Hoge opkomst, hoge inzet na twaalf jaar Chirac

De hoge opkomst bij de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen bewijst hoe groot de inzet is van deze stembusgang. De neogaullist Nicolas Sarkozy en de socialiste Ségolène Royal speelden in hun campagne sterk in op de angsten van de Franse burger in een veranderende wereld. En beiden hebben een heel verschillende oplossing voor die problemen in de aanbieding.

(tijd) Na twaalf jaar Chirac is in Frankrijk het tijdperk van verandering aangebroken. De Franse kiezer heeft duidelijk beseft wat de inzet van deze stembusgang was. De opkomst van meer dan 80 procent van de kiesgerechtigden is zonder meer een trendbreuk met het verleden en de politieke realiteit in de omringende EU-landen. Duidelijk is bovendien dat de jongeren massaal naar de stembus trokken.

De keuze tussen Royal en Sarkozy lijkt op het eerste gezicht een klassieke keuze tussen links en rechts. Maar de tweespalt tussen beide kandidaten gaat in dit geval veel verder dan een pure politiek spel. Ségolène Royal en Nicolas Sarkozy staan voor een heel verschillend, zelfs tegengesteld wereldbeeld en samenlevingsmodel. Dat was trouwens ook wat Sarkozy zelf, in zijn overwinningstoespraak onmiddellijk na het bekendraken van de prognoses, de Fransen toewierp: 'Julli kunnen kiezen tussen twee waardeschalen, twee totaal uiteenlopende maatschappijmodellen.'

Sarko wil de burger veiligheid geven in alle opzichten, en dat door een strikt beleid. Hoe dat moet worden verstaan, bewees hij als minister van Binnenlandse Zaken met een hard beleid tegen vreemdelingen en migranten. Ségo daarentegen mikt op een sociale benadering, een andere, menselijker manier om aan politiek te doen en op het behoud van de zachtere waarden met het oog op een duurzame samenleving. De tweede ronde van de verkiezingen, op 6 mei, lijkt dan ook te gaan over de wezenlijke vraag: 'Welk Frankrijk verkiest de burger de komende zes jaar?'

Het is opvallend hoe 'intern' Frans de verkiezingscampagne is gebleven. De verkiezingen gaan over Frankrijk. Geen woord over buitenlands beleid, laat staan over Europa. Misschien wordt dat de komende weken anders. Want beide kandidaten zullen nu ook wel explicieter moeten worden over de belangrijke Europese thema's die aan de orde zijn, onder meer als gevolg van het Franse 'neen' tegen de Europese grondwet.

Sarkozy heeft zich al uitgesproken voor een minigrondwet en wist zich te omringen met onder meer voormalig Europees Commissielid en minister van Buitenlandse Zaken Michel Barnier. Voor Royal ligt Europees kleur bekennen veel moeilijker. De socialisten hebben in grote mate tegen de Europese grondwet gesteld en bovendien heeft de vrouw de voorbije maanden moeten optornen tegen haat en lastercampagnes uit de eigen achterban. Alleen al een standpunt innemen in het Europees debat kan opnieuw voor tegenwind uit eigen gelederen zorgen.

Wie het ook wordt, Europa krijgt er na 6 mei een zelfbewuster en erg nationaal gericht Frankrijk bij . En dat op een moment waarop Europa dringend toe is aan het wegwerken van de eigen onzekerheden. En bovendien terwijl de oplossingen die Sarkozy én Royal moeten aanreiken, in alle gevallen Europees overlegd of zelfs van Europa moeten komen.

Kris VAN HAVER

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect