Is Huawei een Chinees paard van Troje?

De transparantie is ver te zoeken bij Huawei, waardoor het al meermaals onder vuur kwam te liggen. ©REUTERS

Is de telecomgroep Huawei een gigantisch en gesofisticeerd spionage-instrument in handen van de Chinese overheid? Of camoufleren die verdachtmakingen een ordinair economisch protectionisme?

In Washington zijn deze week gesprekken gestart om de plooien in de handelsrelaties tussen de VS en China weer enigszins te proberen glad te strijken. De olifant in de vergaderzaal is de strafvervolging die het Amerikaanse gerecht zopas lanceerde tegen de Chinese telecomreus Huawei. Het bedrijf wordt beschuldigd van technologiediefstal en schending van het Amerikaanse embargo tegen Iran. Bovendien vaardigden de Amerikaanse autoriteiten een arrestatiebevel uit tegen Meng Wanzhou, de financieel directeur van Huawei en dochter van oprichter Ren Zhengfei. Ze werd opgepakt in de Canadese stad Vancouver.

Argwaan

Huawei, dat de voorbije jaren uitgroeide tot een van de grootste leveranciers van telecominfrastructuur in de wereld, wekte in de VS altijd al veel argwaan op. Dat de Chinese verzekeringsgroep Anbang in 2014 het iconische New Yorkse hotel Waldorf Astoria kocht, daar werd geen probleem van gemaakt.

Huawei liep met overnameplannen in de VS al herhaaldelijk tegen een veto aan.

Maar Huawei botste met zijn overnameplannen in de VS al verscheidene keren op een veto. Telecomtechnologie en -infrastructuur ligt economisch en strategisch natuurlijk gevoeliger dan een hotel, hoe iconisch ook.

Het speelt ook mee dat Huawei geen erg transparante onderneming is. De telecomreus heeft een roterend leiderschap en de aandeelhoudersstructuur is ondoorzichtig. Het bedrijf wordt, terecht of onterecht, gelinkt aan het Chinese leger, omdat de oprichter een verleden heeft als legeringenieur en bekendstaat als een vooraanstaand lid van de regerende communistische partij. Is Huawei een échte particuliere onderneming of een instrument in handen van de Chinese overheid en de communistische partij, die de onderneming gebruiken om hun macht en invloed op de wereld uit te breiden?

Pot verwijt de ketel

Harde bewijzen zijn er niet, maar de vrees bestaat dat Huawei, via de telecominfrastructuur die het levert aan telecomoperatoren en bedrijven, voor China een vehikel is om wereldwijd nuttige informatie en data in te zamelen. Achter de leverancier van netwerkinfrastructuur en smartphonemaker schuilt een gigantisch spionagebedrijf, klinkt het. Vergezocht? Misschien. Maar niet helemaal onmogelijk.

Afluisteren om informatie te verzamelen is een belangrijke activiteit van de inlichtingendiensten in alle landen.

De pot verwijt de ketel. Afluisteren om informatie te verzamelen is een belangrijke activiteit van de inlichtingendiensten in alle landen. Het ene land investeert daar wat meer in dan het andere. Het Verenigd Koninkrijk heeft een uitgebreide afluisterdienst, de Government Communications Headquarters (GCHQ), met bijna 6.000 medewerkers. De VS hebben het National Security Agency (NSA). Die tapte jarenlang de telefoons - ook de mobiele - van de Duitse bondskanselier Angela Merkel en andere vooraanstaande Europese politici af, onthulde WikiLeaks enkele jaren geleden. En er wordt gezegd dat het NSA toegang heeft tot de servers van de Amerikaanse internetreuzen Google en Facebook, en dus tot het dataverkeer van al hun gebruikers. In 2013 maakte Proximus bekend dat de computersystemen van zijn internationale filiaal BICS, dat datatransmissiediensten levert aan telecomoperatoren in Afrika en Azië, gehackt waren. Sporen wezen in de richting van het Britse GCHQ.

Bondgenoten

In vergelijking daarmee was de poging van Huawei vijf jaar geleden om een voet binnen te krijgen bij Proximus vrij amateuristisch. Het engageerde de bestuurder, en zelfs even interim-voorzitter, Michel Moll - nomen est omen? - als ‘consultant’, met bijhorende aardige vergoeding. Het is echter niet uitgesloten dat Huawei daarnaast ook meer geavanceerde en zelfs hoogtechnologische technieken hanteert. Maar in tegenstelling tot China zijn het VK en de VS militaire bondgenoten die ons land zullen helpen als het door kwade mogendheden wordt belaagd. Van die bondgenoten moeten we iets meer kunnen verdragen dan van landen met wie we op een iets minder vriendelijke voet staan.

De andere leveranciers van 5G-technologie, zoals Ericsson en Nokia, wrijven in hun handen nu heel wat landen Huawei blokkeren.

Huawei werkte zich intussen op tot dé specialist in 5G, de technologie voor supersnel mobiel dataverkeer. Dat maakt het de aangewezen partner voor telecomoperatoren die de nieuwe technologie aan hun abonnees willen aanbieden. Maar uit vrees om het paard van Troje binnen te halen, besloten landen als de VS, Australië en Nieuw-Zeeland al om Huawei te bannen als potentiële leverancier van onderdelen voor hun 5G-systemen. De Britse operator Vodafone zette zijn bestellingen bij de Chinese groep on hold. Andere leveranciers, zoals Ericsson en Nokia, wrijven zich in de handen, want dat verlost hen van een lastige concurrent.

Protectionisme

Zijn de veiligheidsbekommernissen terecht? Of zijn de verdachtmakingen over Huawei alleen maar een voorwendsel voor economisch protectionisme? Ze zetten in elk geval een ferme domper op de verdere internationale expansie van de telecomgigant.

De Chinese ambassadeur bij de Europese Unie laakte deze week de discriminerende campagne tegen Huawei. ‘Iemand doet grote moeite om een veiligheidsverhaal te verzinnen over dat bedrijf’, zei hij. Hij wees erop dat de westerse landen in hun eigen voet schieten, omdat dit het uitrollen van de 5G-netwerken bemoeilijkt. Dat is mogelijk, maar geen overtuigend argument om toch maar met Huawei in zee te gaan zolang er twijfel bestaat over de mogelijke geheime Chinese agenda.

Het is begrijpelijk dat niet iedereen Peking de vrije baan wil geven, economisch noch politiek.

Internationale vrijhandel en de globalisering van de economie impliceren niet dat er met iedereen op gelijke voet zaken moet worden gedaan. Economie is één ding, maar er spelen ook andere belangen als veiligheid en bescherming van de soevereiniteit. China werpt zich op als nieuwe politieke wereldmacht, steunend op haar sterker wordende economische positie. Het is begrijpelijk dat niet iedereen Peking daarbij de vrije baan wil geven, economisch noch politiek.

Lees verder

Advertentie
Advertentie