nieuwsanalyse

Nightmare on Main Street, Wall Street pakt de popcorn

Eén van dé beelden van 2020: een uitgestorven Times Square. Kloppend hart van New York City, de stad die nooit slaapt. ©AFP

De belegger kijkt naar het slagveld in de economie als naar een horrorfilm waar de regisseur overdrijft met de ketchup: elke nieuwe bloederige grafiek is goed voor een lachsalvo.

Laten we beginnen met een boodschap van steun voor Benoît De Blieck, de CEO van de kantorenspecialist Befimmo  die deze week dan toch het mes moest zetten in het dividend. Een aardschok, 9 op de schaal van Richter.

In deze kolommen hebben we vorig jaar nog onze bewondering geuit over hoe die sluwe vos ondanks de leegstand in de portefeuille alle registers opentrok om ‘zijn’ dividend niet te moeten verlagen. En dan kwam een virus langs dat de gemeenste sluipmoordenaar moet zijn sinds Javier Bardem in ‘No Country for Old Men’, zij het met een beter kapsel.

U leest meer over Befimmo in ons coververhaal, maar wat we hier willen zeggen om De Blieck en co. - ook onze T&T-huisbaas Leasinvest - een hart onder de riem te steken: godverdomme zeg, we missen het kantoor. Zelfs de mottige koffiemachine die twee van de drie dagen buiten dienst is en op de derde dag een ondrinkbare chemische substantie afscheidt. Omdat, zoals The Economist in 1843 Magazine over het kantoorleven schrijft: ‘Geen Skype kan de chemie van het onverwachte van het persoonlijk contact vervangen.’ Het kantoor als ‘het stuk dode boom dat je in leven houdt’.

Nightmare on Elm Street, Part 2

Op een gemiddelde kantoordag kunnen de discussies met collega’s in alle richtingen meanderen. Alsof we opperrechters in Karlsruhe zijn debatteren we over de merites van de PSPP of eender welke lettersoep die de Europese Centrale Bank in haar eenzame en dus eeuwigdurende pogingen om de eurozone voor implosie te behoeden in de strijd moet gooien.

Maar evengoed leidt een CEO die ‘niets aan de hand, het boekjaar is gewoon back-end loaded’ zegt ons redactie-eiland naar de ‘Gaat u maar rustig slapen’ die de Nederlandse premier Hendrikus Colijn uitsprak even voor de Duitse tanks binnenrolden. Dat niet zo rustig slapen brengt ons dan naadloos bij de relatieve verdiensten van Wes Cravens horrorklassieker ‘A Nightmare on Elm Street’ en de sequel een jaar later in 1985. De eerste is wat mij betreft samen met ‘Alien’ een van dé horrorklassiekers, de tweede is met Mark Patton - de eerste mannelijke scream queen uit de filmgeschiedenis - onklopbaar in campy eighties danspasjes.

2.999.000.000.000 $

Voor horror moet je dezer dagen niet in de - sowieso gesloten - cinema zijn, maar op de Bloomberg-terminal. Er gaat geen dag voorbij of je ziet een WTF-grafiek of -cijfer. De Bank of England die voorspelt dat de Britse economie in 2020 met 14 procent zal krimpen, de grootste krimp sinds... 1706. AB InBev dat in april de bierverkoop met 32 procent in elkaar zag storten. En de grootste horror: de Verenigde Staten die in één maand de volledige jobcreatie van een decennium in rook zien opgaan. Vergeet Elm Street, het is Main Street dat bloedt.

En Wall Street? Dat vlamt lekker door. Waarom? We schreven enkele weken geleden al dat ‘Foggy Bottom’, de Federal Reserve dus, op nooit geziene wijze in actie is geschoten. Warren Buffett zuchtte vorig weekend dat hij ondanks de nooit geziene crisis op zijn geld én zijn honger blijft zitten. De Fed is de kredietmarkt geworden, met een balans die sinds begin maart met 2.500 miljard dollar gezwollen is.

De marktenzaal van de New York Fed koopt in zo’n tempo schulden op dat de Amerikaanse schatkist deze week kon aankondigen dit kwartaal voor 2.999 miljard dollar verse schulden uit te geven - vijf keer het vorige record - zonder ook maar een rimpel in de rente te veroorzaken.

Eén quote vat de bubbel waarin Wall Street leeft samen. Van JPMorgan-strateeg Marko Kolanovic: ‘We ramen dat de impact van de stimulus van de Fed in zowel rente als kredietverlening meer dan compenseert voor de tijdelijke klap in de bedrijfswinsten als we Wall Street op basis van verdisconteerde bedrijfswinsten waarderen.’

Lees: eigenlijk is de impact van de coronacrisis dus per saldo positief. Puur technisch heeft de man gelijk: bij een rente van nul is toekomstige winst evenveel waard als huidige winst. En zou je er dus niet om moeten malen dat winst uitgesteld wordt tot 2030, want die is evenveel waard als de in rook opgegane winst in 2020.

Maar het is zoals centraal bankiers die 2.500 miljard geld drukken omdat ze denken dat we zullen stoppen met spenderen als het leven niet meer duurder wordt. Je denkt: ‘Ga eens de echte wereld in, beste man.’ Fed-voorzitter Jerome Powell waarschuwt zelf dat de coronacrisis structurele schade dreigt te veroorzaken aan de economie. Niemand die luistert.

Ook de onvolprezen Joe Weisenthal van Bloomberg (@TheStalwart op Twitter) deed deze week een prima poging om de Grand Canyon tussen Wall Street en Main Street te rationaliseren. De belangrijkste factor die hij aanhaalt, is simpelweg dat Wall Street minder dan ooit Main Street is. Main Street, dat zijn bakstenen winkels en horeca.

Wall Street is krek het omgekeerde. De beursbarometers daar worden als nooit tevoren gedomineerd door Big Tech: Facebook, Apple, Amazon, Netflix en Google/Alphabet. Doe er ook maar Microsoft bij, met de clouddienst Azure en de thuiswerktools Skype en Teams relevanter dan ooit.

Big Tech neemt Nasdaq op sleeptouw

Big Tech is naast de grote winnaar van de crisis ook wat analisten ‘asset light’ noemen. In een geweldig werk noemden de economen Jonathan Haskel en Stian Westlake het ‘kapitalisme zonder kapitaal’.

Microsoft is een beurswaarde van 1.400 miljard dollar op een sokkeltje van 41 miljard tastbare activa. Microsoft drijft op ‘ontastbare’ activa zoals software en merknamen en dat ‘kapitaal’ blijft in tegenstelling tot een fabriek zelfs in de zwaarste lockdown draaien.

Mooky versus Eddy

Toch heeft ‘asset light’ zijn limieten. We wezen al op het risico dat de hoge leaseschulden van een groep als de fitnessketen Basic-Fit  inhouden. Hoe geniaal het budgetfitnessmodel ook is, de resulterende hoge schuldenlast is een mokerslag als een virus je cashflow maandenlang laat opdrogen.

Idem voor Cineworld . Dat is de bioscoopgroep die de Israëliër Moshe (‘Mooky’) Greidinger via goedkope schulden tot een van de grootste ter wereld uitbouwde. Belgische beleggers met aardig wat kilometers op de teller kennen Mooky misschien van International Theatres (beursticker ITIT), dat op een blauwe maandag op de Brusselse schermenbeurs Easdaq noteerde.

Cineworld torst 3,6 miljard dollar ‘klassieke’ schulden, met leaseschuld bijgeteld 7,7 miljard dollar, en ging op het slechtst mogelijke moment 2,2 miljard dollar extra schulden aan om de Canadese marktleider Cineplex over te nemen. Het ratingbureau S&P denkt dat Cineworld ergens deze zomer zonder cash zal zitten, analisten vragen zich almaar meer af of de Cineplex-deal afgerond raakt.

Ook bij Kinepolis  plaatsten we in deze kolommen al eens vraagtekens bij de schulden. Maar vergeleken met Mooky Greidinger zit CEO Eddy Duquenne in een zetel. Kinepolis is met Canada als uitzondering eigenaar van het gros van zijn zalen (zie tabel).

©Mediafin

KBC Securities-analist Guy Sips merkt op dat Kinepolis gewapend is om zelfs een lange lockdown te overleven. Mede omdat de groep uiteraard de eigen complexen niet moet huren, is 70 procent van de directe werkingskosten variabel. Daardoor blijft de maandelijkse cash burn in lockdown tot minder dan 10 miljoen beperkt, terwijl de 190 miljoen op de bank een stevige buffer vormt.

Voor de aandeelhouder is de tabel hiernaast een spiekbriefje om te checken welke landen cruciaal zijn voor de cashflow en welke exitplannen hij dus extra in de gaten moet houden. Wie weet wordt de ‘wereldkaart’ straks nog aangevuld als Mooky in nood bij Eddy moet aankloppen, je weet maar nooit. Elke crisis zijn opportuniteiten.

We wensen Eddy dit najaar alvast veel blockbusters toe. Bij voorkeur feelgood movies, voor horror is er de Bloomberg.

Lees verder

Advertentie
Advertentie