige voorzitter van Merlin Entertainment legde uit waarom de eigenaar van Legoland en indoorcentra zoals Sea Life Blankenberge en Madame Tussauds die menig uitgeregende vakantiedag gered hebben van de beurs hoopt weg te trekken.

'Eender welk nieuws, van het bedrijf zelf of externe factoren als terreurincidenten in Londen of vaak niet bijster goed ingelichte analistenrapporten, kan de beurskoers richtingen uitsturen die niet in verhouding staan tot de onderliggende waarde van ons bedrijf. Dat is al lang een frustratie, zowel voor onze langetermijnaandeelhouders als het management.’

Daarom hoopt Sunderland samen met Kirkbi, de holding die het fortuin van de Deense Lego-familie Kirk Kristiansen beheert, de Amerikaanse private-equityreus Blackstone en het Canadese staatspensioenfonds CPPIB Merlin van de Londense beurs te halen.

‘Ik weet niet of ik moet lachen of huilen', liet Richard Buxton, hoofd Britse aandelen bij vermogensbeheerder Merian Global Investment in zakenkrant Financial Times optekenen. Merian is één van de grootste aandeelhouders van Merlin. ‘Vooral toch huilen, want dit is een fantastische langetermijnbusiness en zal over tien jaar véél meer waard zijn. Echt een klassiek aandeel dat je in een schuif stopt en niet meer naar moet omkijken.’

Het probleem is helaas dat in de huidige manisch-depressieve beurswereld niemand nog aandelen tien jaar in een schuif stopt. Gewapend met de betere algoritmes is voor een groot deel van de huidige spelers op de beurs de volgende nanoseconde veel belangrijker dan het volgende decennium. En daarom heeft Buxton er vrede mee dat hij Merlin aan de private markt moet afstaan: ‘Vroeger moest je op de publieke markt zijn voor een langetermijnvisie en waren private equity de jongens van de korte termijn. Nu is het compleet het omgekeerde.’

Merlin is niet de enige die de publieke vernederingen beu is en zijn heil zoekt bij stabieler privaat kapitaal. De erfgenamen van Axel Springer nemen KKR - met oprichter Henry Kravis de pioniers van private-equity - onder de arm om hun media-imperium van de beurs te halen. ‘KKR zal ons met extra financiële steun helpen om opportuniteiten te realiseren en ons tegelijk verlossen van de eenzijdige focus op de korte termijn’, trapte CEO Mathias Döpfner de beurswereld na.

Onderweg: 2.500.000.000.000 $

Deze week liet Osram Licht  weten een bod te hebben ontvangen van twee andere private-equityreuzen, Bain Capital en Carlyle. ‘De juiste partners op het juiste moment’, zegt CEO Olaf Berlien. Osram is de vroegere verlichtingsdivisie van Siemens die exact zes jaar geleden naar de beurs trok.

Osram is op dit ogenblik bezig aan een ingrijpende transformatie, weg van ‘simpele’ lampjes naar een ontwikkelaar van optische sensoren die onder meer de toekomstige vloot zelfrijdende auto's zonder brokken door het verkeer moeten loodsen. Probleem: elke transformatie is chaotisch. Daar komt bij dat de belangrijkste klanten van Osram, de autofabrikanten, zeker op de Chinese markt in een zware crisis zitten.

Een crisis die ook Melexis dit jaar op de eerste omzetdaling in tien jaar doet afstevenen, Umicore tot een zwaar winstalarm noopte en X-Fab in de rode cijfers geduwd heeft. Idem bij Osram: de Duitsers waarschuwden dit voorjaar dat een fors lagere omzet dit jaar onvermijdelijk zwaar in de winstmarges zal hakken.

Resilux legde in maart recordcijfers en een fors hoger dividend voor. En de beleggers? Die geeuwde eens.

En daar wringt het schoentje: beleggers houden niet van onvoorspelbare resultaten, ook niet van bedrijven die nochtans doorheen een economische cyclus een stevige cashflow kunnen voorleggen. Credit Suisse becijfert dat de kloof tussen groeiaandelen en waarde-aandelen in Europa nog nooit zo groot was, zelfs niet bij de piek van de dotcomgekte begin 2000.

Groeiaandelen zijn aandelen met een stevige staat van dienst in voorspelbare winstgroei, bij waarde-aandelen vertoont de winst door de grillen van de economische cycli meer zaagtanden. Typische groeiaandelen als Unilever, Wolters Kluwer, Atlas Copco, Pernod-Ricard en Barry Callebaut noteren bij 20 à 25 keer de winst vaak tegen een premie van zo’n 100 procent op de sectorgenoten.

Omgekeerd spuwden beleggers nog nooit zo enthousiast bedrijven uit die krimpende resultaten opbiechten. Volkswagen noteert tegen nauwelijks 5 keer de winst, 40 procent goedkoper dan het langetermijngemiddelde. Ook andere Duitse reuzen als Lufthansa, BMW en Bayer staan tegen een bradeerprijs op de pechstrook van de beurshausse.

Private equity, daarentegen, krijgt minder snel klamme handjes. Merlin, Axel Springer en Osram gaan niet de laatsten zijn: onderzoeksbureau Preqin becijferde vorige maand dat privaat kapitaal een recordbedrag van bijna 2.500 miljard dollar (2.200 miljard euro) te spenderen heeft.

Cash die ze toegestopt kregen van pensioenfondsen en verzekeraars. Grote beleggers die vaak 'drenkelingen van de nul' zijn. Ze hebben manu militari de jongste jaren 2.600 miljard euro staats- en bedrijfspapier aan de ECB moeten afstaan, in ruil voor vers gedrukt geld. De beleggershorde moet door het eeuwigdurend nulrentebeleid - deze week werd ook België lid van een niet zo exclusieve Nulclub - manu militari op zoek naar alternatieven.

Zoals het schaarse kransje Europese groeiaandelen. Een kransje dat - check de beurskoers van pakweg een WDP  - dagelijks verder de stratosfeer in wordt gekatapulteerd. Of in private equity, dat ook nog een stevig rendement belooft. Die 2.500 miljard cash moet dus zo snel mogelijk aan het werk gezet worden.

©Mediafin

De naam Bain zal bij Belgische beleggers een belletje rinkelen. Diezelfde gerenommeerde groep bracht in februari 2017 een bod uit op Resilux , de Oost-Vlaamse producent van pet-voorvormen voor flessen. Een maand later trok de private-equityspeler echter zijn bod weer in, toen de Duitse kartelwaakhond aangaf problemen te hebben met plannen om Resilux met de Britse branchegenoot Petainer samen te smelten.

De belegger mag het Bundeskartellamt dankbaar zijn. Resilux legde in maart recordcijfers voor. ‘We zijn nog nooit zo hard gegaan en dat in het jaar waarin iedereen tegen plastic leek te zijn’, stipte CEO Dirk De Cuyper toen aan. De Cuyper kondigde tegelijk aan het dividend met de helft te verhogen. Want: ‘Resilux mag stilaan een dividendaandeel worden.’

En de belegger? Die geeuwde eens. Ondanks de al jaren betrouwbaar sterke operationele resultaten noteert Resilux bij de huidige ondernemingswaarde (inclusief het beetje schulden dus) tegen nauwelijks 7 keer de brutobedrijfswinst. Het dividendrendement beloopt nu bruto 2,1 procent. Een vol procentpunt méér dan de 1,1 procent die Belgisch staatspapier met vervaldag 22 juni 2066 (!) nog rendeert.

U mag twee keer raden wat volgens ons de komende 47 jaar de beste belegging zal blijken. Als Resilux nog 47 jaar op de beurs zal blijven, natuurlijk. We kunnen ons voorstellen dat er tegenwoordig flink wat ‘privaatkapitalisten’ in maatpak Wetteren op Google Maps opsnorren.

Geen private equity bij Tessenderlo, maar toch verhuist de chemiegroep mondjesmaat van publieke naar private handen. Die mondjesmaat heet Luc Tack. De CEO heeft er geen probleem mee als beleggers ‘zijn’ Tessenderlo door de mindere resultaten van het kroonjuweel, de agrochemietak Kerley, niet naar waarde schatten.

Zo krijgt hij extra kans om de cashflow van weefgetouwenfabrikant Picanol in kooporders Tessenderlo  te recycleren. Deze week kocht Tack tegen een soldenprijs 139.000 aandelen.

Met de geregelde bulkinkopen heeft hij intussen een belang van 46,4 procent opgebouwd. Bijna 20 procentpunt méér dan de 26,7 procent die Tack in juli 2013 van de toenmalige Franse grootaandeelhouder kocht. U ziet: er zijn CEO’s die hun voordeel doen met een publieke vernedering.

Lees verder

Advertentie
Advertentie