weekboek

Hebben we nog een land?

Hoe gaat het politiek voort in het postcoronatijdperk? Ofwel bloeit er iets moois op tussen de tien partijen die de regering stutten met volmachten, ofwel is het terug naar af. 'En dan hangen weer verkiezingen in de lucht', zegt een partijvoorzitter.

Het politiek overleg in dit complexe land kost in gewone tijden al bloed, zweet en tranen. Door de coronacrisis zijn er nog eens honderd-en-een taskforces bijgekomen, waardoor het nog moeilijker is geworden. Premier Sophie Wilmès (MR) lijkt soms de wanhoop nabij, zo wordt gefluisterd. Ze moet niet alleen een consensus vinden tussen de drie partijen in haar regering, maar ook met de zeven andere partijen die haar regering van buitenaf steunen.

Dat het niet van een leien dakje loopt, blijkt op de superkern met de tien partijen die elke zaterdag doorgaat. Sommige vicepremiers en ministers vinden dat tijdverlies. Ze ergeren  zich er blauw aan het gepalaver over van alles en nog wat.

Er hangt geen pre-Vivaldi-sfeer in de lucht.

Kamervoorzitter Patrick Dewael (MR), die de blauwdruk voor dit politieke experiment uittekende, had gehoopt dat de contacten tussen de tien partijen zouden leiden tot chemie, zodat na de volmachten een volwaardige regering op de been zou kunnen worden gebracht. Maar social distancing maakt ook de politieke contacten lastig. Voorlopig beweegt er weinig. 'Er hangt geen pre-Vivaldi-sfeer in de lucht', zegt een partijvoorzitter.

Kerncentrales

Integendeel, er hangt spanning in de lucht. In de coulissen van de GEES, de taskforce van zogenaamde exiteers die moet nagaan hoe het land uit de lockdown kan komen, is bijvoorbeeld te horen dat niet langer gewacht kan worden met een beslissing over het langer openhouden van de kerncentrales. De coronacrisis heeft aangetoond dat het elk land voor zich is als er schaarste is op de wereldmarkt. En ons land gaat er niet komen met enkel hernieuwbare energie. 'Het is een bom onder Vivaldi, want voor de groenen is dat niet te slikken', klinkt het.

Dat het niet vooruitgaat, heeft ook te maken met de arrogantie van de restregering. Met de volmachten in haar achterzak lijkt die te vergeten dat ze slechts 38 van de 150 zetels heeft, ze betrekt de tien partijen weinig of niet in het beslissingsproces. Maar ook de partijen die van buitenaf de regering onderstutten, lijken het kompas op oppositie te hebben gezet. 'En dan zal het ook niet lukken', is te horen.

PS-voorzitter Paul Magnette merkt alvast dat hij in een moeilijke positie zit. Hij steunt een liberale regering en lijkt zelf geen beslissingsmacht te hebben. Vandaar dat hij deze week tijdens een persconferentie via Zoom de visie van de PS uit de doeken deed.

Het leek wel alsof Paul Magnette op zijn persconferentie deze week uit Das Kapital aan het voorlezen was.

Het leek wel alsof hij uit Das Kapital aan het voorlezen was. Het overdreven vrijemarktdenken moet de schop op. De globalisering moet een halt worden toegeroepen. De arbeidersklasse moet beter worden betaald. 'Sommigen halen vandaag al hun agenda van voor de crisis boven om hun eisenpakket erdoor te rammen', hekelde econoom Peter De Keyzer in een opiniebijdrage in De Tijd.

Dat er niet verder kan worden bespaard op de gezondheidszorg is zo'n gebedsmolentje dat nu door de linkerzijde voortdurend wordt afgedraaid. Terwijl de naakte cijfers van het Europese statistische bureau Eurostat tonen dat de uitgaven in de gezondheidszorg in ons land onder de regering-Michel gestaag zijn gestegen, van 4.479 euro per capita in 2014 naar 4.944 euro in 2018. 

Pauwen

Niet alleen Magnette, maar ook andere Franstalige partijvoorzitters zoals Georges-Louis Bouchez (MR) en Jean-Marc Nollet (Ecolo) zetten de voorbije dagen en weken als pauwen hun veren nog eens op.

Bouchez postte deze week het filmpje 'Gardons confiance en l'avenir' op Twitter, waarin hij het beeld schetst van een land in lockdown dat bruisend weer tot leven komt. Het filmpje wordt afgesloten met de baseline: fier om liberaal te zijn. Bouchez en Wilmès hebben de liberale sterkhouders Charles Michel en Didier Reynders doen vergeten, schreef Le Vif deze week. Als straks verkiezingen volgen, is de MR klaar, besluit het Franstalige weekblad. Van Vivaldi lijkt Bouchez niet meer te dromen. Voor de jonge MR-voorzitter is het goed zoals het is.

Aan Vlaamse zijde lijkt ook de N-VA de knop naar oppositie te hebben omgedraaid, nadat Magnette de poging om een (nood)regering met die partij te vormen voor een derde keer opblies en De Wever aan de zijlijn parkeerde. Regeringsdeelname lijkt ook weinig aantrekkelijk, want niet alleen houdt de coronacrisis economisch lelijk huis, er komt ook een gevaarlijk politiek debat op ons af over de exitstrategie. Gaan we - zoals in Azië - onze privacy moeten opgeven om uit de crisis te geraken?

Met alles wat op het spel staat, wil de N-VA de voelhorens nog eens discreet uitsteken om te weten hoe de Parti Socialiste verder wil in het postcoronatijdperk. 'Ofwel is er nog een land en dan moeten de grote politieke krachten gebundeld worden. Ofwel is er geen land, en dan is het zo', klinkt het.

Lees verder