Beursrally | Het einde van een begin

©Debby Termonia

Wie de winnaar van De Beursrally is geworden, was bij de inlevering van deze tekst nog niet beslecht. Het werd alleszins een nek-aan-nekrace, met kandidaten die ervoor gingen. En dan heb ik het uiteraard over ons viertal dat een pluim verdient.

Het is niet evident om ‘in the spotlight’ aan een dergelijke wedstrijd deel te nemen. Wie op zijn bek gaat, doet dat voor een groot De Tijd-publiek. En toch waren onze twee jongelui en twee oude rotten bereid zich kwetsbaar op te stellen. Voor het goede doel. Omdat ze geloven in de beurs als een bron voor velen om een kapitaal(tje) op te bouwen. Jolien, Thomas, Fonne en Paul: van harte bedankt om ambassadeur te zijn!

En proficiat, want jullie hebben het puik gedaan. Maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Jullie hebben er mee voor gezorgd dat mensen samen met jullie van de beurs durfden te proeven.

Het financieel analfabetisme blijft een probleem, ook voor onze politici en captains of industry. De CEO van de Nationale Loterij klopte zich de voorbije week op de borst dat zijn bedrijf vorig jaar 44 miljonairs creëerde.

Tegelijk sneerde hij dat beleggen vooral met geluk te maken heeft. Verwerpelijke uitspraken, op het randje van het misdadige. Een stuitend voorbeeld van een gebrek aan financiële kennis. Of betreft het een slaafs volgen van partijpolitieke dogma’s? Lekker makkelijk om zelf niet te moeten nadenken, maar nefast voor de portemonnee van de mensen.

Enkele weken geleden kwam Oxfam met zijn rapport over de ongelijke verdeling van de welvaart. De rijken die rijker worden en de armen armer… Helaas klopt dat. Maar dat vanuit dezelfde hoek tegelijkertijd de beurs wordt gedemoniseerd, begrijp ik niet.

Waarom worden de rijken rijker? Niet omdat zij hun geld op een spaarboekje hebben staan, maar omdat ze eigenaar zijn van bedrijven. Bedrijven die welvaart creëren, winst maken (en daar is niets mis mee), mensen tewerkstellen, dividenden uitkeren… En laat de beurs nu net ook de ‘gewone’ mensen de mogelijkheid bieden een stukje ondernemer te zijn en er de vruchten van te plukken. Jaarlijkse dividenden en op termijn mooie meerwaarden.

In plaats van het taboe ‘beurs’ te versterken, zouden onze bedrijfsleiders en politici beter hun best doen om de beurs dichter bij de mensen te brengen, zoals ons viertal. De beurs voor het volk, en niet voor een beperkte elite. Opdat de kloof niet nóg groter zou worden.

Voor alle deelnemers mag het hier niet stoppen. Wie lekker eten geproefd heeft, kan daarom nog niet koken. Het mag vreemd klinken, maar het is een goede zaak dat De Beursrally zowel een periode van leed als van vreugde herbergde. Want veel mensen kunnen daar niet mee om. Daar worden ze zenuwachtig van.

En opnieuw komt daar de financiële educatie om de hoek loeren, nodig om de mensen tegen het manischdepressieve beurssentiment te wapenen. Opdat ze niet impulsief de verkeerde beslissingen zouden nemen. Beleggers moeten zich - in tegenstelling tot wat de baas van de Nationale Loterij suggereert - vooral een stukje eigenaar van hun bedrijven voelen. Ze dus zo goed mogelijk leren kennen.

Binnenkort komen de algemene vergaderingen eraan. Een uitgelezen kans om met het management van de bedrijven kennis te maken en te voelen wat er leeft. Fonne en Paul hebben dat al vaak gedaan. Ze weten hoe het is om als eigenaar van diverse bedrijven zelf ‘ondernemer’ te zijn. Ik kan Thomas en Jolien alleen maar aanmoedigen hun voorbeeld te volgen. Want jong of oud, arm of rijk: aandelen zijn er voor iedereen die een appeltje voor de dorst wil opbouwen en desgewenst ook een bron van inkomsten. Laat het einde van De Beursrally alleszins niet het einde van uw beurservaringen zijn.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie