weekboek

Donald tackelt François

Hebt u onlangs nog een praline van Neuhaus gedegusteerd? En vond u ze dan anders smaken? In deze krant zei Neuhaus-topman Ignace Van Doorselaere begin deze maand dat Neuhaus ‘alle palmolie uit de pralines heeft verwijderd’. Ook Delhaize maakt reclame met zijn chocopasta ‘zonder palmolie’. De plantaardige olie ligt onder vuur, zeker in Europa. Gezondheidsadepten wijzen op het hoge gehalte aan verzadigde vetzuren, wat de cholesterol de hoogte in jaagt en dus slecht is voor hart- en bloedvaten. Milieuactivisten stellen dat malafide plantageboeren verantwoordelijk zijn voor ontbossing en bijdragen aan de opwarming van de aarde.

Het zijn prikken die ongetwijfeld hard aankomen op het kasteel Calesberg in Schoten, het hoofdkwartier van de plantagegroep Sipef (+3,3%, 37,15 euro). Palmolie is goed voor 89 procent van de omzet. CEO François Van Hoydonck moest er het slechtste resultaat in 20 jaar opbiechten. De brutowinst verschrompelde ruim twee derde tot amper 14,3 miljoen dollar. Netto dook Sipef in het rood.

Beterschap is niet meteen op komst. In de eerste plaats kost de uitbarsting van de vulkaan Ulawun Sipef al 14 miljoen dollar, omdat de asregen zware schade toebracht aan de plantages en een fabriek in Papoea-Nieuw-Guinea. Die vulkaan is geen doetje. Ulawun zou verantwoordelijk zijn voor 2 procent van de CO2-emissies op deze planeet.

En dan kampt Van Hoydonck nog met overvloedige regenval in Zuidoost-Azië, die de hele sector treft. Normaliter zou een lagere productie tot een prijsstijging moeten leiden. Maar dat is zonder Donald Trump en zijn handelsoorlog met China gerekend. Omdat de Chinezen veel minder Amerikaanse soja kopen, is de prijs van soja op de wereldmarkt gekelderd naar het laagste peil in twaalf jaar. Ook de varkenspest speelt daarin een rol. De Chinezen vernietigden 130 miljoen varkens, 15 procent van de stapel, waardoor ze minder voer nodig hebben. Sojaolie is het meest gebruikte substituut voor palmolie, waardoor ook de prijs van Sipefs kernproduct zwaar onder druk staat. Het veroorzaakt een overaanbod. Zelfs de stocks van vorig jaar zijn nog niet verkocht.

Bij Sipef, dat precies 100 jaar bestaat, zal het eeuwfeest sober worden.

De hamvraag voor beleggers is of de koersdaling van Sipef naar het laagste peil in negen jaar een opportuniteit vormt. Vorige week sloot ik nog een weddenschap met een oud-hoofdredacteur van deze krant: als Sipef binnen vijf jaar boven 100 euro per aandeel noteert, moet ik hem een trappist. Zo niet win ik er een.

©Mediafin

Nu is Sipef wel al wat ellende gewoon. Het verloor ooit zijn plantages door nationaliseringen in Indonesië en Congo. Het bedrijf, precies 100 jaar geleden opgericht door de Edouard Bunge, de stamvader van de familie Bracht, weet als geen ander dat de grillen van het weer de cijfers fors kunnen beïnvloeden. Misschien is het een speling van het lot, maar diezelfde Edouard speelde ook een grote rol in de uitbouw van de Amerikaanse graanmultinational Bunge. De verre beursgenoteerde neef van Sipef is ’s werelds grootste exporteur van sojaolie en dus ook een belangrijke concurrent.

Op lange termijn heeft palmolie ondanks alle kritiek nog wel een toekomst, alleen al omdat die per hectare veel meer oplevert dan de concurrerende oliën. Nieuwe plantages aanleggen is ook moeilijker geworden, wat binnen enkele jaren schaarste kan creëren. Op korte termijn doen de schulden echter wat minialarmen afgaan. De groep moest met zijn bankiers nieuwe afspraken maken omdat de cashflow zakt. Voortaan mag Sipef de schulden tot 3,5 keer zijn brutobedrijfswinst laten oplopen, wat volgens het beurshuis Kepler nipt wordt voor dit jaar. Een verkoop van de niet-strategische activiteiten zoals de bananen-, thee- of rubberplantages kan een oplossing bieden, maar kopers lijken niet in de rij te staan.

In tegenstelling tot die andere eeuweling op de Brusselse beurs dit jaar, de bouwgroep Moury Construct die voor dat feest een dubbel dividend uitkeert, zal het bij Sipef wat soberder worden. Wellicht geeft Sipef prioriteit aan de stevigheid van zijn balans, want Van Hoydonck kent zijn geschiedenis. Begin jaren 90 balanceerde Sipef zelfs op de rand van de afgrond en moest het alle niet-strategische activa verkopen.

Doe het met Flair

Ook Roularta (+1,7%, 12,20 euro) kwam met cijfers. De mediagroep, die voor de helft eigenaar is van dit huis, wist de omzet dankzij overnames 18 procent op te krikken. Zonder het inlijven van onder meer Flair, Libelle en Feeling zakten de inkomsten ruim 6 procent. We moeten misschien een oproep doen aan de bedrijven om wat meer in hun buidel te tasten voor advertenties, want de inkomsten uit reclame zakten bijna 12 procent als we de integratie van de vrouwenbladen niet meetellen. U moet maar even kijken naar Deze Week, de opvolger van De Streekkrant. Toen ik nog studeerde, brachten we met een bus van de universiteit een bezoek aan het hoofdkwartier van Roularta in Roeselare. Honderden medewerkers zaten er zij aan zij duizenden advertenties voor de Streekkrant-edities op te stellen. Echt impressionant. Maar de vuistdikke De Streekkrant die elke week in de bus viel, is tot het flinterdunne Deze Week afgebladderd.

Inkomsten uit onlinediensten moesten de daling van de printadvertenties compenseren. Roularta investeerde miljoenen in de webwinkel Storesquare.be, een digitaal kruispunt waarlangs lokale handelaars hun waren kunnen slijten. De ambities zijn intussen teruggeschroefd. In het persbericht met de halfjaarcijfers wordt over de onlineshop met geen woord meer gerept. Nu was de naam van die webwinkel misschien niet de beste keuze. Als ik naar de doelgroep kijk, bijvoorbeeld mijn moeder die niet meteen vlot Engels kent, dan kan zij perfect Bol.com of Zalando.be intikken. ‘Storesquare’ zal ik wellicht eerst op een briefje moeten schrijven voor ze er terechtkomt.

Gelukkig gaat het met de winstgevendheid beter. Dankzij een strikt kostenbeheer gekoppeld aan een relatief stabiel lezerschap wist Roularta opnieuw een brutobedrijfswinstmarge van 7,2 procent te halen. Vorig jaar was die nog negatief. Netto hield Roularta er 3,8 miljoen euro aan over.

De balans is zo gezond als een visje. De mediagroep heeft 85 miljoen euro cash op de rekening, goed voor 6,46 euro per aandeel, ruim de helft van de beurskoers. Die cashberg doet sommige beleggers speculeren dat het bedrijf van de beurs gehaald wordt, want dat zou de familie De Nolf netto niet zoveel kosten. De familie bezit al 68,4 procent van de aandelen. Vorig jaar kocht ze nog een groot pakket van de familie Claeys over. Daarnaast bezit Roularta 4,5 procent eigen aandelen. Voor een openbaar bod met een premie op de beurskoers, tegen pakweg 15 euro, zou de familie 53 miljoen moeten ophoesten. Dat is minder dan de cashvoorraad bij het bedrijf. Centen zijn dus geen probleem. Denk aan de vier familieleden Moortgat, die na de delisting van hun Duvel-brouwerij in amper vier jaar meer dividenden aan zichzelf uitkeerden dan de leningen die ze voor de uitkoopoperatie sloten.

Als belegger houdt u best geen rekening met een bod, want buiten wat speculatie zijn er geen indicaties dat dit tot de plannen behoort. De groep investeert bovendien volop. Omdat de vraag naar drukwerk zeer groot is, koopt Roularta een nieuwe drukpers van 12 miljoen euro, die zowat een tiende van de capaciteit voor magazines in België zal vertegenwoordigen.

Tegen 12 à 13 keer de verwachte winst dit jaar en een balans als een rots lijkt Roularta fair gewaardeerd. Grote groei zit er echter niet in, en u moet kunnen leven met de fors schommelende pieken en dalen in de advertentie-inkomsten. Een extra voordeel voor de Roularta-aandeelhouder is dat hij zichzelf steunt als hij deze krant koopt of naar onze website surft. U doet dat trouwens met steeds meer, waarvoor dank.

©Mediafin

Lees verder