Dubbelportret - De kandidaten voor de tweede ronde

Nicolas Sarkozy, de zoon van een adellijke Hongaarse immigrant heeft lang getwijfeld over de richting die hij zijn professionele carrière zou geven. Hij aarzelde tussen de advocatuur en de journalistiek. Na lang beraad koos hij voor het eerste.

Nicolas Sarkozy, het doel heiligt de middelen

De politieke roeping haalde de bovenhand. Sarkozy werd al op zijn 19de lid van de UDR. Twee jaar later stapte hij - onder het peterschap van Charles Pasqua - over naar de RPR, de partij opgericht door Jacques Chirac. Nog geen jaar later schopte hij het tot gemeenteraadslid en op 28-jarige leeftijd was hij al burgemeester. Destijds bleek een eerste keer dat 'Sarko' er niet voor terugschrikt vriendschappen op te blazen om dromen te verwezenlijken. Hij profiteerde van een ziekenhuisopname van zijn 'peter' Pasqua om met de burgemeesterssjerp van Neuilly-sur-Seine aan de haal te gaan.

Op 34-jarige leeftijd sleepte Sarkozy voor het eerst een parlementszitje in de wacht. Vier jaar later had hij zijn eerste ministerpost beet. Maar lang duurde dat avontuur niet omdat Sarkozy bij de presidentsverkiezingen van 1995 niet de kandidatuur van Jacques Chirac steunde. Na zijn zege presenteerde Chirac zijn 'verrader' de rekening: hij werd niet opgevist in de regering.

In 2002 keerde Sarkozy via de grote poort terug. Bij de parlementsverkiezingen dat jaar haalde hij van alle rechtse kandidaten voor een parlementszitje het grootste aantal stemmen. Sarkozy was er dan ook van overtuigd dat de herkozen Chirac hem het premierschap niet kon ontzeggen. Maar de president was Sarkozy's 'verraad' uit 1995 nog niet vergeten. Vermoedelijk vreesde hij ook dat de hyperambitieuze 'Sarko' vanuit die functie aan de poten van zijn presidentiële troon zou zagen. En dus vertrouwde Chirac het premierschap toe aan Jean-Pierre Raffarin. Sarkozy kreeg als troostprijs het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar toonde hij zich een hardliner als het op veiligheid en immigratie aankwam.

Begin 2004 verhuisde Sarkozy van Binnenlandse Zaken naar Economie en Financiën. Toch bleef het gemiste premierschap aan Sarko knagen. En dus zocht hij een nieuwe uitdaging. Plotsklaps moet hij zich een uitspraak van zijn partijgenoot Renaud Dutreil herinnerd hebben: 'De voorzitter van de partij heeft de weg vrij naar het presidentschap in 2007.' En dus besloot Sarkozy alles op het voorzitterschap te zetten, als opstapje naar het hoogste ambt.

Tot ongenoegen van Chirac. In een poging de ambities van Sarkozy te fnuiken, verplichtte de president hem te kiezen tussen het partijvoorzitterschap en het ministerambt. Daarop zei Sarkozy de regering vaarwel. Niet voor lang. Toen de regering in 2005 zwaar onder vuur lag van de bevolking, ging Chirac aankloppen bij zijn immens populaire rivaal en keerde Sarkozy terug op Binnenlandse Zaken. Hij maakte van meet af aan duidelijk dat alleen hij de volgende UMP-kandidaat voor het presidentschap kon zijn. Zijn onvervaarde optreden leverde hem in eigen partij de bijnaam Darth Vader op, naar het personage uit de 'Star Wars'-films.

Ségolène Royal: vrouw met een missie

De vandaag 53-jarige Ségolène Royal heeft van kindsbeen af hard moeten knokken om haar ambities te verwezenlijken. Haar vader, een autoritaire luitenant-kolonel, had amper oog voor Ségolène en haar twee zussen. In zijn ogen verdienden enkel zijn vijf zonen zijn volledige aandacht en een goede opleiding. Maar Royal legde zich niet zomaar bij die situatie neer. Nadat ze de middelbare school doorlopen had, trok ze naar de universiteit om rechten en politieke wetenschappen te studeren. Toen haar vader - een bemiddeld man - die studies weigerde te financieren, trok Ségolène prompt naar de rechter en klaagde hem aan. Met succes.

Nog tijdens het proces begon Royal al aan een volgende opleiding, ditmaal aan de eliteschool ENA. Al snel leerde ze daar François Hollande kennen, de huidige voorzitter van de PS. Nog datzelfde jaar werd Royal lid van de socialistische partij. Ze toonde zich meteen erg actief tijdens de campagne voor de presidentsverkiezingen van 1981: samen met haar partner Hollande maakte ze deel uit van het campagneteam van François Mitterrand. Die beloonde Royal na zijn zege met een job als adviseur op het Elysée en zorgde ervoor dat ze in 1988 haar eerste mandaat als parlementslid in de wacht kon slepen.

Vier jaar later mocht Royal een eerste keer van het ministerambt proeven. In de regering-Bérégovoy kreeg ze de portefeuille Milieu in beheer. In die periode was Royal meteen verantwoordelijk voor een primeur: ze was de eerste vrouw die tijdens haar ministerschap beviel. Onder het premierschap van Lionel Jospin (1997-2002) was ze achtereenvolgens minister bevoegd voor Schoolonderricht en minister van Kind en Gezin.

Pas in 2004 kwam Royal opnieuw voor het voetlicht. Ze slaagde erin het voorzitterschap van het regionale bestuur te bemachtigen in het traditionele rechtse bastion Poitou-Charentes. 'Die zege gaf haar vleugels en zette haar ertoe aan haar presidentiële droom na te jagen', luidt het in haar entourage. Dat manlief daardoor zijn presidentiële ambities mocht opbergen, was even bijzaak. Royal omschrijft zichzelf graag als een vrouw met een missie. En die luidt: Frankrijk veranderen.

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect