nieuwsanalyse

Het L&H-drama, remade in Germany

©REUTERS

Het Duitse betaaltechnologiebedrijf Wirecard wordt door Financial Times beticht van gesjoemel. Het verhaal van de beurslieveling heeft een hoog Lernout & Hauspie-gehalte.

Een beloftevol en ambitieus technologiebedrijf gaat via opeenvolgende overnames internationaal. Met veel tromgeroffel doet het zijn intrede op de beurs. Het bedrijf wordt de lieveling van beleggers, altijd tuk op iets nieuws, die het aandeel omhoog stuwen en de beurswaarde sterk opkrikken. Enkele gevestigde partijen stappen in het kapitaal. De onderneming wordt op handen gedragen, ze is de trots van het land, een voorbeeld waar de beleidsmakers graag mee uitpakken.

Succes wekt ook afgunst af.
Wirecard duwde in september 2018 Commerzbank uit de Dax-index, de korf van dertig Duitse steraandelen.
De Duitse beurswaakhond BaFin vaardigde een verbod uit om het Wirecard-aandeel te shorten.
Voor een beursgenoteerd bedrijf is het moeilijk om te kampen tegen negatieve berichtgeving in gereputeerde kranten.

Het succes wekt ook afgunst op. Een gereputeerde internationale zakenkrant plaatst in enkele artikels vraagtekens bij het groeiverhaal en schrijft dat het bedrijf met een creatieve boekhouding in een buitenlands filiaal zijn omzet- en winstcijfers opsmukt. De topman van het bedrijf wijst de beschuldiging van de hand en schermt met goede rapporten van de revisor, een ‘big four’-kantoor.


Maar de twijfel is gezaaid en het aandeel krijgt klappen. Speculanten ruiken bloed, en enkele grote beleggers beginnen te wedden op een verdere koersval van het aandeel. Gealarmeerd door de mediaberichten begint het gerecht een onderzoek naar mogelijk gesjoemel bij het buitenlands filiaal. De aandelenkoers zakt verder weg. In de VS beginnen enkele beleggers een groepsvordering om een schadevergoeding te claimen.

Het zijn de ingrediënten van het verhaal van Lernout & Hauspie, het Vlaamse spraaktechnologiebedrijf dat op weg leek om de wereld te veroveren, maar in 2001 failliet ging nadat het onderuit was gehaald door kritische artikelen in de Amerikaanse zakenkrant The Wall Street Journal over sjoemelpraktijken in het Zuid-Koreaanse filiaal. In Duitsland speelt zich nu een gelijkaardig verhaal af rond Wirecard.

Het betaaltechnologiebedrijf werd opgericht in 1999, in volle dotcomgekte. Het struikelde bijna toen die zeepbel in 2000 uit elkaar spatte, maar werd opnieuw overeind geholpen door enkele  jonge ondernemers die er wel potentieel in zagen - onder wie de Oostenrijker Markus Braun, de  huidige CEO, die er zijn job bij het accountancy kantoor KPMG voor liet staan.

Porno

Wirecard biedt een betalingsplatform voor online handelaars aan. Zijn klanten waren in het begin vooral porno- en goksites, maar het bedrijf kon de voorbije jaren meesurfen op de hoge vlucht die de online handel nam en begon aan een opmerkelijke internationale opmars. Het platform wordt nu onder meer ook gebruikt door bedrijven als Orange, KLM, Qatar Airways, Viessmann en de Britse voetbalclub Aston Villa en het is geconnecteerd met betaaldiensten als Visa, Mastercard, WeChat Pay en Apple Pay. In 2017 verwierf Wirecard een betaal kaarten divisie van Citigroup in Noord-Amerika.  Citigroup bezit een belang van 5 procent in Wirecard, dat sinds enige tijd ook een Duitse bankvergunning heeft.

Het betaaltechnologiebedrijf staat sinds 2005 genoteerd op de beurs van Frankfurt. Vorig jaar verdubbelde het aandeel in waarde en in september 2018 duwde het Commerzbank uit de DAX-index, de korf van dertig Duitse steraandelen. Dat gaf de aandelenkoers een nieuwe boost, waardoor de beurskapitalisatie steeg tot 25 miljard euro, hoger dan Deutsche Bank.

Drie weken geleden kwam de Britse zakenkrant Financial Times echter de pret bederven. ‘Topper bij Wirecard verdacht van gebruik valse contracten’, titelde de internationale zakenkrant, verwijzend naar een interne melding in het bedrijf dat een belangrijke verantwoordelijke in het Singaporese filiaal fictieve contracten uit zijn hoed zou hebben getoverd om de omzet op te krikken. De krant maakte gewag van frauduleuze geldstromen en vervalste rekeningen. Het aandeel van Wirecard kreeg meteen een klap van 10 procent, en speelde in de daaropvolgende dagen, toen het verhaal zich verder ontwikkelde, bijna de helft - 10 miljard euro - van zijn beurswaarde kwijt.

Welles-nietes

Er ontspon zich een welles-nietesspelletje tussen Wirecard en Financial Times. De Duitsers konden niet volhouden dat er niets aan de hand was - waar rook is, is vuur - maar minimaliseerden de gebeurtenissen. Een advocatenkantoor uit Singapore, dat door Wirecard was ingezet om de zaak uit te pluizen, liet begin februari in een mededeling weten dat het onderzoek nog bezig was, maar dat er nog niets was gevonden dat kon wijzen op strafrechtelijke inbreuken. En topman Braun, tevens de grootste aandeelhouder, reageerde dat hij wel gek zou zijn om zijn bedrijf en zijn fortuin op zo’n domme manier op het spel te zetten.

De berichtgeving in Financial Times leidde ertoe dat de gerechtelijke instanties in Singapore overgingen tot een huiszoeking in het Singaporese filiaal. Werknemers en managers werden ondervraagd, laptops werden meegenomen. Dat leidde tot nieuwe zenuwachtigheid rond het aandeel, dat bovendien in het vizier genomen werd door shorters, beleggers die speculeren op een verdere koersdaling.


Wirecard stelt dat Financial Times zich bezondigt aan misleidende en onethische berichtgeving. Maar het bedrijf zit zwaar in het defensief. Het krijgt wel de steun van de Duitse autoriteiten. De beurswaakhond BaFin vaardigde een verbod uit om het Wirecard-aandeel te shorten, een uitzonderlijke maatregel waarvoor hij zich beroept op regelgeving die is uitgewerkt tijdens de bankencrisis van 2008. BaFin zegt het verbod te hebben opgelegd om de financiële stabiliteit en het vertrouwen in de markten te vrij waren. Daarnaast raakte bekend dat het gerecht in München, waar de hoofdzetel is gevestigd, een onderzoek is begonnen naar koersmanipulatie door Financial Times. De krant en zijn journalist zouden onder één hoedje spelen met enkele shorters.

Stront aan de knikker

De journalist van FT was met zijn aanval op Wirecard niet aan zijn proefstuk toe. In april 2015 had hij al een keer een bijzonder kritische bijdrage geschreven over het bedrijf, getiteld ‘The House of Wirecard’, op de gerenommeerde Alphaville-blog van de krant. Hij had onder meer gewezen op de  eigenaardige manier waarop het bedrijf betaalde voor overnames - vooraf! - en de aanzienlijke hoeveelheid goodwill op de balans. Die blogpost bezorgde Wirecard toen ook een klap. Volgens het bedrijf had de journalist zijn artikel gebaseerd op een nota van Fraser Perring, een Britse belegger en notoire shorter die het wel meer bedrijven lastig heeft gemaakt en al een paar scalpen aan zijn  gordel heeft hangen. In Duitsland loopt een straf onderzoek tegen hem.

Het is afwachten hoe de krachtmeting tussen Wirecard en Duitsland enerzijds en  Financial Times anderzijds afloopt. Krantenberichtgeving, zeker van een instituut als Financial Times, is een moeilijk te bekampen tegenstander. Maar als Wirecard stevig in zijn schoenen staat en de beleggers ervan kan overtuigen dat de zaken die in Singapore fout liepen maar een mineur accidentje zijn, heeft het niet zo veel te vrezen. Als blijkt dat er structureel stront aan de knikker zit, ziet het er minder goed uit. ‘There is nothing wrong with being smart’, verdedigde L&H-topman Jo Lernout zich destijds tegen de aantijgingen van creatief boekhouden. Maar de grens tussen slimmigheid en sjoemelpraktijken is soms erg dun.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie