weekboek

Groene scheuten bij gitzwarte verhalen

Redacteur Beleggen

Het fruit- en groenteconcern Greenyard bewijst dat er licht kan zijn aan het einde van een diepdonkere tunnel. Wie zoekt naar turnaroundkandidaten, kan ook terecht bij Balta en Ontex, al moeten zij zich nog meer bewijzen.

Paniek afgelopen dinsdagavond in de plaatselijke Delhaize! Verbijsterd stelde ik vast dat de rekken die normaal uitpuilen met tientallen soorten sla, verse tomaten in alle vormen en kleuren of heerlijke radijsjes helemaal leeg waren. Niets lag er. De rekken waren kaler dan die van het wc-papier bij het uitbreken van de pandemie. En een barbecue thuis houden zonder verse groenten, dat is als vertoeven in een café zonder bier, zoals Bobbejaan Schoepen ooit zong.

‘De camion is niet geweest, meneer’, zei een winkelbediende schouderophalend, die wellicht al tientallen keren die dag was aangesproken. Meteen dacht ik aan de mogelijke gevolgen voor beursgenoteerd Brussel, een vervelende nevenwerking van mijn job bij De Tijd. Waren de vrachtwagens van Greenyard, dat bijna alle fruit en groenten levert aan Delhaize, niet uitgereden? Zou er een brand geweest zijn? Later in de week kwam ik te weten dat een spontane staking in het distributiecentrum van Delhaize in Zellik de oorzaak was. Er was 24 uur geen enkele vrachtwagen geladen of gelost. Een streep door de rekening voor Ahold Delhaize, Greenyard en mijn barbecueplannen.

1,2
miljoen euro
Op een omzet van 4,4 miljard euro haalde Greenyard in het eind maart afgesloten boekjaar een nettowinst van 1,2 miljoen.

Voor Greenyard telt elke wortel of komkommer, want het bedrijf werkt met flinterdunne marges. Op een omzet van 4,4 miljard euro haalde Greenyard in het eind maart afgesloten boekjaar een nettowinst van 1,2 miljoen. Dat komt overeen met een marge van 0,027 procent. Er moet dus niet veel misgaan om verlies te lijden. Helaas ging de voorbije jaren veel mis. Een listeriabesmetting in een Hongaarse fabriek, slechte oogsten en hevige concurrentie brachten het imperium dat champignonkweker Hein Deprez had opgebouwd in zwaar weer. Verschillende activa gingen noodgedwongen de deur uit.

Blauwe overall

De fruit- en groentekeizer Deprez, die niet over een familiefortuin beschikte en begon met een blauwe overall in de champignongrond, bouwde zijn rijk op via risico’s en schulden. Veel schulden. In 2019 was de schuldgraad opgelopen tot 7,1 keer de brutobedrijfswinst (ebitda). In 2017 wilde Deprez de Amerikaanse fruitreus Dole, bekend van zijn ananassen en bananen, kopen. Banken als BNP Paribas Fortis stonden klaar om nog eens met ruim 1 miljard euro aan kredieten over de brug te komen. Gelukkig hield de nu 98-jarige Dole-eigenaar David Murdock als een soort grommende Mister Burns uit ‘The Simpsons’ de boot af, want hij wilde meer centen. Murdock, die als de oudste topman van de VS bewijst dat veel fruit en groenten eten gezond is, verkocht intussen een deel van Dole aan het Ierse Total Produce.

Topman Hein Deprez is een overlever. Zijn Greenyard-imperium wist de dreigende zeis van Magere Hein al meermaals te ontwijken.

Gelukkig is Deprez een overlever. Zijn imperium wist al meermaals de dreigende zeis van Magere Hein te ontwijken. In 2013 kreeg hij daarvoor zelfs de financiële hulp van gewezen Zuid-Afrikaanse steenkoolbonzen en de ex-Petercam bankier Marc Ooms. Die laatste zetelt nog in de raad van bestuur van Greenyard. Ook Marc Coucke is bestuurder. In ruil voor een flinke kapitaalinjectie in maart dit jaar, verwierf de ondernemer-investeerder bijna 15 procent van het bedrijf. Al blijft de familiale impact groot. Naast Hein Deprez bezetten zijn zus Veerle en zijn dochter Valentine het pluche in de bestuursraad.

Bij Greenyard zijn er almaar meer groene scheuten te ontwaren. De jaarcijfers waren beter dan verwacht. De omzet steeg 9 procent, de brutobedrijfswinst zelfs met 17,6 procent. De schuldgraad is in één jaar teruggedrongen van 4,4 tot 2,9 keer de ebitda. Dat is nog altijd hoog, maar niet langer problematisch. Hoewel Deprez in het verleden vaak akkefietjes had met zijn managers, is het duidelijk dat de tandem met co-CEO en herstructureringsspecialist Marc Zwaaneveld werkt. De duobaan zal het wellicht makkelijker gemaakt hebben om deze week de Nederlandse champignontak te verkopen, want de roots van Deprez liggen in die teelt. De 17 miljoen euro die Greenyard opstrijkt, doet de schuldgraad verder dalen. Een minpunt in de cijfers waren de hoge 5,9 miljoen ‘niet-recurrente kosten’, een item dat bij Greenyard eerder terugkerend lijkt.

Greenyards heropstanding is vooral te danken aan de verse groenten en fruit. Die tak groeide met dubbele cijfers. Dat komt niet alleen omdat we sinds corona meer verse producten eten, maar ook omdat Greenyard met meer warenhuizen een langetermijnrelatie opbouwt als hoofdleverancier. Onder meer Delhaize werd in het zog van zijn Nederlandse zuster Albert Heijn klant. De conserven- en diepvriestak, enkele jaren geleden eufemistisch omgedoopt van ‘Prepared’ in ‘Long Fresh’, beperkte de groei tot 3 procent.

Sinds het dal in de zomer van 2019 is de Greenyard-koers verviervoudigd. Bij turnarounds kan het herstel fors zijn als de focus verschuift van balanszorgen naar de (goedkope) waardering. Als we de vergelijking maken met Total Produce, dat weldra tot Dole wordt omgedoopt, is er nog marge. Het Ierse bedrijf steeg dit jaar trouwens al 90 procent. Het haalt een ebitda-marge van 3 procent (tegenover 2,6 procent voor Greenyard) en een nettomarge van 1,4 procent (tegenover 0,03 procent voor Greenyard). Eigen aan de sector is dat niet riant, maar de Ieren zijn toch wat winstgevender dan Greenyard. De schulden zijn in relatie tot de omzet vergelijkbaar. Als we veronderstellen dat Greenyard zijn marges naar het niveau van zijn Ierse sectorgenoot weet op te tillen, is er ruimte voor 15 à 30 procent koerspotentieel. De omzetgroei niet meegerekend.

Voor een kapitaalverhoging bij Greenyard moeten we niet langer vrezen. Deprez zou die trouwens niet kunnen volgen, ook al verkocht hij zijn penthouse in Knokke, want zijn persoonlijke plantageholding zit nog altijd in moeilijke papieren. Een hervatting van het dividend kan een extra katalysator zijn. Greenyard ambieert een structurele schuldgraad van 2 en zit daar niet zo ver meer van af.

Tapijten te koop

Over naar een ander mogelijk turnaroundverhaal: Balta. De tapijtenmaker wil volgens goede bronnen af van Modulyss, de dochter die tapijttegels maakt. Er zou bijna een akkoord geweest zijn met de vloerbekledingsreus Mohawk, die nog altijd interesse zou tonen. Als een overnemer 7 à 8 keer de ebitda van 2019 op tafel legt, kan Balta 35 à 40 miljoen euro opstrijken. Dat zou het bedrijf wat financiële ademruimte geven. Balta gaat gebukt onder 293 miljoen euro schulden of 4,1 keer de ebitda. We hoorden in de wandelgangen van tapijtboeren dat Balta daardoor niet volop kan investeren in de nieuwste generatie weefmachines, wat concurrenten wel kunnen. Het bedrijf is nog slechts een zesde van zijn omzet waard op de beurs. De cijfers verbeteren, maar Balta moet prioriteit geven aan het opkuisen van de balans. Balta wist een grote obligatie-emissie te verlengen tot 2024, maar moet in ruil 7,75 procent wurgrente ophoesten.

Bij nog een probleemgeval, Ontex, is het uitkijken naar de investeerdersdag maandag. Enkele beurshuizen verlaagden onlangs de winstverwachtingen voor de luiermaker wegens de dure grondstoffen. Benieuwd of de nieuwe CEO Esther Berrozpe voldoende kan overtuigen om weer wat geloof in Ontex op te bouwen. De schuldgraad is met 3,9 keer de ebitda te hoog, terwijl Ontex in tegenstelling tot Greenyard en Balta zijn verkopen nog altijd ziet dalen.

Wie wil weten hoe het mijn barbecue is afgelopen: net voor het sluitingsuur kon ik nog sla en tomaten bij Colruyt op de kop tikken. Ook die keten heeft alle beetjes nodig. Het marktaandeel van de Hallenaars is gezakt van 32,1 naar 31,3 procent, het laagste peil in zes jaar. Als je bij Colruyt shopt, moet je netjes meebrengen om de groenten of het fruit mee te nemen, wat ik vanzelfsprekend vergeten was. Voorverpakt of bereid kan je er weinig kleine porties vinden. Een op de drie Belgische huishoudens bestaat uit alleenstaanden, maar bij Colruyt is die maatschappelijke tendens nog niet doorgedrongen. Toch een dikke merci aan de keten met de rode prijzen. Ze zorgde nog voor wat groene scheuten bij de verbrande ribbetjes.

Lees verder