<I> Der Ausputzer: </I> Vaticaanse clementie

En plotseling is het weer 11 juli 1982 en juicht Fabio Grosso als Marco Tardelli. 24 jaar geleden werd Italië ten koste van West-Duitsland ten derde en voorlopig laatste male wereldkampioen. Tardelli maakte het tweede doelpunt in de finale en begon aan een schijnbaar eindeloze sprint.

Hij gesticuleerde ongecontroleerd met de armen, zijn wijd opengesperde mond stootte allerlei onverstaanbare klanken uit en in zijn betraande ogen lag een mengeling van extase, ongeloof en diep geluk besloten. De beelden van 'de schreeuw van Tar-delli' staan nog altijd gebrand op het netvlies van elke Italiaanse voetballiefhebber. Van elke Italiaan dus.

Beelden die dinsdagavond naadloos overvloeiden in het geëmotioneerde gezicht van Grosso, die in de 119de minuut scoorde, Italië voorbij gastland Duitsland naar de finale trapte en aan een schijnbaar eindeloze sprint begon, druk gesticulerend, schreeuwend en met een extatische blik vol ongeloof en geluk. Wat deed linksachter Grosso trouwens in het Duitse strafschopgebied?

Het was een wonderlijke avond in Dortmund, dinsdag, een wedstrijd die afstevende op de meest intense 0-0 uit de voetbalgeschiedenis. Omdat Italianen geen strafschoppen kunnen omzetten en Duitsers net wel, bracht de Italiaanse bondscoach Marcello Lippi drie spitsen in. Drie! Een van hen, Alessandro del Piero, maakte er ook nog 2-0 van. Lippi pleegde de meest revolutionaire daad uit de Italiaanse historie sinds Galileo Galilei eeuwen terug beweerde dat de aarde om de zon draait en niet omgekeerd. Voetbalfilosofen van Turijn tot Palermo wierpen hun argumenten voor het ultradefensieve catenaccio terstond in de prullenmand. Italië heeft iets onverzettelijks tijdens deze wereldbeker. Het sportieve succes speelt zich af tegen een achtergrond van doffe ellende. Juventus was al eens veroordeeld voor dopinggebruik, de schuldenberg van de Italiaanse clubs is immens en de jongste maanden gonst het van de geruchten dat Juventus, AC Milan, Fiorentina en Lazio Roma - de werkgevers van 13 van de 23 spelers in de Italiaanse selectie - jarenlang scheidsrechters hebben omgekocht. Enkele uren voor het begin van de halve finale eiste openbaar aanklager Stefano Palazzi dat Juventus teruggezet wordt naar de derde klasse, de overige drie teams zouden moeten degraderen naar de tweede afdeling. Een massale uittocht van spelers en een niet te overziene chaos dreigt.

Weer is het 1982, toen Italië net een groot gokschandaal achter de rug had. Spelers hadden wedstrijden gemanipuleerd en er geld op ingezet. Milan moest degraderen, Juventus' vedette Paolo Rossi werd drie jaar geschorst. Vlak voor de wereldbeker werden zijn zonden evenwel vergeven. Rossi scoorde tijdens het WK zes maal en Italië werd wereldkampioen. De extatische Tardelli verzinnebeeldde de catharsis voor de fouten uit het verleden, net zoals de uitzinnige Grosso dinsdag de saamhorigheid en revanchegevoelens uitte die de spelers tegenwoordig putten uit de onzekere toekomst.

Uitgerekend aanstaande maandag, daags na de WK-finale en een dag voor de 24ste verjaardag van 'de schreeuw van Tardelli', velt het Italiaanse gerecht zijn vonnis. Het kan bijna niet anders dat Stefano Palazzi de kersverse wereldkampioenen, en hun frauduleuze clubs, Vaticaanse clementie zal schenken.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud