weekboek

Het gras aan de overkant lijkt altijd groener

Het gras aan de overkant lijkt altijd groener. Dat dacht Karel Van Eetvelt toen hij in 2017 overstapte van Unizo naar Febelfin, dat denkt hij wellicht weer nu hij Febelfin inruilt voor de voetbalclub Anderlecht. Een grasveld dat vanop afstand groen lijkt, kan echter een verzameling van onkruid en mossen zijn.

Op een dag vind je de job van je leven. En dan ben je weg natuurlijk. Deze week raakte bekend dat Karel Van Eetvelt (53) zijn baan als topman van de bankenorganisatie Febelfin inruilt voor het CEO-schap van de voetbalclub Anderlecht. Een opmerkelijke tranfer. Van Eetvelt was nog maar goed twee jaar aan de slag bij Febelfin. Maar de master in de bewegings- en sportwetenschappen heeft er nooit een geheim van gemaakt een job in de sportwereld wel te zien zitten. En als een fietsmakker als Wouter Vandenhaute dan de sprint voor je aantrekt, kan je zo’n kans natuurlijk niet laten schieten.

Fietsvrienden hou je best op afstand. Want als je in elkaar haakt, leidt dat tot een valpartij die builen en schrammen meebrengt.

Er is een groot verschil tussen de banken en de sportwereld. De banken zitten nog altijd in het verdomhoekje waarin ze door de bankencrisis zijn beland. Het feit dat ze de rente op spaarboekjes naar een symbolische 0,11 procent hebben verlaagd, is hun populariteit bij het brede publiek niet ten goede gekomen. Dat ze almaar meer kantoren sluiten en regelmatig allerlei bankdiensten duurder maken evenmin. Al hebben ze daar stevige rationele argumenten voor. Banken worden zo’n beetje gezien als een noodzakelijk kwaad.

Voetbal daarentegen is in ons land het volksvermaak nummer één. Je kan je tv niet aanzetten of er wordt wel een belangrijke wedstrijd uitgezonden. Dagelijks worden krantenpagina’s gevuld met wat er reilt en zeilt in de voetbalwereld. Politici laten zich graag uitnodigen in de loges van de voetbalclubs. En ze treden met veel goesting toe tot hun raden van bestuur als ze daartoe uitgenodigd worden. Wie graag in de schijnwerpers staat, komt in het voetbal goed aan zijn trekken. En je werkt met vedetten, wat je aanzien voor de buitenwereld extra opkrikt. Het mag dan ook niet verbazen dat een topjob bij een topclub een grote aantrekkingskracht op sommige mensen heeft.

Het is niet de eerste keer dat Van Eetvelt zijn carrière een verrassende wending geeft. ‘Nogal een move’, schreef deze krant toen hij in september 2017 zijn overstap aankondigde van de werknemersorganisatie Unizo, waar hij 13 jaar gedelegeerd bestuurder was geweest, naar de bankenfederatie Febelfin. Hij volgde er Michel Vermaerke op, die onder zachte dwang naar de uitgang was geleid omdat hij in opspraak was gekomen wegens financiële onregelmatigheden bij de Gentse Floraliën. Vermaerke was in bijberoep actief bij de organisator van het vermaarde bloemen- en plantenfestival. Achteraf werd hij witgewassen.

Het was KBC-topman Johan Thijs, tevens voorzitter van Febelfin, die de transfer van Van Eetvelt naar Febelfin geregeld had. Thijs en Van Eetvelt gingen af en toe samen fietsen.

In interviews naar aanleiding van zijn overstap gaf Van Eetvelt toen aan dat hij wat uitgekeken was op Unizo. En hij uitte zijn frustraties over het gebrek aan resultaten van het overleg in de Groep van Tien, waar de werkgevers en de vakbonden de grote sociale kwesties bespreken. Van Eetvelt gaf toe weinig voeling te hebben met de technische aspecten van de bankenwereld. Maar bankier Johan Thijs vond dat eerder een voordeel dan een nadeel. ‘Wij hebben iemand nodig die met andere ogen naar de sector kijkt’, verdedigde hij de keuze voor Van Eetvelt.

Huwelijk

Een goed huwelijk is het nooit geworden tussen Van Eetvelt en de banken. Bij Unizo had hij het rijk zo’n beetje voor zich alleen, bij Febelfin zijn het vooral de vier grootbanken die de lakens uitdelen. Die zitten niet altijd op dezelfde golflengte. Bovendien loopt in heel wat dossiers een scheidingslijn tussen de grote en de kleinere banken. Dat maakt het moeilijk om dingen in beweging te krijgen en zaken te veranderen. Van Eetvelt slaagde er wel in de banken achter een kwaliteitslabel voor duurzame beleggingen te krijgen. Ze schaarden zich ook achter een charter voor genderdiversiteit. Hij kreeg ze echter niet op één lijn over samenwerking inzake de geldautomaten, de minimumbankdienst voor bedrijven - waar vooral de diamantsector op aandrong - en een ethische code voor bankiers.

Als belangenbehartiger van de kleine en middelgrote ondernemingen bij Unizo had Van Eetvelt vrij makkelijk toegang tot de beleidslui in ons land. De kmo’s en zelfstandigen staan wel voortdurend aan de klaagmuur, maar in de ondernemingswereld vormen ze een categorie waarvoor politici nog wel enige sympathie kunnen opbrengen. Veel minder welwillend staan ze tegenover de banken. Dat maakte het werk van Van Eetvelt als lobbyist voor de banken moeilijk. Zijn demarches om de politieke wereld ervan te overtuigen de bankentaksen te verminderen of de verplichte minimumrente op spaarboekjes te schrappen, vielen op een koude steen.

Dat hij de banken zo moeilijk warm kon maken voor zijn plannen, het lastige gevecht om voor de banken grote successen binnen te halen in de politieke wereld, het frustreerde Van Eetvelt. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij zich zijn job bij Febelfin anders had voorgesteld. Het was duidelijk dat hij er niet gelukkig was.

Ook een aantal bankiers vond dat de toptransfer die Febelfin gedaan had de hoge verwachtingen niet waarmaakte. ‘Was hij wel oprecht geïnteresseerd in de inhoud van zijn job als CEO van Febelfin?’, vraagt een bankier zich af. ‘Van Eetvelt heeft ook nooit echt geïnvesteerd om de techniciteit van sommige dossiers onder de knie te krijgen.’

‘Ik wil de kritiek op de financiële sector opvangen en in de organisatie binnenbrengen en zo een brug slaan tussen de banken en de samenleving’, zei Van Eetvelt twee maanden geleden in een interview in deze krant. ‘Aan mijn voorzitter Johan Thijs heb ik gezegd: ‘De dag dat je vindt dat ik een bankier ben geworden mag je me ontslaan. Want dan is mijn toegevoegde waarde nul.’’ Nogal wat Febelfin-leden waren echter van oordeel dat de toegevoegde waarde van Van Eetvelt net wel groter zou zijn als hij wat meer inlevingsvermogen had voor de wereld van de banken en de bankiers.

Verkeerd gecast

Al vrij snel kwamen indicaties dat hij naar iets anders aan het uitkijken was. Begin 2019 circuleerde het hardnekkige gerucht dat Van Eetvelt zich bij CD&V had aangeboden als lijsttrekker voor de federale verkiezingen van 26 mei in de provincie Antwerpen, toen die partij op zoek was naar een bekende naam om bovenaan de lijst te zetten. En na de verkiezingen, die voor CD&V een teleurstellend resultaat opleverden waarna Wouter Beke de handdoek gooide als voorzitter, polste Van Eetvelt of er in de partij een draagvlak was om hem in de voorzittersstoel te laten plaatsnemen. Toen dat niet het geval was, kwam hij met het plan op de proppen voor een nieuwe politieke beweging.

Het maakte zijn positie bij Febelfin nog precairder. Hij leek zo zelf naar zijn ontslag te solliciteren. ‘Hoe kun je als CEO van Febelfin nog doelmatig lobbyen in de Wetstraat als je morgen een politieke concurrent kan zijn, of als je de politieke klasse in haar geheel zo openlijk neersabelt?’, merkt een bankier op. In de banksector was men er niet mee opgezet dat Van Eetvelt in kranten en op tv uitgebreid werd geïnterviewd over zijn politieke plannen, terwijl zijn interviews over aangelegenheden die de banken aanbelangen de jongste jaren op een hand te tellen waren.

Het gemor bij de bankiers over Van Eetvelt klonk almaar luider. Omdat hij de keuze van Johan Thijs was, werd van Van Eetvelt niet openlijk gecontesteerd. Maar zijn positie bij Febelfin was onhoudbaar geworden. Dat Van Eetvelt nu naar Anderlecht vertrekt en de wegen dus op een propere manier scheiden, is voor beide partijen een opluchting.

Van Eetvelt vertrok van Unizo naar Febelfin omdat hij dacht dat het gras daar groener was. Dat bleek niet het geval. Hopelijk voor hem vindt hij dat groenere gras wel bij Anderlecht.

Het ligt niet aan Van Eetvelt dat hij niet geslaagd is bij Febelfin. Hij was er verkeerd gecast. Dat leert twee dingen. Een: zelfs iemand die tot de tien beste CEO’s ter wereld wordt gerekend, zoals Johan Thijs, neemt wel eens een foutieve beslissing. Twee: houd afstand van je fietsvrienden. Want als je in elkaar haakt, leidt dat tot een valpartij waar je beiden gehavend riskeert uit te komen.

Lees verder