Mark Rutte, grote vriend van de kleine Belg

De Nederlandse premier Mark Rutte. ©ANP

Nu Den Haag de dividendtaks afschaft liggen er in Amsterdam meer dan ooit kansen te rapen voor de alerte Belgische belegger. Te beginnen met de goudmijn vanadium.

Laat ons aftrappen met een gouden tip: wie als eerste een belangrijke trend wil spotten, leest best Sabato. Een zoekopdracht in ons archief leert namelijk dat in ons onvolprezen lifestylemagazine in 2010 voor het eerst het woord ‘vanadium’ viel.

Net nu de rek er bij AMG wat uit leek uit vrees voor een overaanbod van lithium blijkt er aflossing van de wacht: vanadium.

De Belgische messenontwerper Antoine Van Loocke liet zich toen lyrisch uit over dat obscuur materiaal, dat messen langer hun scherpte laat bewaren. Voor de aandachtige Sabato-lezer zal de jongste kwartaalupdate van Advanced Metallurgical Group ofte AMG  dus geen verrassing geweest zijn.

AMG is een van de boeiendste bedrijven van de Amsterdamse beurs. De groep is een conglomeraat met als enige bindmiddel tussen de verschillende bedrijven de geniale Duitse zonderling Heinz Schimmelbusch.

Het aandeel genoot de voorbije jaren van een spectaculaire herontdekking dankzij de Braziliaanse Mibra-mijn. In de afvalvijvers van die mijn bleken tonnen lithium te zitten. Dat treft, want datzelfde lithium is een cruciaal ingrediënt voor de herlaadbatterijen die de snel groeiende vloot elektrische auto’s zoemend op de weg moet houden.

En net nu de rek er bij AMG wat uit leek uit vrees voor een overaanbod van lithium - het minst zeldzame materiaal ter wereld - blijkt er aflossing van de wacht. Vanadium dus. Dit dankzij een prijsstijging van zo’n 60 procent voor ferro-vanadium.

Windmolenparken

ING-analist Stijn Demeester wijst op twee factoren. Ten eerste heeft Peking onlangs de minimumvereiste voor vanadium in Chinees staal verhoogd, wat tot schaarste leidt. En ten tweede komen we - u raadt het - onvermijdelijk uit op batterijen. Het materiaal houdt niet alleen messen scherp, maar blijkt ook essentieel om de energie van grote maar volatiele bronnen als windmolenparken tijdelijk op te slaan.

AMG is niet het enige bedrijf in de Lage Landen dat garen spint bij de opmars van windmolenparken. In Brussel sloeg CFE (108,8 euro, +6%) munt uit het bericht dat de bagger- en engineeringgroep DEME dicht bij een groot contract in Taiwan staat.

‘We kunnen concluderen dat CFE niet alleen Europees marktleider voor de bouw van windmolenparken op zee is, maar ook dicht bij de opstart van een belangrijke Aziatische business staat’, klonk het oordeel van beurshuis ABN AMRO.

We'll always have Paris, Texas

Het is symbolisch voor een leeglopend Brussels koersenbord. Het Belgische bedrijf dat het meest geruststellende rapport uitstuurde, noteert in Parijs: chipbakker X-Fab (9,21 euro, +14,3%).

Het zusterbedrijf van de chipontwikkelaar Melexis kwam met beter dan verwachte cijfers en noteert weer boven de 8 euro waartegen CEO Rudi De Winter X-Fab 13 maanden geleden naar de beurs bracht.

Op de analistenconferentie stegen optimistische geluiden op over de tak siliciumcarbide (SiC), die sinds kort toeleverancier is voor de productie van elektrische auto’s op de cruciale Chinese markt.

'Een potentiële groeimotor in 2019’, merkt het beurshuis Berenberg op. X-Fab telt wereldwijd zes fabrieken. Allemaal - vaak voor een prikje - gekocht.

‘Niet de keuken, wel het recept is belangrijk’, zei De Winter eerder dit jaar in het VFB-blad Beste Belegger. Het kenniscentrum voor SiC, dat initieel wordt ingezet om ingebouwde opladers compacter en lichter te maken, is de Texaanse prairiestad Lubbock.

CFE is typisch een aandeel dat de alerte kleine Belgische belegger in de jaren 2000 veel vroeger dan grote beleggers oppikte, toen de toenmalige Vinci-dochter door geen enkel beurshuis werd opgevolgd.

Idem trouwens voor AMG, dat ook veel eerder bij kleine beleggers dan bij de grote jongens op de radar kwam. AMG bewijst dat de Amsterdamse beurs een uitstekend jachtterrein is voor alerte Vlaamse beleggers.

Dividendbelasting

En dit meer dan ooit, met dank aan de Nederlandse premier Mark Rutte. Die zet namelijk ondanks een briesende oppositie zijn plannen om de Nederlandse dividendbelasting af te schaffen door. Doel: het hoofdkantoor van Unilever in Rotterdam houden, al kost dat de Nederlandse belastingbetaler 1,4 miljard per jaar.

Het zal niet de hoofdbekommernis van de Nederlandse premier geweest zijn, maar dankzij die maatregel wordt de coupon op Nederlandse aandelen vanaf 2020 niet langer dubbel belast en geniet de Belgische belegger echt van een ‘eengemaakt’ jachtterrein in de Lage Landen.

En dat is maar goed ook: het Brusselse koersenbord loopt in sneltempo leeg. Tegen de zomer zullen Ablynx, Tigenix, RealDolmen, Sapec en Vastned Retail Belgium verdwenen zijn. Daar staat exact één nieuwkomer tegenover: het kleine Britse biotechbedrijf Acacia Pharma.

Contrasteert dat met Amsterdam: op het Damrak zijn ook bij bosjes bedrijven verdwenen, maar daar staan zeker sinds begin 2015 met onder meer VolkerWessels, Lucas Bols, Grandvision, Basic-Fit, Forfarmers, Philips Lighting, Flow Traders, SIF Holding en Takeway.com een pak interessante nieuwkomers tegenover.

En aangezien private-equityreus 3i ooit wel eens heel stevig op Action zal willen cashen, lijkt het ook een kwestie van tijd voor die waanzinnig populaire ‘Everything Store’ van de Lage Landen op Beursplein 5 aanbelt.

Make or break

Wat Amsterdamse diversificatie is deze dagen meer dan welkom voor de Belgische belegger. Want van de updates van eigen bodem wordt een mens bepaald niet vrolijk. Greenyard , Bpost  - onze Schadenfreude over de malaise bij PostNL was iets te voorbarig, geven we grif toe - en Solvay  gingen in meer of mindere mate onder de lat door.

©Mediafin

Bijzonder zorgwekkend was de kwartaalupdate van Nyrstar . Voor Hilmar Rode, de CEO van de zinkspecialist, wordt vooral dit najaar erop of eronder. De heropgestarte afgeslankte mijnbouwtak en de tot raffinadeur van allerhande metalen omgeturnde loodsmelter in het Zuid-Australische Port Pirie moeten dan eindelijk collectief cash beginnen genereren in plaats van bloeden.

Hoe hoogdringend die cashflow is, leert de grafiek. Ondanks drie kapitaalrondes in minder dan vier jaar - waarbij aandeelhouders 620 miljoen cash in het laatje brachten - is de schuldenberg opgelopen tot 1,35 miljard, 6,6 keer de brutobedrijfswinst over de voorbije twaalf maanden. Eigenlijk zelfs een astronomische 7,8 keer als je rekening houdt met de zilver- en zinkproductie die Nyrstar in onderpand heeft gegeven.

We zeggen niet dat Nyrstar kansloos is, Rode en voorganger Bill Scotting hebben er alles aan gedaan om het puin van brokkenpiloot Roland Junck te ruimen. Maar alle omgevingsfactoren zullen moeten meezitten. Hartlijders kiezen toch beter voor Amsterdams vanadium dan Brussels zink.

©Mediafin

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud