nieuwsanalyse

Effecten van een taks

Onder premier Michel steeg de Belgische roerende voorheffing tot 30 procent, zijn Nederlandse collega Rutte hoopt(e?) de dividendbelasting - nu 15 procent - af te schaffen. ©BELGA

De effectentaks is lang niet de enige verklarende factor voor de leegloop van de Brusselse beurs. Maar ze helpt allerminst om het Belgisch spaargeld voor risicokapitaal te mobiliseren.

Neen. Het verdwijnen van de onderaannemer Connect  is geen grote aderlating voor de Brusselse beurs. Geen grote verrassing ook: grootaandeelhouder Huub Baren had via aankopen op de beurs zijn belang al tot 84 procent uitgebreid.

Maar we gaan Baren wel missen eenmaal hij met de automatiseerder IPTE, die hij in 2009 uit Connect lichtte, Connect van de beurs haalt. Een kleurrijke ondernemer die beter floreert buiten de schijnwerpers van een publieke notering.

‘IPTE is vandaag 20 keer meer waard dan in 2009’, klonk het deze week. We twijfelen er niet aan dat ook Connect weg van de beurs stevig zal groeien, net zoals ook Duvel Moortgat en VPK Packaging pas écht aan hun expansie begonnen eenmaal ze een privaat in plaats van publiek bedrijf waren.

Voor alle duidelijkheid: de leegloop is geen louter Brussels fenomeen. Schulden zijn al jaren goedkoop en pensioenfondsen en verzekeraars stoppen private-equityfondsen zoveel geld toe dat die nauwelijks weten welke bedrijven ze eerst van de beurs moeten halen.

Op Wall Street is het aantal noteringen sinds 2000 gehalveerd. De Amsterdamse beurswereld keek tot voor enkele jaren ook handenwringend toe terwijl het ene na het andere bedrijf - inclusief Koninklijke Ten Cate, het ‘Sioen van Nederland’ - het Damrak vaarwel zegde. Maar ondertussen zijn er in Amsterdam de jongste jaren wel boeiende lokale bedrijven naar de beurs getrokken. Denk aan Adyen, SIF Holding, Takeaway.com en Basic-Fit.

©Mediafin

In Brussel staat er bitter weinig tegenover de exodus. Ja, er zijn nieuwkomers als Shurgard. Maar die beursintroductie - waar de kleine Belg alleen tweedehands mag kopen - lijkt vooral bedoeld om de balans een beetje op te schonen, nadat de twee aandeelhouders eerst het eigen vermogen plunderden door zichzelf een uitzonderlijk dividend van 300 miljoen dollar uit te keren.

Idem met LeasePlan. De beursgang van de autoleaser lijkt vooral bedoeld om de aandeelhouders, waaronder pensioengigant PGGM, te laten cashen. Dat op een ogenblik dat de autosector - de waarschuwingen van BMW, Daimler en Continental indachtig - over zijn piek heen is en met Trump, Tesla, diesel en autodelen voor veel structurele uitdagingen staat.

Hoezeer beleggers over die trends tobben kun je aflezen aan de koers van bedrijven met een fantastische staat van dienst, zoals BMW en Melexis.

Brusselse beursintroducties lijken tegenwoordig vooral een vehikel om de initiële aandeelhouders te laten cashen. Belfius en zijn altijd om geld verlegen overheidsaandeelhouder zijn in hetzelfde bedje ziek. Waar blijven die fascinerende verhalen van ondernemers die bij de belegger aankloppen om hun groei te financieren?

Zoals pionier Sioen in 1996, of Real Software een jaar later. Die laatste ging later ten onder aan hybris om deze zomer geruisloos van de koerstabel te verdwijnen, maar het was mooi terwijl het duurde. Hoe CEO Rudy Hageman in maart 1999 op de VFB-dag in het Berchemse Alpheusdal een bomvolle zaal kleine beleggers charmeerde, we herinneren het ons nog levendig.

Taks op de trouwe belegger

De leegloop van Brussel heeft vele oorzaken, maar je kunt er niet omheen dat onze fiscaliteit eufemistisch gesteld ons spaargeld niet echt aanmoedigt om de weg naar de beurs te vinden. Neem de effectentaks, die dezer dagen met een eerste ‘foto’ van de effectenportefeuille concreet wordt.

Waarom definieert de regering alleen vermogen in genoteerde aandelen op een effectenrekening als ‘groot’, en niet een portefeuille die pakweg bestaat uit nieuwbouwappartementen langs een Vlaamse steenweg?

En dan de roerende voorheffing op dividenden: die beloopt intussen 30 procent en is de facto een taks op de trouwe kleine langetermijnbelegger. Want een trader die op dinsdagmiddag koopt en op woensdagochtend uitstapt maalt niet om dividenden.

‘We mogen niet blind zijn voor het feit dat de roerende voorheffing, rekening houdend met de evoluties in het buitenland, te hoog is. Dat is op zijn minst een debat waard’, liet minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) zich recent in een tweet ontvallen.

Je wint geen prijzen met correct raden op welk ‘buitenland’ de minister doelde. Onze bovenste beste buur schaft in principe vanaf 2020 de dividendbelasting - met 15 procent nu al relatief laag - af. Een maatregel die de Nederlandse premier Mark Rutte ondanks bakken kritiek doorduwde om het hoofdkantoor van Unilever in Rotterdam te krijgen.

Vergeefs, bleek gisteren: Unilever houdt zijn Londense hoofdkantoor. Bijna een jaar geleden zwaaide Rutte iet of wat vilein met een afschrikwekkend voorbeeld om de dure maatregel die nu weer op de helling staat goed te praten: België. ‘We zien in België wat er gebeurt als je niet op tijd de bakens verzet. België heeft nog één internationaal bedrijf over, InBev. Al de rest is weg.’

©Mediafin

Tuurlijk heeft België veel méér multinationals, maar in beurswaarde uitgedrukt is AB InBev  effectief de enige echte mastodont met hoofdkantoor in ons land. Een reus die wat op lemen voeten staat. Het aandeel van ’s werelds grootste brouwer kwakkelt en noteert rond het laagste peil in vier jaar.

Het derde kwartaal belooft weinig beterschap: de groeimarktcrisis treft de groep midscheeps. De kans is reëel dat de brouwer in Argentinië - onder de noemer ‘Latin America South’ al jaren een belangrijke winstmotor - moet overschakelen op een inflatieboekhouding, omdat de ‘groei’ in lokale munt door de hyperinflatie niet langer de realiteit weerspiegelt.

De boekhoudregels (voor de nerds: IAS 29) zijn net als de Argentijnse inflatiedata niet geheel duidelijk, maar weinig mensen twijfelen eraan dat de inflatie in het land intussen boven 100 procent zit. En wie eraan twijfelt of dat volstaat voor de term ‘hyperinflatie’: pols eens een willekeurige Argentijn.

Machine 1 - Mens 0

Het is het meest gehypete cijfer op Wall Street: de driemaandelijkse productiedata van Tesla voor het Model 3. Uitkomst: 53.239 stuks.

Wall Street-analisten zaten er met gemiddeld 50.416 stuks ver af. Bijna boenk erop: de Bloomberg Model 3 Tracker, met 53.457 stuks.

De informatieleverancier houdt alle inschrijvingsnummers (VINs) bij: van de snelwegadministratie, via sociale media en via de schare Tesla-fans zelf. Alle duizenden data gaan in de Bloomberg-machine. En dat blijkt een bijna akelig accurate prognose voor HET cijfer op te leveren. 

Opvallend: zelfs ‘bevriende’ analisten tonen zich ongerust. Morgan Stanley handhaafde deze week het koopadvies, maar gaf tegelijk CEO Carlos Brito wel een goede raad mee: halveer bij de publicatie van het derdekwartaalrapport op 25 oktober het dividend.

Nu vloeit al jaren meer dan de integrale nettowinst naar de aandeelhouders, waardoor er nauwelijks ruimte is voor schuldafbouw. En er ook weinig ruimte is voor deals die potentieel de al jaren stokkende groeimotor weer kunnen aanzwengelen. Ongetwijfeld een argument waar de vele langetermijnbeleggers in het aandeel oor naar hebben.

Een halvering van het dividend zou wel een slechte zaak zijn voor de fiscus, die nu bij de schare Belgische aandeelhouders een royale 30 procent op de royale coupon afroomt.

Maar dat kan dan meteen een aanleiding zijn om, zoals de minister zelf voorstelt, eens een debat te voeren over die in internationaal perspectief hoge taks op langetermijnbeleggers. En om na te denken over de effecten van tijdens begrotingsrondes bij nacht en ontij ingevoerde taksen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie