Let the beast go!

'Full Bull', omschrijft Bank of America Merrill Lynch de sentiment bij 's werelds vermogensbeheerders. ©Photo News

'Full bull', zo kun je het beleggerssentiment kernachtig samenvatten. Wie zich op de rodeo waagt pakt toch best ook een verzekering. De beste polis vind je in Halle.

'Let the beast go'. Eén van de beroemdste quotes van wijlen Jean-Luc Dehaene, toen de premier in 1995 op handelsmissie in Texas even de locals imiteerde door op een rodeoshow een pneumatische stier te berijden.

Ik moest er aan denken als ik de huidige stierenrit op de beurzen bekijk. Voor alle duidelijkheid: het vaccinnieuws van eerst Pfizer/BioNTech en dan Moderna - altijd op maandag - is onverkort goed nieuws voor de mensheid. Eindelijk uitzicht op een beetje normaliteit in de loop van 2021. Ik heb zelfs baldadig - bij de tiende smeekbede van KLM om mijn voucher in een boeking om te zetten - een vlucht richting Canada geboekt voor juni. The audacity of hope, quoi.

Normaliteit waar de altijd himmelhoch jauchzende belegger nu een stevig voorschot op neemt, zonder eigenlijk al te weten hoe dat normaal er precies zal uitzien. Beursstrategen lopen elkaar voor de voeten met bullish nota's. 'Beleggersnirvana', schrijft JPMorgan. Bij de andere Morgan, Stanley dus, schrijft strateeg Graham Secker dat we vertrokken zijn voor een paar jaar beursrally. 'Wij voorspellen voor Europese bedrijven 30 procent winstgroei in 2021 en 20 procent in 2022', klinkt het.

Wij voorspellen voor Europese bedrijven 30 procent winstgroei in 2021 en 20 procent in 2022
Graham Secker
Morgan Stanley

Voor alle duidelijkheid: de argumentatie van Secker houdt eminent steek. Europese bedrijven hebben tijdens de pandemie ongenadig hard in de kosten gesneden. In die mate dat zelfs een pril omzetherstel lager op de resultatenrekening een stevige hefboom kan zetten. De strateeg denkt ook dat de sectorrotatie vanuit groeiaandelen richting meer cyclische industriële aandelen en banken nog wel even kan doorgaan. 'De reflatierotatie is dit keer echt, na veel valse lentes'.

Pro memorie: Big Tech - met een groot deel van de verwachte winst in de verre toekomst - profiteerde de voorbije jaren volop van een lange rente die over een steeds langere periode richting nul tendeerde. Dat maakte een verwachte dollar cashflow in 2040 bijna evenveel waard als een dollar cashflow nu.

Morgan Stanley voorspelt dat de lange rente de komende jaren eindelijk (wat) hoger kan, nu beleidsmakers wereldwijd er alles voor over hebben om ofwel via directe inkomenssteun ofwel via een economie die ze ongehinderd vaart laten winnen de pandemieschok zo snel mogelijk weg te werken. 'Extreem reflatiebeleid, zeker op een ogenblik dat de productie al in belangrijke mate hersteld is, zal uiteindelijk de vraag buitensporig stimuleren en tot inflatie leiden', stelt Morgan Stanley-hoofdeconoom Chetan Ahya.

©Mediafin

Dit nog los van de vaststelling dat centrale banken meer dan ooit de 'reële' inflatie onderschatten. Een interessante studie van het Internationaal Monetair Fonds leert dat centrale banken in 2020 zich meer dan ooit verkijken op bijvoorbeeld voedingsinflatie. Al vóór de pandemie stelde zich de terechte vraag in welke mate de 'consumptiekorven' die centraal bankiers op een piëdestal zetten nog de echte wereld weerspiegelen. Nu de pandemie onze consumptie in een rotvaart veranderd heeft, mag het antwoord stilaan zijn: totaal niet meer.

F*ck de zijlijn

Mogelijk dus dat inflatie iets te vroeg dood verklaard is. Maar tot de wedergeboorte kun je het niet permitteren om weg te blijven van de pneumatische stier. 'Full Bull', omschrijft Bank of America Merrill Lynch het sentiment bij zijn maandelijkse rondvraag bij 's werelds vermogensbeheerders. En dan kun je maar beter van de rit genieten terwijl al die bulls hun cash aan het werk zetten.

Zoals Frank Vranken van Puilaetco terecht opmerkte na de eerste vaccindoorbraak en bijhorende instant koopgolf: 'Dit toont dat het belangrijk is nooit aan de zijlijn te staan. De dagen waarbij markten 6 procent vooruitgaan, maken het gros van het rendement over het kalenderjaar uit. De belegger die de rally van maandag gemist heeft, heeft in belangrijke mate zijn jaar gerateerd.'

Dus: niet aan de zijlijn staan. Op dat vlak heeft Kristof Calvo dan toch gelijk.

Niettemin lijkt het ons verstandig ook wat verzekering tegen ongelukken in te bouwen. En dan is het het nooit slecht zijn om ook al wat bedrijven in portefeuille te hebben die nu al stevig cash genereren, in plaats ergens in 2040. Dan komen we onvermijdelijk bij Solvay . CEO Ilham Kadri focuste van bij haar aantreden meteen op cash. Door cashverslindende projecten als een nieuw strak hoofdkantoor te schrappen en afdelingen die stevige cashflow genereren naar waarde te schatten.

Het resultaat: een vrije cashflow die dit pandemiejaar - terwijl een belangrijke klant als de luchtvaart in de lappenmand zit - met de helft zal stijgen tot zo'n 900 miljoen euro. Dat is ruim het dubbele van de 400 miljoen die het dividend van 3,75 bruto per jaar jaarlijks opslorpt. Met andere woorden: we kunnen het dividend - dat sinds de jaren '80 bij de chemiereus niet meer is verlaagd - als 'safe' beschouwen.

Lisa De Neve, analiste bij Morgan Stanley (jaja, het is hún week) denkt dat Solvay via de 'intense focus' van Kadri de komende vier jaar netto 1,8 miljard cash kan genereren. Dus ná dividenduitkering. En dat zou de chemiegroep toelaten de schulden ruim te halveren, van 2,7 tot 1,3 keer de jaarlijkse bedrijfswinst voor afschrijvingen.

Anti-Bel20

Toch is de beste verzekering tegen een losgeslagen beursstier niet in Neder-over-Heembeek te zoeken, maar in Halle. Check bijhorende koersgrafiek. Het is bijna akelig hoe Colruyt als een 'anti-Bel20' beweegt. Met in maart soms adembenemende koersstijgingen terwijl voor de Bel20 de bodem zoek was. En recent dan weer een rodeprijzenpolitiek, terwijl de rest van de Bel20 een vaccinrally beleeft.

©Mediafin

Colruyt vertaalt zijn akelige goede vinger aan de pols van de Belgische consument al jaren in een stevige cashflow en een balans van gewapend beton. En zet die cash al jaren om in een trefzekere investering: zichzelf. Het voorbije decennium kocht Halle family packs eigen aandelen, om vervolgens het gros van die stukken naar de versnipperaar te brengen.

Het gevolg: sinds 2012 heeft Colruyt in de feiten bijna een vijfde van zichzelf van de beurs gehaald, waarmee de gelijknamige familie zonder zelf te moeten bijkopen meteen ook de controle over de supermarktketen versterkte. De inkopen kunt u best zien als een soort 'uitgesteld dividend'. Elk ingekocht en later vernietigd aandeel is een hongerig mondje minder. De totale nettowinst van Colruyt is dit decennium eerder mondjesmaat gestegen (zie grafiek). Maar door de creatieve destructie is de winst per aandeel veel forser gestegen. En kon Colruyt het dividend van 0,95 naar 1,35 euro per aandeel opkrikken zonder een (veel) groter deel van de nettowinst naar de aandeelhouder te laten vloeien.

Vorige week kocht Colruyt voor het eerst sinds maart weer eigen stukken in. Vrij bescheiden: 8.000 stuks per dag. Maar wees maar zeker dat de groep haar bodembeschermer waar nodig kan en zal inzetten. Sinds dit jaar geldt via de nieuwe vennootschapswetgeving zelfs niet meer dat Colruyt na het fiat van de algemene vergadering maximaal 20 procent van de eigen aandelen mag opkopen. Die beperking is opgeheven. 'De maximumdrempel wordt voortaan enkel bepaald door het bedrag van de voor uitkering beschikbare middelen', stipt Halle zelf op zijn investor relations webstek aan.

Lang verhaal kort: mocht u na een te enthousiaste 'let the beast go' van de stier geslingerd worden, kunt u maar beter op de bodembeschermer van Colruyt landen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie