Open VLD koopt zich al maanden gratis reclame

Hoe doen ze het toch? Al sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2006 maakt de VLD het nieuws. De partij koopt zich al maanden gratis reclame.

De gemeenteraadsverkiezingen waren nog maar net achter de rug, of de VLD joeg stokebrand Jean-Marie Dedecker over de kling. Het was een bevrijding. De partij vond zich opnieuw uit als 'progressieve centrumpartij'. De media kregen er maar niet genoeg van. De VLD als progressieve centrumpartij, staat dat niet haaks op de partij voor de hardwerkende Vlaming? En hoe progressief kunnen liberalen eigenlijk zijn? Talloze analyses en commentaren zagen het daglicht: de man in de straat kon misschien niet helemaal volgen, hij kon er zeker niet naast kijken.

Sinds Noël Slangen terug bij de VLD is - hij heeft nu zelfs een partijkaart - heeft de politieke communicatiestrateeg de VLD al heel wat gratis reclame bezorgd. Uit zijn koker kwam niet alleen de progressieve centrumpartij, hij zat mee achter de regie van het vierde burgermanifest van Guy Verhofstadt, het congres over de open samenleving en - last but not least - de naamsverandering in 0pen VLD. Stel dat de VLD een pakje koffie was geweest, dan had zo'n mediaoffensief miljoenen euro's gekost.

De Melsensstraat heeft echter nog geen euro uitgegeven. De geschreven en audiovisuele media waren maar al te blij dat ze - liefst in primeur - een stukje uit het toneelstuk van de liberalen mochten opvoeren. En er waren genoeg bedrijven voor iedereen. Zeker omdat premier Guy Verhofstadt geen kans liet liggen om nieuws te maken. Denk aan de affaire van prins Laurent en kort daarop de vermaning van kroonprins Filip aan het adres van de mediapausen Yves Desmet (De Morgen) en Pol Van Den Driessche (VTM). Telkens tilde Verhofstadt de zaken op naar een hoger politiek niveau en wakkerde hij de steekvlamjournalistiek aan.

Verhofstadt wierp zich niet alleen op als nieuwsmaker, hij werd ook de redder van het land. Surfend op de verontwaardiging over het RTBF-nepjournaal over het einde van België eigende de premier zich het podium van het paleis toe: voor de gestelde lichamen - vaak met hangbuik - vaarde hij scherp uit tegen de separatisten: lees het kartel van CD&V en N-VA en natuurlijk het in opperste verwarring verkerende Vlaams Belang. Een boodschap die hij met verschillende strikjes de weken nadien maar bleef verkopen.

Je zou haast vergeten dat de VLD een partij is die in moeilijkheden verkeert, wat waarschijnlijk de bedoeling van het liberale winteroffensief is. Wie herinnert het zich nog? De liberalen waren de grote verliezers van de gemeenteraadsverkiezingen. In de opiniepeilingen zitten de liberalen op historische bodemkoersen. Door het ene salvo na het andere te lossen, door onophoudelijk mediamomenten te creëren, lijken de liberalen dat allemaal achter zich te laten. Een afgeschreven Verhofstadt surft nu op een positieve golf, waarbij hij er zelfs in slaagt VW Vorst van de ondergang te redden.

Die hype, daar was het Noël Slangen ongetwijfeld om te doen. Niet de inhoud telt, wel de marketing: net het omgekeerde van wat Noël Slangen beweert. Of de VLD progressief of conservatief is, of de VLD nu voor Vlaanderen of voor België is, of de VLD voor de hardwerkende Vlaming is of voor de sociaal zwakkeren: wie zal het zeggen? En wat doet het er nog toe? Als we maar geloven dat de VLD een partij is die weer bruist, een club waar weer ambiance is. De liberalen geloven er al te graag in: de VLD blaakt weer van vertrouwen. In die mate zelfs dat Slangen zich stilaan zorgen mag maken over de politieke overmoed, die bij de VLD wel eens vaker voor de val komt.

Het jennen van CD&V en met name van grote rivaal Yves Leterme is opnieuw de sport geworden bij de liberalen. De mooiste oneliner in dat verband staat voorlopig op naam van VLD-voorzitter Bart Somers. De aankondiging van een nieuwe naam voor de VLD was in één beweging een aanval op CD&V. 'De nieuwe partijnaam is het tweede best bewaarde geheim in de Wetstraat, na het inhoudelijk programma van CD&V', luidde Somers' stekelijke teaser. Dat alle oud-premiers en -voorzitters van CVP/CD&V in het Brusselse hotel Leopold de koppen hadden bijeengestoken over het inzetten van Yves Leterme in de verkiezingsstrijd, vertaalde de VLD bliksemsnel als een paniekreactie van de christendemocraten.

Of hoe de aanval de beste verdediging is. In verkiezingstijden is het de regel dat de oppositie de meerderheid aanvalt en in het defensief duwt. Maar de VLD draait die politieke wetmatigheid systematisch om. De VLD verwijt CD&V geen inhoud te hebben, de VLD verwijt CD&V het noorden kwijt te zijn. Wie heeft het eigenlijk nog over de paarse puinhopen? Wie heeft het nog over de ongeloofwaardigheid van Verhofstadts voluntarisme, nu zelfs blijkt dat hij zijn 200.000 jobs op zak heeft?

Soms klinkt er eens een valse noot, zoals dat onlangs het geval was met het wetsontwerp van minister van Justitie Laurette Onkelinx (PS) over de sluiting van bedrijven na twee veroordelingen. Dan blijkt de VLD nog altijd in de greep te zitten van de Parti Socialiste. Geloofwaardigheid: het blijft de achilleshiel van de VLD, na acht jaar regeren en compromissen met de PS. Welke belegger is er helemaal zeker van dat de VLD straks niet meestapt in een meerwaardebelasting op aandelen, als dat de toegangssleutel is tot nog eens vier jaar regeringswerk met de socialisten?

Recupereren

De VLD is de verkiezingscampagne zeer vroeg begonnen. Terwijl alle andere partijen hun kruid voor de laatste weken voor 10 juni opsparen, zijn Verhofstadt & co al druk doende. De partij moest een achterstand goedmaken. De vroege start lijkt geslaagd: volgens interne peilingen is de VLD aan een lichte remonte bezig, terwijl er voor de rest weinig of geen beweging in de kiezersmarkt zit. Door al een tandje bij te steken, wil de VLD niet alleen haar achterstand goedmaken op het peloton, de liberalen rekenen erop een basis te hebben gelegd, waarop ze kunnen doorgaan. Wie weet kunnen ze zelfs al een kleine voorsprong nemen, nog voor de finale begint.

De VLD beseft wel dat de eindmeet van 10 juni nog te ver is voor een beslissende versnelling. In plaats van een vroege ontsnapping op het getouw te zetten, met het gevaar adem tekort te komen als een denderend peloton op de finish afstormt, willen de liberalen even recupereren. Er zal de komende weken worden teruggeplooid op het federale regeringswerk. Een nieuwe tussenspurt komt eraan tegen het weekend van 18 maart, als de federale regering een driedaagse ministerraad organiseert.

Die superministerraad past in de planning van de VLD om een dam op te werpen tegen de kritiek dat paars veel heeft beloofd, maar weinig heeft afgeleverd. De driedaagse ministerraad is een drieluik. Er zal een stand van zaken van de uitvoering van het regeringswerk worden opgemaakt. Het Generatiepact, de tien werven, de vorige superministerraden: ze zullen nog eens allemaal de revue passeren. Daarnaast wordt er, met de steun van de Nationale Bank, een sociaal-economisch zegebulletin klaargestoomd. En tot slot is er de eigenlijke begrotingscontrole, die moet aantonen dat paars geen lijken in de kast achterlaat, maar op koers blijft en nog altijd in het Europese koppeloton zit.

Als dat achter de rug is, kan de eigenlijke verkiezingscampagne losbarsten. Het wordt dan vechten om elke millimeter. Eerst komt de electorale precampagne. Die gaat vooraf aan de eindsprint naar 10 juni, waarin de politieke kopmannen alles uit de kast zullen halen in de wedren naar de Wetstraat 16. De weddenschappen zijn open.

De auteur is politiek redacteur bij De Tijd.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud