weekboek

The lady is not for selling

Redacteur Beleggen

De centraal bankiers uit ‘team transitory’ boekten deze week geen overtuigende overwinning, nu de inflatie maar niet wil luwen. Maar is het ook een reden om de beurs de rug toe te keren?

Ah lieve lezer, wat glom ik donderdag van trots. Onze kleine beleggingsclub hield zijn jaarvergadering op een moment dat onze portefeuille zich op een all-time high bevindt. Waar we het vorig jaar met een winst van 0,36 procent bij een fles Gran Baron hielden, kon er dit jaar wat meer van af. We besloten ons recordrendement van - vergeef mij als ik pocherig overkom - 53 procent te fêteren met een culinair hoogstandje: een diner bij de sterrenchef Karen Torosyan in de Brusselse Bozar.

Al snel laaiden de discussies aan tafel op. Wordt het ons, de kleine kuikens van de rechtsvormloze kapitaalvennootschap ‘Chickenstock - Female Fun and Fierce Impact Investing’ niet te heet onder de voeten? Barst de bom in het ongeziene monetaire experiment dat dezer dagen gewoon de wereldeconomie heet? Vormt de Chinese huizenmarkt een systeemrisico? De antivaxers? De klimaatverandering? De taliban? En last but not least - toen we de rekening van het etentje gepresenteerd kregen - de oprukkende inflatie? Daardoor zou zelfs Gran Baron dra onbetaalbaar worden.

We bespraken winstnemingen en de inbouw van defensiemuren. Zelfs een volledige liquidatie van de portefeuille kwam ter sprake. Al werd dat idee meteen weer opgeborgen. Ons clubje heeft aan de verkoopzijde geen te best palmares. We verkochten Xior in de veronderstelling dat het coronavirus de kotenmarkt tot een maanlandschap zou herleiden. Quod non. En Aperam omdat het nooit opgewassen zou zijn tegen Chinese dumping. Quod neither. Door gewoon over de hobbels te rijden ben je aan het eind van de rit beter af, besloten we bij het digestief.

Bedachtzame obligatiebeleggers

Zeker met de 50-jarige horizon die onze club voor ogen heeft. Ons voornaamste spaardoel is om als tachtigers elke dag Duvels te kunnen drinken op een plaats waar ze je eten niet mixen of voorkauwen. Bovendien, en dat beken ik met een bang hart, schrijf ik het ‘transitory’-riedeltje van centraal bankiers over de inflatie nog niet af. Een bewijs zit in een markt die niet dikwijls genoeg de krantenkoppen haalt om haar punt te kunnen maken: de obligatiemarkt.

Het kan tegen de huidige waarderingen geen kwaad te speuren naar goedkopere bedrijven die opgewassen zijn tegen prijsverhitting.

Na de publicatie van ‘een hoog maar stabiel’ Amerikaans inflatiecijfer dinsdag doken de rentes op overheidspapier lager. En ze waren voordien al veel te laag om verenigbaar zijn met de huidige stand van de inflatie. De kerninflatie dient eigenlijk lager te zijn dan de tienjaarsrente. Nu torent ze er mijlenver boven uit, op een manier die in de VS nog maar twee keer in de geschiedenis kortstondig voorkwam: kort na een oliegekte in ’75 en ’80.

In België ligt de geharmoniseerde kerninflatie in augustus - grotendeels door het uitstel van de koopjes vorig jaar - op een stevige 3,2 procent (zie tabel). Ook dat is een stratosfeerlengte voor op de Belgische tienjaarsrente, die rond het nulpunt hangt. Het verhaal kan dus twee kanten uit: ofwel koelt de inflatie af en verkleint de spread met de rente. Ofwel hebben al die hordes bedachtzame obligatiebeleggers fout gegokt en zou de rente zo duizelingwekkend moeten stijgen dat we niet meer weten wat boven of onder is.

Mijn inwendige stier durft het eerste scenario te verhopen. Maar ik twijfel. Een contra-argument vloog deze week binnen uit Zweden. Daar kwam de inflatie voor augustus uit op 2,4 procent, een vol procentpunt hoger dan de verwachting van de Riksbank. De Zweedse economie is intussen heter dan Agnetha of Björn in een spandexpak. Zweden rondde deze week de kaap van 1.000 beursgenoteerde bedrijven.

Dat is volgens Bloomberg het hoogste aantal in heel Europa, meer dan Frankrijk, Duitsland of Nederland. Onder meer de investeringsmaatschappij Storskogen, de app TrueCaller, een dochter van de snustabaksgigant Swedish Match én een klepper als Volvo Cars kondigden er deze week hun beursplannen aan.

Italiaanse dikdoenerij

Terwijl Stockholm de eerste lettergreep van zijn naam eer aandoet, blijft de grote stormloop van nieuwkomers in Brussel uit. Al vingen we met Azelis vrijdag eindelijk nog eens een flinke vis. De chemiedistributeur kon met een knal debuteren en boekte kort na opening een dubbelcijferige koerswinst ondanks een stevige startwaardering.

Het kan tegen de huidige waarderingen geen kwaad te speuren naar goedkopere bedrijven die opgewassen zijn tegen prijsverhitting. Je zou het in de depressieve beurskoers niet bevroeden, maar AB InBev mag als voorbeeld dienen. Het heeft, stipte Berenberg deze week aan, door zijn marktleiderschap en hogere marges meer prijszettingsmacht dan Carlsberg of Heineken. Leuven kan de hogere kosten dus sneller aan de bierdrinker serveren dan zijn concurrenten.

Dat is een luxe waar ze bij Ontex alleen van kunnen dromen als achtervolger op machtige rivalen als Essity en Kimberly-Clark. Maar wie niet sterk is, moet slim zijn. CEO Esther Berrozpe trof een schikking met dochter Hypera (ex-Hypermarcas). Ontex puurde daar 81 miljoen euro uit in wat steeds meer lijkt op een naderende verkoop van de Braziliaanse tak.

Een andere leading lady in Brussel kreeg dan weer een kwelduivel over zich heen. Het hefboomfonds BlueBell haalt het zich met slechts 1 (!) Solvay-aandeel in portefeuille in het hoofd om Ilham Kadri, volgens mijn bescheiden mening de beste leider voor Solvay sinds Ernest himself, naar de uitgang te willen tronen. De frustratie van het Italiaanse management van BlueBell: Kadri zou weigeren om milieuvervuiling aan te pakken nabij de sodafabriek van Solvay in het Toscaanse kustplaatsje Rosignano. Als dat klopt, mag en moet dat aangekaart en aangepakt worden.

Maar wat een dikdoenerij van BlueBell om het vel van Kadri te eisen. Voor aandeelhouders zou dat het slechtst mogelijke nieuws zijn, nu de topvrouw het genereren van cash centraal stelt in de ommekeer die ze bij Solvay nastreeft. Nog een saillant detail: de stranden nabij de fabriek in kwestie zijn net dankzij Solvay uitgegroeid tot een toeristische trekpleister. Dankzij het kalkslib van de fabriek kregen de stranden hun parelwitte kleur die ze de bijnaam ‘Malediven van Italië’ opleverde.

Wie daar eens wil gaan flaneren, kan ik een badkostuum van Prima Donna aanbevelen. Prima kwaliteit die de jongste weken weer helemaal bovendrijft. De lingerieproducent erachter, Van de Velde , tikte voor het eerst in 2,5 jaar 30 euro aan. Sinds leading lady Marleen Vaesen eind augustus met knappe cijfers kwam, is de koers met 30 procent gestegen. Van de Velde belichaamt het belang van beleggersgeduld over stormen heen. En geen mooier manier om dat weelderige zitvlees te tooien dan in een onderbroek made in Schellebelle.

Lees verder