weekboek

Vivaldi is dood, lang leve Vivaldi

Redacteur Politiek & Economie

Met het vertrek van Gwendolyn Rutten uit de Melsensstraat 34 leek Vivaldi dood en begraven. Maar Paul Magnette mag weer dromen. Het gaat als een lopend vuurtje dat Alexander De Croo naar de Zestien lonkt.

Na goed twee maanden loopt de lockdown op zijn einde, ook al heeft het coronavirus een lange staart en is alle gevaar nog niet geweken. Maar de kust is veilig genoeg om de logica om te draaien. Alles mag weer, tenzij het uitdrukkelijk wordt verboden. Terwijl de stelregel voordien was: niets mag, tenzij het is toegestaan.

'Doe niet te zot', om het op zijn Vlieghes te zeggen.

Al wordt wel een beroep gedaan op het gezond verstand van de mensen om niet te veel risico's te nemen. 'Doe niet te zot', om het op zijn Vlieghes te zeggen.

Nu de coronastorm in kracht afneemt, loopt ook het crisisbeheer stilaan af en dient zich een volgende fase aan: die van de heropbouw. In de Wetstraat wordt al hard gebikkeld over hoe dat moet gebeuren. De regering-Wilmès wil graag het voortouw blijven nemen, als verantwoordelijke bestuurders die ook de eerste stenen leggen van de economische heropbouw. Dat bleek toen de regering vorige week holderdebolder een derde economisch herstelplan lanceerde.

Superkern

Alexander De Croo (Open VLD) had een nieuw pakket aan fiscale steunmaatregelen voor het bedrijfsleven klaar. Daarvoor kreeg hij het fiat van CD&V, maar wel tegen een prijs. Er werd een eisenbundel van het ACV aangeplakt, met oude linkse recepten rond arbeidsduurverkorting, tijdskrediet en landingsbanen. In het geval van de landingsbanen komen de voorstellen die de regering-Wilmès heeft goedgekeurd neer op het terugdraaien van de Zweedse realisaties, tot dusver nochtans altijd een rode lijn voor de liberalen.

Heel het pakket ligt zaterdag opnieuw op de tafel van de superkern, waarin de tien partijen zitten die de regering met volmachten ondersteunen. Vorige zaterdag weigerden de oppositiepartijen het pakket goed te keuren, want de regering-Wilmès had niet overlegd. Ondertussen hebben zowat alle partijen hun verlanglijstjes ingediend. De N-VA heeft een pakket aan tijdelijke flexibiliteitsmaatregelen uitgewerkt, terwijl de linkerzijde met allerhande premies, uitkeringen, steun en btw-verlagingen meer de keynesiaanse toer opgaat. 

Het wordt afwachten welke coalities zich zaterdag op de superkern vormen, want politiek gezien is dat een voorafname op wat volgt.

Het wordt afwachten welke coalities zich zaterdag op de superkern vormen, want politiek gezien is dat een voorafname op wat volgt. Sluiten de Zweedse regeringspartijen deals met rood-groen, met de N-VA, of proberen ze het met allemaal? In de coulissen van de Wetstraat is te horen dat wordt gedacht aan een 'grande coalition', maar de gevechten in en rond de superkern geven aan hoe lastig dat is.

Nu knopen moeten worden doorgehakt over een relancebeleid, schiet het politieke toneel weer alle kanten op. Een relancebeleid zonder regering lijkt een utopie. En die regeringsonderhandelingen vorderen maar niet. 'Sophie Wilmès zou een regering moeten maken met Elio Di Rupo en Jan Jambon, zo simpel kan het zijn', is zuchtend te horen bij de N-VA

Alexander De Croo gaf in De Afspraak aan dat nieuwe regeringsonderhandelingen niet kunnen leiden tot een vacuüm. Hij zei dat de minderheidsregering-Wilmès verder werkt, met een open invitatie naar de andere partijen om zich bij de rangen aan te sluiten. Op die manier is De Croo er zeker van dat hij er weer bij is, merkte een partijvoorzitter op.

De gedachte die opgeld doet in de Wetstraat, is dat vanuit het embryo van de regering-Wilmès een 'grande coalition' kan groeien.

De gedachte die opgeld doet in de Wetstraat, is dat vanuit het embryo van de regering-Wilmès een 'grande coalition' kan groeien. Maar de oude demonen rammelen dan snel weer met hun kettingen. Hoe krijg je een regering op de been die heel het politieke spectrum overspant: van Ecolo over de socialisten, de liberalen, CD&V tot de N-VA? 

Een Gwendolynneke

Bovendien kan Paul Magnette weer hopen op Vivaldi, zijn droomcoalitie met socialisten, liberalen, groenen en CD&V. Kort voor Egbert Lachaerts verkiezing als nieuwe Open VLD-voorzitter deed De Croo immers een 'Gwendolynneke', gaat het als een lopend vuurtje door de Wetstraat. De liberale numero uno heeft laten verstaan dat hij wel premier wil worden van een Vivaldi-coalitie.

De Croo en Lachaert doen het af als gespin van de socialisten, die het niet kunnen smaken dat de liberalen niet mee willen marcheren in de poging van Magnette en Conner Rousseau om een nieuwe regering in de steigers te zetten. Magnette zou zelf wel eens hebben gesuggereerd dat De Croo premier kan worden, maar De Croo is niet zo onnozel om in dezelfde val te trappen als Rutten, klinkt het bij Open VLD.

Nu Gwendolyn Rutten weg is, is Vivaldi De Croo's beste kans om zelf premier te worden.

Toch geloven weinigen dat De Croo, nu hij op het toppunt van zijn macht zit, met lege handen naar huis wil gaan. Het is een publiek geheim dat hij niet wilde dat Rutten premier werd, waardoor hij zich eind vorig jaar niet voluit mee achter het paars-groene avontuur zette. Maar nu Rutten weg is, is Vivaldi zijn beste kans om zelf premier te worden. 'Hij weet ook dat het mogelijk is, want begin december was het bijna zover', luidt het.

Als de N-VA en de PS samen in een regering stappen, is de kans klein dat de N-VA en CD&V De Croo de Wetstraat 16 gunnen. Het is dan zelfs niet uit te sluiten dat Open VLD aan de kant wordt geschoven. Het is het droomscenario van Vincent Van Quickenborne, die dan als oppositieleider in de Kamer kan schitteren. Maar voor De Croo is dat het ultieme horrorscenario. Op de oppositiebanken dreigt zijn carrière snel uit te doven, een beetje Rik Daems achterna.

Lees verder