COMMENTAAR: Manifeste onwil

De discussie over het vierde burgermanifest van premier Guy Verhofstadt (VLD) dreigt een totaal andere richting uit te gaan dan de auteur voor ogen had. In plaats van te spreken over wat in het manifest staat, wordt vooral gesproken over wat er niet in staat.

De premier en zijn spindoctor Noël Slangen hadden graag een grondig debat uitgelokt over maatschappelijke en sociaal-economische thema's. Over de verplichte buurtjobs voor langdurig werklozen bijvoorbeeld of over de verschuiving van de lasten van arbeid naar CO2-uitstoot, twee opmerkelijke voorstellen uit het manifest.

Maar in plaats daarvan wordt overal verbaasd gereageerd over het ontbreken van ook maar één jota staatshervorming in de nieuwe blauwe bijbel van de liberale numero uno. Dat communautaire hiaat is geen toeval. Met zijn vierde manifest wil Verhofstadt zich op de politieke kaart positioneren als een wijze staatsman met inhoud en visie. Daarmee probeert hij zijn grote rivaal Yves Leterme (CD&V) electoraal de pas af te snijden. Die moet het hebben van het containerbegrip 'goed bestuur' en van de scherpe communautaire profilering van zijn hernieuwde kartel CD&V/N-VA.

Het vierde manifest moest de aandacht van de publieke opinie wegleiden van de communautaire hangijzers en het maatschappelijke debat aanscherpen. Want met het communautaire thema kan Verhofstadt nooit scoren. Niet alleen omdat de staatshervorming niet de liberale kernactiviteit is. Als federaal premier kan Verhofstadt zich communautair ook nooit zo scherp profileren als de Vlaamse minister-president.

Helaas voor de spindoctors hebben ze de politieke actualiteit niet in de hand. Hoe zorgvuldig de presentatie van het nieuwe burgermanifest ook was gepland, de plannenmakers konden onmogelijk vermoeden dat de voorstelling doorkruist zou worden door een nieuwe aanval van communautaire koorts. Dat kan hen dan ook moeilijk verweten worden. Wat hen wel kan worden verweten, is dat ze de show gewoon hebben laten doorgaan alsof er communautair geen vuiltje aan de lucht was. Het vertelt veel over hun wereldvreemdheid en die van de premier.

Terwijl in de publieke opinie nog volop de discussie woedt over het nepjournaal van de RTBF, terwijl Elio Di Rupo tracht een Franstalig communautair front uit de grond te stampen, presteert Guy Verhofstadt het bij de voorstelling van zijn nieuwste burgermanifest het woord staatshervorming niet in de mond te nemen. Als grote liberale visionair slaagt hij er in Brugge in meer dan een uur lang te praten over alles en nog wat, behalve over hoe hij de toekomstige verhoudingen tussen de gemeenschappen in dit land ziet.

Zoveel manifeste communautaire onwil wordt zelfs van een manifestenschrijver niet getolereerd. Al was er heel wat overtuigingskracht nodig om de schrijver in kwestie daarvan te overtuigen. Nu luidt het dat de liberale leider in het voorjaar met eigen communautaire voorstellen zal komen. Too little en too late.

Stefaan Huysentruyt, senior writer bij De Tijd

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud