nieuwsanalyse

It takes two to Tango

Exmar, de specialist in gasvervoer over zee zag het jaren geleden veel te groot en bouwde massaal schulden op om te investeren in experimentele technologie en schepen zonder op voorhand klanten aan te trekken. ©exmar

You can sail in a ship by yourself,
Take a nap or a nip by yourself.

You can get into debt on your own.
There are lots of things that you can do alone.

But it takes two to tango.

Kent u dit populaire liedje van Al Hoffman en Dick Manning uit 1952? Sinds ze hun song uitbrachten, die door meerdere artiesten werd opgenomen, is de frase ‘It takes two to tango’ ingeburgerd in het Engels en in zowat alle talen. Al was het vooral de Amerikaanse president Ronald Reagan die de zegswijze begin jaren 80 populair maakte door telkens te verwijzen naar de Russen omdat zij aanvankelijk ‘de tango niet met twee wilden dansen’ bij de ontwapening van het kernarsenaal.

Voor Exmar (+2,7%, 5,75 euro) past het lied als gegoten. De specialist in gasvervoer over zee zag het jaren geleden veel te groot en bouwde massaal schulden op om te investeren in experimentele technologie en schepen zonder op voorhand klanten aan te trekken. Daardoor was het bedrijf niet bestand tegen tegenslagen, zoals de dip in de olie- en gassector. Exmar moest zijn dividend schrappen en meerdere van zijn kroonjuwelen verkopen om te overleven. Maar uiteindelijk bracht een partner voor de Tango de redding.

Trafigura is er meester in om met zo weinig mogelijk risico’s en centen zo veel mogelijk grondstoffen stromen te controleren.

De Tango, dat is de nieuwe naam van de drijvende fabriek Carribean FLNG (floating liquid natural gas) die aardgas op zee vloeibaar kan maken. Exmar meldde deze week dat het vaartuig van 144 meter lang en een prijs van 360 miljoen dollar na een proefperiode up and running is. Na lang zoeken en het afhaken van een eerste klant, vond Exmar uiteindelijk een huurder voor de Tango. Het Argentijnse energiebedrijf YPF keurde het tuig officieel goed na een eerste succesvolle verwerking van 25.000 kubieke meter gas. De Tango maakt het gas van de Vaca Muerta-schaalvelden vloeibaar, waarna YPF het via gewone druktankers naar de rest van de wereld kan uitvoeren. Het bespaart de bouw van een fabriek en grote aanlegsteigers op het land.

Zit daardoor weer herstelpotentieel in een van de kneusjes van de beurs? De start van de commerciële operaties van de Tango maakt meteen 40 miljoen dollar cash vrij die tot nu toe geblokkeerd was. Het verlicht de kortetermijnzorgen over de cashnoden. Niet onbelangrijk, want op 7 juli vervalt een obligatie van 1 miljard Noorse kroon (102 miljoen euro). Al zijn de zorgen daarover al wat gaan liggen omdat Exmar in mei een kleinere obligatie van 650 miljoen kroon (66 miljoen euro) kon slijten.

Argentijns winterseizoen

Vanaf volgend jaar, na het Argentijnse winterseizoen, zal de Tango 43 miljoen dollar aan de brutobedrijfswinst (ebitda) bijdragen, en dat zeker tien jaar lang. En er is meer: een verhuurcontract met de gastrader Gunvor voor een lng-opslag- en -hervergassingsplatform moet 23 miljoen dollar opleveren. Gunvor betaalt al huur, ook al is het tuig nog niet actief. Voor de Noorse staatsoliemaatschappij Equinor bouwt Exmar twee gastankers die vanaf 2021 - een jaar later dan gepland omdat de eerste scheepswerf in de problemen kwam - 6 tot 7 miljoen dollar zullen opleveren. De nieuwe activiteiten compenseren het verlies van 40 miljoen dollar per jaar uit de verhuur van vier lng-tankers die Exmar noodgedwongen moest verkopen om zijn schulden te verminderen.

Exmar heeft zijn risicoprofiel duidelijk verminderd. In april herfinancierde het ook zijn vloot van tien schepen met hogedruktanks. En het werkt aan de herfinanciering van het platform dat Gunvor huurt. De nieuwe contracten en de bestaande vloot moeten volgend jaar een brutobedrijfswinst van 120 miljoen dollar (106 miljoen euro) kunnen opleveren, zegt CEO Nicolas Saverys. Een realistisch cijfer. Dat geld moet Saverys met de grootste prioriteit gebruiken om de schuld af te bouwen, voor hij opnieuw megalomane projecten aangaat zonder op voorhand een klant te hebben. Want de financiële put blijft met bijna een half miljard euro te groot. Voor zijn pas uitgeven obligatie moest Exmar nog steeds een wurgrente van dik 10 procent betalen. Zulke rentelasten zijn een molensteen om de nek. Ik raad Exmar dan ook aan de eerste vier jaar geen dividend te betalen.

©Mediafin

Naarmate het bedrijf in rustiger vaarwater komt, kan het aandeel weer volgens ‘gewone’ waarderingsmaatstaven gaan noteren, wat een stevig opwaarts potentieel biedt voor wie enkele jaren geduld kan opbrengen. Exmar kan dan ook zijn wereldwijd erkende expertise in gas verder verzilveren. Het bedrijf noemt zich terecht geen gasrederij meer, maar een ‘transformator van energie’. Al moeten we op het aandeel de sticker ‘hoogste risico’ blijven plakken, gezien de enorme schommelingen in de vervoersprijzen en de hoge schuldgraad van 4,7 keer de ebitda. En dat Saverys vaak aan de verkoperskant staat bij een opleving van de koers, voedt ook de voorzichtige houding tegenover het aandeel.

Bij Greenyard (+2,5%, 3,23 euro) ligt de schuldgraad met 7,1 keer de ebitda nog een pak hoger. Operationeel is Greenyard een winstgevend bedrijf, zij het eentje met ultralage marges. Zoals we eerder in deze rubriek al zeiden: op het doorverkopen van een wortel of een banaan is weinig te verdienen. Er moet niet te veel misgaan of je belandt in het rood. De ebitda halveerde, maar lag met 64,5 miljoen euro nog aan de bovenkant van de vork die het bedrijf had vooropgesteld. De omzet kromp 4,1 procent tot 3,9 miljard. Dat resulteert in een flinterdunne marge van 1,65 procent. Als je dan rente moet betalen op een schuldenberg van 456 miljoen en nog flink wat goodwill moet afboeken voor dure overnames uit het verleden is het niet verwonderlijk dat Greenyard zijn onderste lijntje van 238 miljoen euro met rode inkt moest schrijven.

Om de put te delgen, verkocht Greenyard deze week zijn horrorfabriek in Hongarije aan een West-Vlaamse collega: de maker van Croky-chips Roger & Roger, die ook diepvriesgroenten maakt. Ook al is de familie De Vinck achter die groep al dertig jaar goed bevriend met Greenyard-topman Hein Deprez, is het onwaarschijnlijk dat ze er een forse prijs voor betalen. Vorig jaar leidde een listeriabesmetting in de fabriek zelfs tot dodelijke slachtoffers. Nooit goed om een mooie prijs te bedingen.

De verkoop volstaat niet als oplossing voor de schulden. De conserven- en diepvriestak staat nog te koop. Die kan 100 miljoen opleveren. Maar zelfs dat is niet genoeg. Greenyard moet een kapitaalverhoging doorvoeren. Het is wachten hoeveel aandelen tegen welke prijs het bedrijf zal uitgeven vooraleer we een waarde op het aandeel kunnen proberen te plakken.

Schuldenmoeras

Bij het derde kneusje met nieuws deze week, de zinkgroep Nyrstar (-3,4%, 0,19 euro), was de schuldenberg zo hoog dat hij een schuldenmoeras werd waarin het bedrijf wegzonk. De tegenslagen blijven zich opstapelen. Nyrstar legde de loodproductie in het Australische Port Pirie stil door problemen met de oven. Dat stuurde de loodprijs naar het hoogste peil in een maand. Niet dat het voor de aandeelhouders wat uitmaakt. Zij hebben nog maar 2 procent van Nyrstar in handen. Enkele kleine beleggers schakelden advocaten in omdat ze zich onteigend voelen door grootaandeelhouder Trafigura. Een terecht gevoel, maar wellicht was dat de enige oplossing om een faillissement te vermijden. Niemand anders dan de grootste klant, leverancier én aandeelhouder had met de middelen over de brug willen komen om Nyrstar te redden.

Trafigura is er een meester in om met zo weinig mogelijk risico’s en centen zo veel mogelijk grondstoffenstromen te controleren. Herinnert u zich nog de Finse mijn Talvivaara waarmee Nyrstar via vooruitbetalingen op zinkerts honderden miljoenen verloor? Wel, nadat Talvivaara in 2015 op de fles was gegaan, werd de mijn gered door de Finse overheid via het vehikel Terrafame. En wie stapte ook goedkoop in? Trafigura, dat voor amper 75 miljoen euro aandelen kocht en nog met wat kredietfaciliteiten over de brug kwam. In ruil stroomt zowat de hele opbrengst van de mijn naar Trafigura. Jesus Fernandez, het hoofd fusies en overnames bij het bedrijf, is er bestuurder. De man met de heilige naam zat ook een tijd in het Nyrstar-bestuur en voerde de onderhandelingen over de herkapitalisatie. Trafigura kan het Finse erts nu naar zijn eigen Nyrstar-smelters sturen. Intussen boekt Terrafame weer mooie cijfers. We voorspellen over enkele jaren hetzelfde voor Nyrstar nu de schulden onder controle zijn. Maar de kleine garnaal zal er niet van profiteren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie