Een wondere aluminium kast

Drie weken na de eerste schets van Koen heeft Paul een prototype klaar van het toestel dat beide heren voor ogen houden. Na de omvang ervan enigszins te hebben gereduceerd trekken ze naar Alcatel voor de eerste vuurproef.

(tijd) 15 augustus 2005 - Mijn vader is extern consultant bij Option. Ik heb vandaag met de gedelegeerd bestuurder Jan Callewaert gepraat over onze plannen. Hij denkt dat hij de communicatiecomponent in huis heeft om ons vooruit te helpen. Maar de rest van de technologie - het concept, de architectuur, de soft- en hardware van het toestel - moeten we zelf ontwikkelen.

26 augustus 2005 - Sinds mijn eerste schets zijn drie weken voorbijgegaan. In die tijd heeft Paul na zijn uren een eerste prototype ineengeknutseld van het wondere toestel dat we voor ogen hebben. Het is een vierkante aluminium kast, zo groot als mijn salontafel, met bovenaan een cameraatje erop. Eigenlijk ziet het er niet uit. Maar? het ding werkt. We kunnen er een sms naar sturen, waarna we rechtstreeks videobeelden op onze gsm ontvangen. Ongelooflijk.

Die kast - we hebben er nog geen naam voor - is als het ware op de keukentafel tot stand gekomen. De meeste componenten haalden we bij het De Nayer Instituut in Sint-Katelijne-Waver en bij gespecialiseerde elektronicaleveranciers. Maar er is ook een cruciale modemkaart van Option. Met Callewaert en Jan Vercruysse, de vicepresident van de afdeling technology, zijn we overeengekomen dat we een aantal onderdelen kunnen gebruiken vóór ze op de markt komen. Daar heeft ook Option baat bij, want door onze krachtige technologie kunnen we er bugs uit halen. Door zelf te experimenteren, verbeteren we dus die onderdelen. We werken goed samen met Option. Ik geloof dat we een nauwe band zullen ontwikkelen.

6 september 2005 - Paul loopt de laatste weken natuurlijk op wolkjes. Hij is zo fier als een gieter. Helemaal terecht. Toch hebben we een meningsverschil. De techneut in hem zegt: 'Dat ding werkt, toon het aan de wereld.' Maar dat wil ik als marketeer nog niet. Het toestel moet mooier en vooral veel kleiner. Want perceptie is realiteit. Het beeld dat blijft hangen is essentieel en ik wil geen reusachtige bak op het netvlies van potentiële zakenpartners branden. Ik vind dat we iets moeten presenteren dat aan de verwachtingen en de normen van de markt voldoet. Ik heb moeten zagen en aandringen, maar Paul is nu toch bezig onze baby te verkleinen.

Ikzelf denk al na over een businessplan. Want hoe gaan we het toestel op de markt brengen, als het op punt staat? Aan wie zullen we het aanbieden? Alcatel zou ideaal zijn als grote technologiebroer en fabrikant voor ons toestel. Als afnemers denk ik in de eerste plaats aan Proximus, Mobistar en Base. Zij kunnen zorgen voor een markt. Ik weet dat ze hard zoeken naar toepassingen waarmee ze mensen kunnen overhalen om over te stappen naar een abonnement voor mobiele telefonie van de derde generatie (3G), waarop ons toestel deels is gebaseerd. Ze hebben verschrikkelijk veel geld neergeteld voor de betrokken licenties en de infrastructuur. Nu hebben ze klanten nodig, maar dus in de eerste plaats interessante applicaties en producten. En nogal dringend, vermoed ik.

23 september 2005 - Om tot een verteerbare vorm te komen, zijn we op zoek gegaan naar kleinere componenten, andere moederborden, enzovoort. Wat dat betreft heb ik wel wat ervaring uit de tijd toen ik mee een robot ontwikkelde bij Reduct. De omvang van ons toestel hebben we al teruggebracht tot die van een pc. En ik heb een mooie aluminium behuizing gevonden bij Rittal. Ik denk dat we klaar zijn om hiermee demo's te geven.

27 september 2005 - Vandaag, ongeveer twee maanden na mijn schets, zijn we naar Alcatel getrokken. We zaten tegenover de general manager, de vicepresident van de afdeling R&D - een echte computernerd, maar wel een hele sympathieke - en een ingenieur. En we mochten eens tonen wat we allemaal kunnen. We lieten ons toestel beelden doorsturen naar de gsm's van de heren. Het was even zweten, maar ze waren onmiskenbaar onder de indruk. Zij kunnen gedeeltelijk ook wat wij daar demonstreerden, maar niet met zo'n klein, autonoom én draadloos apparaat. En toch. Tijdens de demo kreeg ik het gevoel dat de unit nog compacter, fijner, beter moet. Ik vrees dat Paul opnieuw aan zijn keukentafel moet gaan zitten.

Opgetekend door Bert VOET

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud