analyse

Op zoek naar de grootste gek

'One Flew over the Cuckoo's Nest', de filmklassieker uit 1975. Op de beurs mag je ook gerust gek doen, zolang je maar niet als grootste gek eindigt ©BELGAIMAGE

Zelfs met een koers ruim onder een halve euro is Nyrstar één van de meest overgewaardeerde aandelen van de Brusselse beurs. Waarom? Er is bijna altijd een grotere gek die nog een centje meer wil betalen.

'Maar als de wiskunde van Nyrstar   echt zo dramatisch is, waarom is het aandeel dan nog niet waardeloos?', was deze week de beste vraag die ik voorgeschoteld kreeg.

Het enige juiste antwoord op die vraag is ook de verklaring waarom het tot nader order nog steeds verlieslatende Crescent  (the artist formerly known as Option) een jaar na de tsunami van nieuwe aandelen tegen een beurskoers van 0,0446 euro nog altijd astronomisch duur gewaardeerd is en zelfs de CEO van Dexia  de aandeelhouders niet kan overtuigen dat hun aandelen écht waardeloos zijn (al tendeert de beurskoers wel zoetjesaan richting nulpunt).

Het antwoord is dat bij aandelen met een stevige hoek af de beursvloer veel weg heeft van de filmklassieker 'One Flew over the Cuckoo's Nest' van Milos Forman. Een gekkenhuis dus. Aandelen waarvan je weet dat fundamentele analyse geen zin meer heeft zijn ook meteen bevrijd van het korset van die fundamentale analyse.

©Mediafin

Vergeet alle blabla over ebitda, schuldratio's, K/W's etc. Het enige dat nog telt is deze ijzeren wet: de theorie van de grotere gek. Het kan perfect rationeel zijn een aandeel tegen een zotte prijs te kopen, gewoon omdat je er - vaak correct - van uitgaat dat er een minuut, een uur of een dag later nog een 'greater fool' zal langskomen die bereid is jou een nóg zottere prijs te betalen.

Je moet er alleen zorg voor dragen dat je niet te lang blijft zitten, want dan ben je de grootste gek. En riskeer je met zo goed als waardeloze aandelen te blijven zitten. Want, we moeten het herhalen: hoezeer we bewondering hebben voor de activa van Nyrstar, de aandeelhouders zullen bij de schuldherschikking die er onvermijdelijk komt zo goed als volledig weggevaagd worden.

Net wat gebeurd is bij Option/Crescent goed een jaar geleden: het bedrijf Option kreeg broodnodige schuldverlichting. Maar omdat de schuldeisers hun vorderingen omzetten in aandelen, werden de 'oude' aandeelhouders in de feiten onteigend. Als er ooit winst is zal die over 1,37 miljard hongerige mondjes moeten verdeeld worden, tegenover 300 miljoen vóór de reddingsoperatie en slechts 82 miljoen vijf jaar geleden.

Eenzelfde scenario wacht Nyrstar. De enige manier om de zinkspecialist, met zijn voor de lokale werkgelegenheid cruciale sites in Balen en Port Pirie, toekomst te geven, is de molensteen van de schuldenberg verlichten. Dat is wat doorgedrongen is: de schuldenberg van 1,45 miljard euro - de toestand per 30 september - torent nu hoog boven het laatste schijfje van 40 miljoen euro aandelenwaarde uit.

Door die schuldenberg en de vele operationele problemen zal Nyrstar over 2018 voor de zesde keer in de jongste zeven jaar netto met verlies afsluiten. En we kunnen rustig stellen dat over boekjaar 2018 de resterende brutobedrijfswinst (ebitda) - circa 120 miljoen euro - niet eens zal volstaan om de rentelasten te dragen (zie grafiek). De totale financiële lasten beliepen luidens het jaarverslag van 2017 150 miljoen euro en zullen vorig jaar niet verminderd zijn. 

En dan is die schuldenberg per 30 september waarschijnlijk nog een forse onderschatting: het is een veeg teken dat Nyrstar bij zijn jongste winstwaarschuwing geen update gaf over de huidige schuldpositie. Omdat het bedrijf letterlijk en figuurlijk geen krediet meer krijgt, neemt het werkkapitaal dramatisch toe.

Het noodkrediet van 650 miljoen dollar dat grootaandeelhouder Trafigura verschafte is blijkbaar al grotendeels opgesoupeerd. Dat is de enige conclusie die je kunt trekken uit de mededeling, terloops in het persbericht, dat Nyrstar de indekking van zijn toekomstige zinkproductie heeft verkocht voor 82 miljoen dollar.

Eind oktober ging Nyrstar er nog prat op dat zijn vier mijnen dankzij die indekking hun zink in 2019 tegen 3.000 dollar konden verkopen, meer dan de huidige marktprijs en een verzekering dat tenminste dat in 2019 niet fout kon lopen. 

©Mediafin

Meteen nog eens een bewijs dat je, dixit Luc Tack van Picanol/Tessenderlo, niet met een lege naftbak kunt rijden. Wie dixit de omgekeerde Luc Tack, ex-topman Ger Van Jeveren van Fagron/Arseus, met zijn schulden te ‘scherp aan de wind zeilt’, maakt van bij de eerste storm slagzij.

Vergelijk dat met Melexis . De chipontwerper waarschuwde deze week dat de crisis in de autosector niet meteen voorbij zal zijn. ‘We zweten deze dip uit’, zei de steeds nuchtere CEO Françoise Chombar. De nuchterheid kan ze zich veroorloven, met een schuldenvrije balans als buffer. 

Ook Barco  heeft zijn lesje geleerd nadat de beeldvormingsgroep tien jaar geleden in volle crisis het mes moest zetten in het dividend. CEO Jan De Witte kon niet alleen sterke resultaten en dito vooruitzichten voorleggen, het jaarverslag leert ook dat de cashbuffer is aangezwollen tot 332 miljoen euro of ruim 25 euro per aandeel. Een stevig stootkussen.

Barbados

Terug naar het bufferloze Nyrstar. Ratingbureau Moody's knipte deze week de kredietscore van het schuldpapier bij tot Caa3. Dat is heupdiep in de categorie rommel. Slechts twee trapjes boven Venezuela, de Weimarrepubliek van de 21ste eeuw. En hetzelfde niveau als Barbados.

Op dat tropisch eiland speelde zich vorig jaar ware financiële horror af. In een echo van Griekenland negen jaar eerder stelde de nieuwe premier, Mia Mottley, vast dat de vorige regering de financiële problemen ernstig onderschat had en de eigenlijke schuldenberg 175 procent van het bruto binnenlands product beloopt. IMF-topvrouw Christine Lagarde vloog prompt first class naar het eiland. Even later had het landje een noodkrediet én een jarenlange 'economy' voor zijn inwoners op zak. 

De Nyrstar-aandeelhouder heeft helaas niet eens de palmbomen als troost. 

PROBABLY THE BEST DIVIDEND IN THE WORLD

Het contrast met het gehalveerde dividend AB InBev kan niet groter zijn. Carlsberg, zo Deens als fietssnelwegen en Scandi noir, rapporteerde stevige resultaten over 2018 en laat beleggers meegenieten met een dividend van 18 kronen per aandeel, 13 procent meer dan over 201. 

De door de Nederlander Cees ‘t Hart gerunde Deense brouwer gaat ook voor 4,5 miljard kronen (600 miljoen euro) eigen aandelen inkopen, waardoor toekomstige uitkeringen over minder dorstige mondjes verspreid moeten worden. De inkopen kunnen de komende jaren een boost geven aan de winst per aandeel, zeker in combinatie met een ‘bovenste’ lijntje waar AB InBev alleen maar van kan dromen. 

De Belgische wereldmarktleider slaagt er maar niet in de groeimotor weer te doen aanslaan, Carlsberg imponeerde met een organische groei van 6,6 procent in het vierde kwartaal. In Azië tekenden de Denen 14 procent groei op. Nog een contrast: terwijl Carlos Brito & Co teren op grote deals, gruwt de heerlijk wereldvreemde, vol wetenschappers gestouwde, raad van bestuur van Carlsberg van te grote avonturen.

En in contrast met de hardnekkig hoge schuldenlast van AB InBev, vindt Carlsberg de balans té gezond met schulden die slechts 1,3 keer de jaarlijkse bedrijfswinst belopen. Vandaar het royalere dividend. Wetenschappers, die de controlerende Carlsberg Stichting sinds Niels Bohr gul sponsort, mogen zich op extra fondsen verheugen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie