nieuwsanalyse

Geld, drank en korte rokjes

Door het ontslag van Kris Van Dijck kreeg Filip Dewinter (rechts) het voorzitterschap van het Vlaams Parlement in de schoot geworpen. ©BELGA

De Vlaamse feestdag is uitgedraaid op een nachtmerrie voor de Vlaams-nationalist Kris Van Dijck, de N-VA en het hele politieke bestel. Hoe symbolisch was het dat de dag eindigde met de Vlaams Belang’er Filip Dewinter - de vleesgeworden emanatie van de antipolitiek - op de voorzittersstoel van het Vlaams Parlement?

Er was geen vuiltje aan de lucht, toen N-VA-voorzitter Bart De Wever vorig weekend in Colombia neerstreek voor de jaarlijkse mondiale bijeenkomst van burgemeesters. ‘Amberes y Colombia son más cercanas de lo que creen’, titelde de Colombiaanse krant El Tiempo boven een interview met De Wever. ‘Antwerpen en Colombia staan dichter bij elkaar dan ze denken’, was de weinigzeggende boodschap van De Wever, die het voor de rest had over de belangrijke cacaohandel tussen het Zuid-Amerikaanse land en Antwerpen. Over die andere trafiek, die van cocaïne, geen woord.

Er was wel wat kritiek op dat De Wever de Vlaamse formatie on hold had gezet en dat hij niet aanwezig was op de viering van de Vlaamse feestdag. Maar hij had wel weer een grapje klaar. Aan de vooravond van 11 juli postte de N-VA op de sociale media een 11 juli-filmpje van een man in een leeuwenpak die in Antwerpen de mensen en de dieren groet, dan de trein naar Brussel neemt om handjes te gaan schudden voor het hoofdkwartier van de PS. Het filmpje eindigt met een shot van een kantoor in de Koningstraat in Brussel, waar het N-VA-hoofdkwartier is gevestigd. Daar blijkt dat De Wever in het leeuwenpak zat. Als hij de leeuwenkop afzet, knipoogt hij, zoals op het einde van de Fabeltjeskrant of van elk album van Suske en Wiske. De Wever is en blijft een speelvogel.

Al is het maar de vraag of hij nog kon lachen toen hij op 11 juli in Colombia uit zijn bed werd gebeld door ondervoorzitter Lorin Parys om het verhaal over Van Dijck te horen. Die was na zijn speech als voorzitter van het Vlaams Parlement als een dief in de nacht langs de achterpoort van het Brusselse stadhuis gevlucht.

I did it my way

Het smeuïge bericht van P-Magazine dat Van Dijck via Kris Peeters een escortdame aan een uitkering had proberen te helpen, maakte de positie van de N-VA’er van het eerste uur onhoudbaar. Kort daarvoor was hij al in opspraak gekomen, omdat hij na een karaokeoptreden met de Frank Sinatra-klassieker ‘I did it my way’ in bar Plexat, recht tegenover de kerk in Dessel, dronken achter het stuur was gekropen en tegen een aanhangwagen was gereden.

De affaire is niet alleen pijnlijk voor Van Dijck, wiens mooiste week het moest worden, ze doet ook de N-VA pijn. De partij is dan toch niet anders dan de andere partijen. ‘Geld, macht en korte rokjes’, daar kwam het volgens de Brusselse liberaal Leo Goovaerts bij Open VLD op neer, toen Guy Verhofstadt in de Wetstraat 16 zat, Patrick Dewael op het Martelaarsplein en Karel De Gucht op het hoofdkwartier in de Melsensstraat. Het is niet anders bij de N-VA, die pretendeert de Vlaamse volkspartij te zijn.

Filip Dewinter (Vlaams Belang) schoof als ondervoorzitter meteen door. ©Photo News

De Wever heeft altijd het gevaar ingezien van de mogelijkheid dat de N-VA een partij zoals elke andere zou worden. Daarom is hij allergisch voor interne lekken en geruzie, postjes- en poenpakkerij en alle gesjacher en gesjoemel dat de mensen een afkeer van de politiek doet krijgen. Affaires zoals die met Van Dijck berokkenen dan ook gigantische schade aan de N-VA, en eigenlijk aan de hele politiek.

De antipolitiek is de enige winnaar van deze zwarte feestdag. Hoe symbolisch was het dat op het einde van de dag de hardliner van het Vlaams Belang, Filip Dewinter, het voorzitterschap van het Vlaams Parlement in de schoot geworpen kreeg, terwijl in het federale parlement nog grote politieke nummers zijn opgevoerd om toch maar geen podium te moeten geven aan een Vlaams Belang’er?

Machtspartij

Door de regeringsdeelname was het gevaar sowieso groot dat de N-VA zou vervellen tot een traditionele machtspartij, die in niets meer verschilde van de christendemocraten, liberalen of socialisten. Met de regeringsdeelname wilde De Wever de N-VA consolideren als de Vlaamse volkspartij. Maar het Belgische systeem is hardnekkiger dan gedacht. Het slokte de Vlaams-nationalisten op. Ze verloren de kracht van de verandering. Nu Jan Jambon, Theo Francken en Zuhal Demir van de macht hebben geproefd, zijn ook zij eraan verslingerd geraakt.

Nu Jan Jambon, Theo Francken en Zuhal Demir van de macht hebben geproefd, zijn ook zij eraan verslingerd geraakt. ©Photo News

Dat is misschien ook een reden waarom De Wever de pauzeknop voor de Vlaamse formatie heeft ingedrukt. Als er alleen postjes in de Vlaamse regering te verdelen zijn, wie zal er dan bijvoorbeeld uit Vlaams-Brabant worden uitverkoren: Ben Weyts of Theo Francken? Door dat interne personeelsprobleem heeft De Wever de Vlaamse formatie ondergeschikt gemaakt aan de federale regeringsvorming. Het is vloeken in de Vlaamse kerk.

De nederlaag op 26 mei toont aan dat de N-VA haar aantrekkingskracht als anti-establishmentpartij is verloren. En heeft de kiezer niet altijd gelijk?

Nu worstelt de partij met de vraag hoe ze moet omgaan met het herrezen Vlaams Belang. Sommigen denken dat een samenwerking met het Belang het antwoord is, al is het maar om extreemrechts eveneens de vingers te doen verbranden aan de macht. Maar het kan evengoed het Vlaams Belang nog meer wind in de zeilen geven. Door die interne verdeeldheid bij de N-VA is De Wever samen met het Vlaams Belang een fuik ingezwommen waaruit hij niet meer weg lijkt te geraken. Het zijn moeilijke dagen voor De Wever & co.

Lees verder

Advertentie
Advertentie