weekboek

Cash met korting, made in Mechelen

Redacteur Beleggen

Galapagos zag de kans op enige waarde voor zijn pijplijn uitgespuwd door de markt. Beleggers waarderen de gevallen biotechbelofte nog lager dan de cash op de bankrekening, uit angst voor een ondoordacht gebruik ervan.

Hebt u ook zo’n ingebakken ochtendritueel? Bij aanvang van een blogshift om 6 uur zweer ik meestal bij wat ouderwetse stadionrock om de slaap uit de ogen te wrijven. Geen betere manier om opgepompt te raken voor hogesnelheidsbeursverslaggeving dan een streepje Led Zeppelin, Metallica of Bruce Springsteen.

En geen eerste koffie zonder Cream. Op dagen van rentevergaderingen durft Patti Smiths ‘Free Money’ al eens te passeren en sinds het debuut van de gelijknamige taxi-app haalt ook ‘Didi’ van de vrolijke Maghrebijnse zanger Khaled geregeld de MarktenLive-playlist.

Patti Smith - Free Money

Ook mijn verbouwende buren gaan ’s ochtends vroeg van start en doen dat steevast - en helaas niet middels hoofdtelefoons - met Avicii’s ‘Wake me up’, een lied dat bij mij een omgekeerd effect sorteert dan wat de titel beoogt. Dat ligt in geen geval aan de betreurde Zweedse dj, maar aan mijn eigen gustibus et coloribus.

De angst leeft dat Galapagos met zijn cash mogelijk weinig renderende overnames zal doen nu het op zoek is naar een nieuwe bestaansreden.

Met beleggingen is het net als met muziek. Sommige raken je meer dan andere. Zo is biotech niet meteen mijn jive, ook al is de levendige sector de trotse hoeksteen van mijn favoriete heimatbeurs. De moedige moonshots in de zoektocht naar nieuwe medicijnen vervullen mij van een haast patriottische trots en zijn ongemeen boeiend.

Maar als belegging laat ik ze liever passeren ten bate van - zonder namen te noemen - een innoverend techbedrijf uit pakweg Veldhoven, een transformerend industriebedrijf uit Neder-over-Heembeek of een slimme holding uit Elsene. Dat heeft niet eens zozeer met de inherente volatiliteit van de sector te maken. Ik maak mezelf wijs nog jong-ish te zijn, wat met een lange beleggingshorizon indachtig meer risico legitimeert.

Suboptimaal

Mijn scepsis over biotechbeleggingen heeft alles te maken met wat ik u nu zal opbiechten. Al twaalf jaar volg ik het reilen en zeilen in de sector van redelijk nabij. Ik was erbij toen Rudi Pauwels, die we via deze weg graag feliciteren met zijn kersvers grootvaderschap, zijn baby Idylla aan de wereld toonde, toen we de kanjer Ablynx in Franse handen zagen vallen en toen Argenx voor een schijntje naar de beurs trok, vervuld van grote dromen die almaar meer binnen handbereik komen.

Maar na al die jaren is er een groot ontradend effect dat zich zelfs fysiek manifesteert: het koud zweet dat uitbreekt bij de aanblik van een gemiddeld persbericht met onderzoeksresultaten. Enig studiewerk rond CAR-T-celtherapieën, genoomsequencing en heavy-chain antibodies ten spijt blijven ze als een roman van James Joyce: volstrekt onleesbaar. En wat zei grandmaster Warren B. nu weer? Juist, koop nooit iets wat je niet begrijpt.

Woensdag was ik al koortsig van mijn tweede Moderna-prik toen na tienen zowat twaalf meertalige persberichten van Galapagos binnenliepen. Die klonken erg muzikaal, daar niet van, met studienamen als Ladybug en Sea Turtle. Maar het was weer de intussen bekende sisyfusklus om het Dothraki te ontcijferen.

Kort samengevat: een eerste onderzochte molecule uit Galapagos’ Toledo-programma scoort ‘suboptimaal’. Toledo is het programma waar Galapagos zijn hoop op vestigt na de Amerikaanse tegenvaller met het reumamiddel Jyseleca en de stopzetting van het onderzoek met het longfibrosemiddel ziritaxestat. De molecule toont respons in psoriasis, maar niet in reuma (wat is dat toch met Galapagos en reuma?) en minder dan verhoopt in chronische darmontsteking.

Zoals altijd was CEO Onno van de Stolpe zo gracieus om de minder biotechbelezen belegger - dus zowat de hele populatie - snel te informeren op de minzame en enigszins schuldbewuste en apologetische manier die we intussen van de Nederlander gewoon zijn.

Alleen. Deze keer pakte het niet. Hoewel de resultaten niet eensluidend slecht waren, en de afgeslachte koers van Galapagos in principe aan een ministreepje hoop genoeg zou hebben om met dubbele percentages op te veren gebeurde precies het omgekeerde.

De markt liet zich van haar hardste kant zien en spuwde Galapagos nog meer uit met een dreun van 13 procent tot zijn laagste koers in vijf jaar. Ook de trouwste belegger lijkt intussen de moed verloren. Het zal allicht niet geholpen hebben dat Van de Stolpe onlangs aangaf zichzelf ook almaar meer van Galapagos te dissociëren door zijn schouders te zetten onder een belegging die nog minder snel dan biotech in mijn koopmandje zal landen: een spac.

Beleggers degraderen de Mechelse biotechnologiegroep van een beursgenoteerde bankrekening naar een beursgenoteerde bankrekening met korting. Galapagos is na de nieuwe val nog 3,2 miljard euro waard. Dat is bijna 2 miljard euro minder dan de 5,1 miljard cash die het eind maart nog in kas had. Galapagos biedt dus een manier om cash aan een korting te kopen, veel gekker wordt het toch niet?

Al is dat de simplistische lezing van de feiten, en we weten intussen dat we daar niet ver mee springen bij medicijnontwikkelaars. Beleggers beseffen dat cash een moving target is bij geldverslindende biotechs en sneller kan slinken dan de kans dat Greg Van Avermaet de Tour zal winnen. Ze vrezen bovendien dat die cash al te ondoordacht aan het werk gezet zal worden via potentieel weinig renderende overnames nu Galapagos op zoek is naar een nieuwe bestaansreden. ‘Een herinvesteringsrisico’, heet dat in het mooi beleggerinees.

Beurstopper

Een koersdrukkend fenomeen waar niet alleen de beursflopper, maar ook de beurstopper van de voorbije week over kan meepraten. Toen voormalig topman Axel Miller D’Ieteren in 2016 oneer aandeed via de vooralsnog weinig succesvolle overname van de schriftjesmaker Moleskine kende de markt eenzelfde risico toe aan de cash bij D’Ieteren als ze nu bij Galapagos doet. De achterliggende gedachte van zo’n herinvesteringsrisico: ‘Wie weet, wat gaan ze nog uitsteken met die cash?’ Dat risico is nu weggewerkt door D’Ieterens overname van de heftruckcomponentenmaker TVH Parts.

Bruce Springsteen - Glory Days

Sinds Millers plotse vertrek twee jaar geleden blaakt de holding van gezondheid. Een instap van de fondsenreus BlackRock in D’Ieterens sterdochter Belron (Carglass) zette het beurssterretje helemaal in de vooruit en bezorgde de discrete holding op dinsdag haar beursbeste dag in minstens 30 jaar. Een favorietenstatus die voor Galapagos nog vers in het geheugen moet zitten. En zo kan het best zijn dat er ook in Mechelen wel eens een nostalgisch Springsteen-plaatje passeert. Glory days well they'll pass you by /Glory days in the wink of a young girl’s eye.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud