weekboek

Vrouwloze Federatie van Beleggers

Redacteur Beleggen

Het eerste VFB-congres na corona is voor veel beleggers een bevrijdingsfeest. Het is een gemiste kans dat geen enkele vrouw een zitje aan de tafel kreeg.

Beleggers aller landen, verenigt u! De herfst van de vrijheid is aangebroken: we mogen weer samenkomen om onze beurshobby te vieren. Het Rock Werchter van Beleggers vindt zaterdag plaats in Antwerpen met een affiche om van te smullen. De Vlaamse Federatie van Beleggers strikte  een indrukwekkende lijst van topnamen voor haar eerste happening na corona die zowel in den vleze als ten cloude te beleven zal zijn.

In de voormiddag kunt u opwarmen met de topmannen van Kinepolis en Smartphoto terwijl u in de namiddag kunt jiven met de CEO’s van onder meer Ekopak en EVS , dat voor de gelegenheid een verhoging van zijn omzetprognoses én een heuse broadcastwagen mee naar Antwerpen neemt. De headliner is een knaller van formaat: Tim Van Hauwermeiren speelt zijn grootste hits nu Argenx’ sterproduct efgartigimod op een zuchtje van de markt staat. Bijna twintig sprekers en ongeveer evenveel analisten en moderatoren maken hun opwachting, inclusief gastoptredens van Vince ‘Ministry’ Van Peteghem, Vince ‘The Boss’ Van Dessel en The Fine Young Kannibaal uit Baal Sven Nys.

©www.vfb.be

Een programma van bijna 9 uur met de beurs als centraal thema. Feest! Maar wacht eens? Tenzij de staatssecretaris voor gelijke kansen Sarah Schlitz last minute beslist om te speechen voor de beleggers als minderheidsgroep, zal er op het congres geen enkele houder van twee x-chromosomen aan het woord komen. Geen enkele. Noch bij de geafficheerde managers, noch bij de analisten en moderatoren. Au. U mag gerust weten, dat doet pijn aan mijn vrouwelijk beleggershart.

Ik wil niet met de vinger wijzen. We weten bij De Tijd uit eerste hand hoe moeilijk het is om vrouwen te strikken rond financiële thema’s. Ook bij onze geldbeurs Finance Avenue (eveneens een topaffiche in de maak!) ondervinden we dat het niet simpel is om vrouwen op het podium te krijgen. Maar de aan(deel)houder wint. Dit jaar hebben we al meer dan tien vrouwelijke sprekers en debatleiders en we boetseren nog volop aan een betere vertegenwoordiging. Niet omdat het allemaal mooi en gezellig en politiek correct oogt maar omdat het echt belangrijk is. Echt. Representatie is een niet te onderschatten drijfveer. Hoe meer vrouwen zien dat andere vrouwen met geldzaken bezig zijn, hoe meer ze het zelf zullen doen.

Dat werkt bij mannen ook zo. Onlangs vertelde een man op de trein me dat hij een job zoekt in de distributie maar dat hij alleen bij Colruyt solliciteert. Waarom niet bij Delhaize of Carrefour, meneer? Omdat daar geen mannen werken, mevrouw. Ook in het onderwijs zou een betere ‘mannenmarketing’ aardig helpen om de steeds nijpendere kraptes op te vullen. In de nog zeer mannelijke beurswereld is de omgekeerde beweging nodig. Niet via gewrongen quota, excuustruzen en pitspoezen. God no. Maar dat hoeft ook niet. Er zijn meer en meer vrouwen die zich roeren op de enige manier die ertoe doet:  via kunde.

Ik nam de proef op de som en probeerde in ieder artikel in de voorbije twee weken bij wijze van test minstens één vrouw aan het woord te laten. Dat lukte niet over de hele lijn maar bleek toch makkelijker dan ik had gedacht. Van bitcoin, over de farmasector tot de malaise rond beursgenoteerde e-commercebedrijven: ik vond in binnen-en buitenland redelijk snel en eenvoudig expertise bij vrouwen. Voor mijn Brusselse beursspiegels tapte ik gretig uit de sterke rapporten van Inna Maslova, Laura Roba en Francesca Ferragina, relatief nieuwe stemmen in het Belgische analistenkorps die niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega’s.

Mijn conclusie na dit korte empirisch onderzoek: in de tweede linie begint het te lukken. De beursvrouwen zijn er en ze weten van wanten. Maar waar de echte macht zit, blijft het moelijk. Dat kon u recent lezen in onze reeks 'Wie is hier de baas?'. Slechts in vier op ruim 120 bedrijven op de Brusselse continumarkt zwaait een vrouw de plak. Ilham Kadri bij Solvay, Esther Berrozpe bij Ontex, An Steegen bij Barco (in tandem met Charles Beauduin) en Marleen Vaesen bij Van de Velde. Bij Bois Sauvage zwaait Valérie Paquot achter de schermen de scepter en ook bij Roularta zijn er in de familie De Nolf enkele vrouwelijke schaduwchefs. Dominique Leroy (Proximus), Michèle Sioen, Françoise Chombar (Melexis) en de zeldzame topvrouwen in de Belgische beursgenoteerde vastgoedsector Anneleen Desmyter (Qrf) en Sophie Lambrighs (Home Invest) verloren we en cours de route waardoor het plaatje de jongste jaren niet verbeterde.

Bij de CFO’s lukt het wat beter met in de Bel20 vier voorbeelden: Catherine Vandenborre bij Elia, Karen van Griensven bij Melexis, Sandrine Dufour bij UCB en Ingrid Daerden bij Aedifica die woensdag tot  CFO of the Year werd gekroond door weekblad Trends. Niet omdat ze vrouw is maar omdat ze al drie jaar aan de lopende band deals uittimmert die Aedifica tot Europese referentie in zorgvastgoed hebben gemaakt. In september gaf ze Aedifica's eerste duurzame obligatie uit, goed voor 500 miljoen euro bijkomende dealvuurkracht.

Bedrijven hebben er alle baat bij hun boardrooms te vervrouwelijken. Doen ze het niet voor het het oog, dan voor het winstoog. Genderdiverse bedrijven zijn winstgevender. Volgens McKinsey doen ze gemiddeld 15 procent beter dan de sectormediaan omdat een mix van mannelijke en vrouwelijke inzichten leiden tot een sterker management. Eerlijk is eerlijk: in Brussel vertaalt zich dat dit jaar niet in de koersen. Van de vier bedrijven met een vrouw aan het hoofd presteert alleen Van de Velde dit jaar beter dan de brede markt (zie grafiek).

Een pragmatisch pro-vrouwenargument bij beleggers is de kracht van het getal: hoe meer zielen hoe meer vreugd is een belangrijke waarheid op de beurs waar de koek groeit met het aantal deelnemers. Vrouwen maken de helft van de wereldbevolking uit, hun potentieel is enorm in de inclusieve club die de beleggerswereld in mijn ogen hoort te zijn. In Nederland is intussen 1 op zeven beleggers een vrouw. In België vond ik geen cijfers maar doet het toenemende aantal meisjes dat lid wordt van jongerenclub Capitant het beste verhopen.

Genderstereotypen dienen niemand en blijven een moeilijke discussie, ook in financiële context. Je kan immers twisten over het bestaan van wezenlijke verschillen tussen een mannelijke en vrouwelijke beleggingsaanpak. Ik ken vrouwen die zweren bij Shell en mannen die zweren bij Schneider Electric. Het verschil zit hem meer in kleine dingen: nuances in de taal, de omkadering en de marktbenadering. Coca Cola is een goed voorbeeld. Pas toen er naast Cola Light, Cola Zero kwam, kochten mannen het product. Voorheen schrikte de dieetconnotatie mannen af. Net zoals de ‘fratboy’-sfeer die rond de beurs hangt, vrouwen afschrikt.

Precies daarom is er nood aan ruimte voor die andere bril. Organisaties als de VFB zien dat volgens mij wel in: columniste Leen Moortgat is een frisse nieuwe stem in hun beleggersblad. Maar laat ons de lat hoger leggen. Zaterdag wordt een hoogfeest voor beleggers (m/v/x). Dank u daarvoor, VFB. U mag fier zijn. U bracht ons enkele van de sterkste beursgeleerden in Europa en levert zinvol werk door kleine beleggers een stem en een gezicht te geven. Alleen ziet dat gezicht er anno 2021 vrouwelijker en gekleurder (dat betoog houd ik voor een andere keer) uit dan vroeger. Door ook dat gelaat te tonen zal de beurs sterker en diverser worden. En alleen zo voelen we ons er allemaal thuis en kan er ooit, hoe mooi zou dat zijn, een Paula Huybrechts of Rolande Van der Elst opstaan.

Lees verder