Kopen voor Henry ermee weg is

Henry Kravis. ©Bloomberg News

‘Noodmaatregelen en sterke geneesmiddelen zijn soms nodig. Maar als ze te lang genomen worden, kan de patiënt er afhankelijk van of zelfs verslaafd aan worden. Het toedienen van pijnstillers moet gestopt worden als de patiënt ooit weer op eigen benen wil staan.’

Het is een citaat dat woensdag zijn tiende verjaardag viert. Op 20 november 2009 bromde toenmalig voorzitter Jean-Claude Trichet in de Alte Oper van Frankfurt dat de onconventionele maatregelen van de Europese Centrale Bank tijdelijk moesten zijn en zijn publiek - bankiers - zich maar beter kon voorbereiden op een geleidelijk einde van de noodsteun.

Henry Kravis. ©Bloomberg News

Een decennium later is de onconventionele stimulus van de ECB zo ingeburgerd geraakt dat hij conventioneel geworden is. De opvolger van de Trichet, Mario Draghi, begon in november 2011 zijn carrière in volle eurocrisis met het terugdraaien van de renteverhoging die Trichet met een niet bijster goed gevoel voor timing in juli 2011 had doorgevoerd. De Italiaan heeft in zijn acht jaar aan het roer nooit de rente verhoogd. Integendeel: sinds 2012 ligt het belangrijkste rentetarief van Frankfurt, de depositorente, op of onder nul.

En via een ware lettersoep van inkoopprogramma’s heeft Draghi de schuldencrisis ‘opgelost’ door op dit ogenblik 2.649 miljard euro schulden op de balans te laden. Aan zijn opvolger, de Française Christine Lagarde, de job het 4.700 miljard grote infuus voor de Europese economie dat de ECB-balans is zonder brokken te beheren.

Niemand die nog denkt dat de rente snel hoger gaat. De zakenbank JPMorgan rekent niet voor 2021 op een hogere ECB-rente. Ook in de Verenigde Staten, als niet zo zorgzame beheerders van ’s werelds reservemunt de mondiale ‘prijszetter van het geld’, leunt even Jerome Powell achterover na in de betere pirouette van een laatste renteverhoging in december 2018 overgeschakeld te zijn naar een serie renteverlagingen.

Vinger aan de pols

Het resultaat: de profetie van Larry Fink komt, alweer, uit. ‘Zet je schrap voor een koopgolf op de beurzen’, zei de topman van Blackrock toen Powell zijn pirouette begon in april. Als Fink spreekt, luister je. De man is de vleesgeworden vinger aan de pols van de markten. Die melt-up waar de Blackrock-oprichter voor waarschuwde is zo hard aan het gaan dat we Fink zeven maanden later de man van 7.000 in plaats van 6.500 miljard dollar moeten noemen. ‘Het grootste risico is niet dat beleggers te veel, maar wel te weinig investeren’, liet Fink nog optekenen. ‘Centraal bankiers zijn soepeler dan ooit en er zijn gewoon te weinig interessante activa om in te beleggen.’ Door van vastrentende beleggingen een oceaan van nulrentende activa te maken, dwingen centraal bankiers beleggers manu militari richting aandelenmarkten.

Het geld klotst bij Kravis & co. tegen de plinten.

En als het aan Henry Kravis ligt, zal de voorraad rendabele activa snel schaarser worden. Kravis is de man die terwijl Fink in 1988 Blackrock oprichtte druk bezig was met een forse scheut schulden het conglomeraat RJR Nabisco van de beurs te halen. Een legendarische strijd die vereeuwigd is in het standaardwerk ‘Barbarians at the Gate’.

Drie decennia later voelen de 75-jarige Kravis en zijn speeltuin - de private-equityreus Kohlberg Kravis Roberts (KKR) - zich als een vis in het water in een wereld van spotgoedkope schulden.Verzekeraars, pensioenfondsen en family offices kunnen in hun zoektocht naar die paar oases van rendement in de wereld hun geld niet rap genoeg bij KKR parkeren. Resultaat: het geld klotst bij Kravis & co. tegen de plinten.

En Henry is er de man niet naar het geld lang op een nulrentende spaarrekening te laten staan. De zakenkrant Financial Times schreef eerder deze maand dat KKR het grootste Europese uitkoopfonds ooit in de steigers heeft gezet: 5,8 miljard euro. Doelwit: West-Europese bedrijven met een beurswaarde van 500 miljoen tot 2 miljard euro. Een vork waarmee ook een groot deel van het nu al snel leeglopend Brussels koersenbord in het vizier komt.

Logisch dus dat bij beleggers de angst voor een recessie plaats heeft geruimd voor de angst om het feestje te missen. Fomo ofte fear of missing out. Het resultaat is een kooppaniek. Een kooppaniek die woensdag het doorgaans geruisloze aandeel van Leasinvest tot 7 procent hoger stuwde, naar een recordkoers van 129,50 euro. Zonder concreet nieuws, behalve dan in uitgesteld relais op de update die de vastgoedgroep vrijdagavond vlak voor het lange weekend online zette.

Leasinvest krikte de winst per aandeel over de eerste negen maanden met 4 procent op, tot 5,31 euro. Een opvallende prestatie: sinds de kapitaalverhoging van oktober 2018 moet de winst over bijna 1 miljoen extra mondjes - 5,93 miljoen aandelen - verspreid worden. Leasinvest heeft niet lang gewacht om het geld aan het werk te zetten en trok dit jaar 72 miljoen uit voor de aankoop van het grootste Oostenrijkse winkelcentrum - in de Weense voorstad Vösendorf.

Boomtown Pommerloch

Oostenrijk is goed voor 16 procent van de portefeuille, maar Leasinvest blijft de manier om in te spelen op die stevig draaiende economie aan onze oostgrens. We hebben het niet over die krasselende Duitsers die dankzij een tiende van een procentpunt een recessie konden vermijden. Wel over het Groothertogdom Luxemburg, goed voor iets meer dan de helft van de portefeuille. Alleen al het winkelcentrum Knauf in Pommerloch, op een boogscheut van Bastenaken, is goed voor een tiende van de portefeuille.

Volgens het jongste jaarverslag staan retailers in de rij om er een winkel te mogen openen en kwamen er vorig jaar 420 parkeerplaatsen bij om de stroom shoppende Belgen op te vangen. In het andere Luxemburgs winkelcentrum, Knauf Schmiede, breidde de kledingketen H&M zijn winkel met 1.000 vierkante meter uit. Iemand is de Luxemburgers vergeten te zeggen dat bakstenen winkels in crisis verkeren.

Milton Friedman had ongelijk: gratis lunches bestaan. Tenminste tot Lagarde de rente verhoogt.

Bij de piekkoers van woensdag noteerde Leasinvest tegen een premie van bijna 40 procent op de intrinsieke waarde, 91,1 euro per aandeel. Niet goedkoop, maar logisch gelet op de ultralage rente die rendementsaandelen schaars maakt. Leasinvest slaat zelf ook gretig munt uit het eeuwigdurend goedkopegeldbeleid: de groep vervroegde de kwartaalcijfers met bijna een week om bij een select groepje grote beleggers nieuwe langlopende obligaties te kunnen verkopen.

Dit ter vervanging van een retailobligatie die vorige maand terugbetaald werd. Op die obligatie van 75 miljoen euro - die in 2013 bij Belgische spaarders in luttele uren een afnemer vond - betaalde Leasinvest 3,75 procent rente. De rente op het verse papier is nog niet bekend, maar het zal zonder twijfel stukken lager zijn.

De gemiddelde financieringskost van Leasinvest zal dus binnenkort nog dalen vergeleken met de huidige 2,27 procent. Die 2,27 procent beloopt minder dan de helft van het huurrendement op de portefeuille winkelparken en kantoren. Milton Friedman had ongelijk: gratis lunches bestaan. Tenminste tot Lagarde de rente verhoogt. We schatten ergens in 2026, 15 jaar na de schuchtere poging van Trichet.

Lees verder

Advertentie
Advertentie