weekboek

Een aandeel, dat moet je koesteren

Redacteur Beleggen

Met de creatie van aandelen mag een bedrijf niet lichtzinning omspringen. Alleen wie ook de winst per aandeel kan optrekken, verdient een plaats in uw portefeuille. De Belgische vastgoedgroepen hebben hier een sterke reputatie.

A ls u even de tijd hebt en wat beurswijsheid wil opdoen van ’s werelds bekendste belegger, kan ik u de jaarlijkse nieuwsbrieven aanraden van Warren Buffett. Zijn schrijfsel van vorig weekend was opnieuw een pareltje, immer boeiend en to the point. Doorspekt met quotes van Ronald Reagan tot Mae West. Ik zie het als verplichte lectuur, omdat ik zowel mijn dochter als zoon bij hun geboorte een pakketje aandelen van Buffetts holding Berkshire Hathaway cadeau heb gedaan. De dochter wordt dit jaar 16, de aandelen zijn intussen ruim verviervoudigd. Een bewijs dat je niet briljant moet zijn en niet moet reageren op elke gril van de markt om een mooi rendement te halen. Met Berkshire koop je het beste van wat de Amerikaanse economie te bieden heeft.

Wie trouw de jaarverslagen leest, weet dat Buffett een enorm belang hecht aan de waarde van een aandeel. Een aandeel is iets om te koesteren, geen vodje papier waar je rücksichtslos mee omspringt. ‘Veel conglomeraten proberen hun aandelen omhoog te manipuleren, om ze dan te gebruiken om dure overnames te doen. Het is alsof je een hond van 10.000 dollar probeert te kopen, en die wil betalen met twee katten van 5.000 dollar’, schrijft Buffett in de editie van dit jaar.

Ooit, in het begin, maakte hij de fout een overname met aandelen Berkshire te financieren. Het bedrijfje bleek niet de beste investering, maar de nazaten van de verkopende familie hielden hun stukken bij en dagen als multimiljonairs steevast op de algemene vergadering op. Buffett zal er wellicht eens wrang naar grijnzen.

Terwijl een bedrijf zonder aarzelen zal beknibbelen op de uitgaven voor zijn werknemers, zal een ouder dat voor de vrijheid en blijheid van zijn kind niet doen.

Buffett is niet alleen krenterig met zijn aandelen, maar ook wat zijn eigen CEO-loon betreft. Hij heeft zijn salaris de voorbije 25 jaar nooit aan de inflatie aangepast, en keert zich nog altijd 100.000 dollar per jaar uit. Dat komt overeen met een brutomaandloon van zo’n 6.000 euro bij ons, wat van het orakel van Omaha de goedkoopste topman van het Brusselse koersenbord zou maken. Veel uitgeven doet hij niet. Zijn bruiloftsfeest in 2006 met zijn Letse vriendin Astrid hield hij in het eenvoudige plaatselijke visrestaurant Bonefish Grill, waar je een Belgische Stella kan nuttigen voor 5,40 dollar. Aandelen verkopen om een wat riantere levensstijl te onderhouden doet hij niet. Door nooit te verkopen, is zijn belang in Berkshire intussen 90 miljard dollar waard. Een deeltje heeft hij weggeven aan liefdadigheid, maar hij behoudt tot zijn dood de stemrechten.

Oprichtertrio casht

Een groot verschil met het stichtende trio van Melexis. Françoise Chombar, Rudi De Winter en Roland Duchâtelet verpatsten deze week bijna anderhalf miljoen aandelen van het chipbedrijf. Ze behouden nog net de helft + 1 aandeel om de controle niet te verliezen. De operatie die hen 128 miljoen euro opleverde, stuurde een schokgolf door de markt. Het aandeel kelderde bijna een vijfde. Vinden ze hun bedrijf te duur of de markt oververhit, en is het hoog tijd om een deel te verzilveren? Die kans bestaat, want voor het geld moeten ze het niet doen. Rekening houdend met de onderlinge posities in hun holding Xtrion, ontvangt Duchâtelet 28,9 miljoen euro dividend per jaar van Melexis en het echtpaar De Winter-Chombar 18,8 miljoen. De voorbije tien jaar vloeide meer dan een half miljard euro aan coupons naar het trio.

Vanzelfsprekend is het hun volste recht te verkopen. Maar ook Melexis zelf deed 346.000 eigen aandelen van de hand. Het bedrijf realiseert daarop een mooie meerwaarde omdat het die stukken goedkoper inkocht. Maar ik had liever gezien dat ze werden vernietigd. Het schuldenvrije Melexis heeft geen centen nodig. Een vernietiging had automatisch aandeelhouderswaarde gecreëerd omdat de winst dan over minder stukken moet worden verdeeld.

Een Apple’tje voor de dorst

Buffett doet precies het tegenovergestelde van Melexis. Hij kocht vorig jaar voor 25 miljard dollar eigen aandelen in. ‘Onze investering in Apple illustreert de kracht van inkopen’, legt de investeerder uit. ‘Midden 2018 finaliseerden we onze aankopen van het elektronicabedrijf. We hadden 36 miljard betaald voor een belang van 5,2 procent. Intussen keerde Apple ons 775 miljoen dollar dividend per jaar uit, en in 2020 staken we 11 miljard in onze zak door een heel klein deeltje te verkopen. En hoeveel hebben we nu van Apple? 5,4 procent. Voila! We hebben ons belang kosteloos opgetrokken omdat Apple continu eigen aandelen inkoopt en vernietigt. En omdat we ook al 2,5 jaar Berkshire-aandelen inkopen, heeft u als onze aandeelhouder uw belang in Apple indirect met 10 procent verhoogd.’

Op de Brusselse beurs contrasteren de bijna onophoudelijke kapitaalverhogingen van biotech- en vastgoedgoedbedrijven met ‘Buffetts way of doing things’. Terwijl je bij de Amerikaan weet dat hij je nooit zal verwateren, is dat bij veel bedrijven anders. Zowel de verhuurder van studentenkoten Xior als de kantoor- en rusthuizeneigenaar Cofinimmo gaf deze week voor 180 miljoen euro verse aandelen uit. Bij Xior mochten dit keer ook de kleine beleggers intekenen tegen de vriendenprijs van 42,50 euro per stuk, dik 15 procent goedkoper dan de koers enkele dagen voor de emissie. Bij Cofinimmo kregen alleen grote partijen de kans om nieuwe stukken tegen 121 euro te kopen.

Als ik u een tradingtip mag geven: probeer nooit meteen na de aankondiging van zo’n grote verkoop de aandelen op de kop te tikken, ook al zakken ze fors. Meestal is de verkoopdruk zo hevig dat de koers dagenlang onder druk staat. Bij Melexis zakte de koers de dagen nadien veel meer dan de korting die bij de verkoop gegeven werd. Als de prijs overdreven terugvalt, vallen er vaak wel koopjes te doen.

Zulke koopjes vindt u het makkelijkst bij bedrijven die bewezen hebben dat ze ondanks hun stroom kapitaalverhogingen er toch in slagen de winst en het dividend per aandeel te verhogen. Groeien om te groeien is niet de juiste strategie. Want niet de omvang of het totale resultaat is belangrijk, wel hoeveel centen het bedrijf per aandeel verdient. Bij Xior steeg de operationele winst per aandeel de voorbije vijf jaar met 45 procent, het dividend nam met 18 procent toe. Studentenhuisvesting houdt in deze pandemie beter stand dan winkels of kantoren. Terwijl een bedrijf zonder aarzelen zal beknibbelen op de uitgaven voor zijn werknemers, zal een ouder dat voor de vrijheid en blijheid van zijn kind niet doen. De voorbije vijf jaar creëerde Xior na Care Property het meeste extra winst per aandeel (zie tabel). Alleen Vastned Retail en Befimmo presteren nu slechter dan toen. De geschiedenis herhaalt zich nooit, maar ze rijmt wel vaak. Kantoren en winkels zien we de komende jaren wellicht minder schitteren.

Ten slotte een tip voor wie niet de zin of de tijd heeft om zich in de Buffett-lectuur te verdiepen. Op 1 mei kunt u Berkshires algemene vergadering rechtstreeks volgen via een streaming door Yahoo. Niet vanuit de thuisbasis Omaha, maar in Los Angeles omdat daar zijn 97-jarige kompaan Charlie Munger woont. Die was er vorig jaar door corona niet bij. Beide kranige negentigers zullen gedurende 3,5 uur een spervuur van vragen beantwoorden, die ze niet op voorhand te zien krijgen. ‘De echt moeilijke vragen stel je het best aan Charlie’, stelt Buffett. De Dag van de Arbeid kan voor u de dag van het kapitaal worden.

Lees verder