weekboek

Het masterplan van de burgemeester van Kortrijk

De burgemeester van Kortrijk, Vincent Van Quickenborne, ziet zijn duivelse masterplan uitkomen. Als hij straks als oppositieleider een regering met de N-VA en de PS met vuur en zwaard kan bestrijden, is het plaatje helemaal compleet.

'Een Oost-Vlaamse coup.' Zo reageerde het verliezende team-Bart op de overwinning van de Oost-Vlaming Egbert Lachaert, die met ruggensteun van de populaire Alexander De Croo de voorzittersverkiezingen bij Open VLD heeft gewonnen. Maar meer dan dat het over een Oost-Vlaamse staatsgreep gaat, is het gevoel aan de Melsensstraat 34 dat de partij is meegesleurd in een West-Vlaamse draaikolk.

Het is een publiek geheim dat Vincent Van Quickenborne, de burgemeester van Kortrijk, in een machtsstrijd met Bart 'El Simpatico' Tommelein is verwikkeld om de numero uno in West-Vlaanderen te zijn. De opgang van Tommelein plaatste Van Quickenborne steeds meer in de schaduw, waardoor hij het plan opvatte zichzelf weer meer nationale zichtbaarheid te bezorgen. Al gauw kwam het tot een entente tussen hemzelf, Lachaert en De Croo.

Samen organiseerden ze het verzet tegen de paars-groene plannen van de partijtop. Dat heeft wonden geslagen en de partij verdeeld. Maar Egbert Lachaert haalde het, De Croo heeft Maggie De Block als populairste liberaal van de troon gestoten en Van Quickenborne heeft als Kamerfractieleider wat hij wou: nationale zichtbaarheid. Terwijl een verslagen Tommelein de aftocht naar Oostende moet blazen.

Grootste fan

Daarmee is het masterplan van Van Quickenborne nog niet rond. Hij maakte er nooit een geheim van dat hij vindt dat Open VLD het best haar geloofwaardigheid kan herstellen door federaal in de oppositie te gaan en van daaruit in te beuken op de N-VA. Van Quickenborne is de grootste fan van een regering waarin N-VA en PS elkaar vinden. Dat biedt Open VLD de kans het verschil te maken met de N-VA, die sociaal-economische toegevingen zal moeten doen aan de PS.

In de nieuwe ronde die bezig is met het socialistische duo Paul Magnette en Conner Rousseau, hebben Lachaert en De Croo inmiddels al duidelijk gemaakt dat ze geen exclusieven hebben, niet getrouwd zijn met de N-VA en niet wakker liggen van een Vlaamse meerderheid. En dat hun prijs voor regeringsdeelname hoog ligt. Meteen is ook duidelijk gemaakt dat Alexander De Croo zich niet zal laten verleiden met de Wetstraat 16. De Croo zal niet in dezelfde val trappen als Gwendolyn Rutten, luidt het.

Met de overwinning van Egbert Lachaert, de laatste wissel van de macht, zijn de kansen op Vivaldi nog afgenomen.

Dat bevestigt wat PS-voorzitter Paul Magnette, die onder druk staat om eindelijk te zeggen wat hij zelf wil, al langer wist. Met de overwinning van Lachaert, de laatste wissel van de macht, is Vivaldi nog meer als zand dat door zijn vingers glipt. Al zat zo'n coalitie met socialisten, liberalen, groenen en CD&V al helemaal op een dood spoor toen MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez de deur voor Ecolo dichtgooide.

Magnette lijkt weinig andere keuze te hebben dan nog eens een poging te doen met de N-VA. Het zal voor de PS hoe dan ook makkelijker gaan met de N-VA dan met Open VLD. Met de N-VA is er altijd die pasmunt van het communautaire. En ondanks alle retoriek over herfederaliseren staat de PS wel degelijk open voor verdere regionalisering, ook van de gezondheidszorg.

Op sociaal-economisch vlak kan Magnette zijn zin makkelijker krijgen van De Wever dan van Lachaert & co. Die zijn niet geïnteresseerd in een staatshervorming. Ze willen de gebroken geloofwaardigheid van de liberalen herstellen door een donkerblauwe sociaal-economische koers te lopen.

De slotsom is dat de liberalen geruisloos op de lijn zijn komen te zitten van Van Quickenborne. Hij wil al langer de kaart van een federale oppositiekuur trekken. Met hemzelf in de glorieuze rol van oppositieleider die inbeukt op de sociaal-economische uitverkoop van De Wever.

Het komt neer op een spiegelbeeld van de regering-Di Rupo. Toen nam de N-VA van op de oppositiebanken de liberale compromissen op de korrel - denk aan de liquidatiebonus - en kon ze kiezers van Open VLD afsnoepen.

Eeuwige herhaling

Donderdag was er weer een belangrijke meeting tussen Magnette en De Wever in het bijzijn van Rousseau, die een warmtegeleider is geworden tussen rood en geel. Dat er weinig over die meeting is uitgelekt en er weinig politieke gespin is, toont aan dat het besef in de Wetstraat groot is dat nu niets meer mag fout lopen, want anders zijn verkiezingen onvermijdelijk. Het volk zou morren. Het feest van de democratie zou een nachtmerrie voor de democratie worden.

Opnieuw is de vraag of Paul Magnette en Bart De Wever als formateurs aan de slag gaan.

Als eind juni de volmachten voor de regering-Wilmès aflopen, moet er een plan van aanpak zijn. Dat is de missie die Magnette en Rousseau zichzelf hebben gegeven. Anders dreigt het land in een machtsvacuüm terecht te komen, een groot zwart gat.

In de ideale wereld is er tegen eind juni duidelijkheid over wie het paleis aan zet kan brengen en dus ook over welke partijen een nieuwe federale regering willen vormen. Opnieuw is de vraag of Paul Magnette en Bart De Wever als formateurs aan de slag gaan.

Het is de eeuwige herhaling van hetzelfde, zoals Friedrich Nietzsche al wist. 

Lees verder