column

Beursrally: Emoties onder controle, graag

Een column over de Beursrally van De Tijd door Véronique Goossens, journalist KanaalZ, auteur van 'De Geldmakers'.

Wat een merkwaardig moment om een beurswedstrijd te starten. De laatste keer dat De Tijd die organiseerde was in de lente van 2007, toen er op de uitbundigheid van de aandelenmarkten geen maat stond. Een jaar later verging het deze krant de lust om er nog een volgende editie aan vast te breien. Wellicht was de hoofdsponsor van de wedstrijd, Fortis, daar niet vreemd aan. De bank zat op dat moment diep in de penarie. Vele aandeelhouders hadden dat helaas niet door omdat voorzitter Maurice Lippens op televisie letterlijk verklaarde: ‘Dames en heren, investeer in ons zo snel als u kunt!’

De aandelenmarkten zijn vandaag even onstuimig als in 2007. Als een sirene lokken ze ook vele beginnende beleggers, die meteen te hoge verwachtingen koesteren. De geschiedenis leert ons helaas dat de meeste mensen aandelen kopen als ze (te) duur zijn. Bovendien duidt de zenuwachtigheidsindex een historisch minimum aan. Het lijkt wel stilte voor de storm. Een struise aandelencorrectie in de loop van deze beurswedstrijd is geen vergezocht scenario.

De onstuimige beurzen lokken als een sirene vele beginnende beleggers.

Anderzijds hebben centrale banken wereldwijd potsierlijke hoeveelheden geld in het systeem gepompt. En dat champagnefeestje gaat nog een tijdje aanhouden. ‘Zolang de muziek speelt moet je blijven dansen’, zei Citigroup-topman Chuck Prince midden 2007. En net nu, wanneer vele knipperlichten op oranje staan, overweeg ik in de beurs te stappen. Inderdaad, ik heb nog nooit een aandeel gekocht, hoewel ik in de afgelopen 18 jaar zowat 2.500 beursgesprekken heb gevoerd op Kanaal Z. Wat meespeelt is dat ik van heel nabij twee beursrampen meemaakte.

Ik heb in de gangen van Kanaal Z een beurskenner zien huilen toen de internetbubbel openspatte. In 2008 heb ik een vermogensbeheerder tegen een collega horen roepen dat hij kalm moest blijven. Gebeurtenissen die me de zin ontnamen om het weinige spaargeld dat ik overhoud op het spel te zetten.

Lange termijn

Wel heb ik het geld dat ik kon missen geïnvesteerd in mijn woning. Op mijn hypothecair krediet rust namelijk een variabele rente. Ervan uitgaande dat die rente in de toekomst als een raket de hoogte in gaat, deed ik de voorbije jaren geregeld voorafbetalingen. Dat leek me veel rendabeler dan mijn overschotten te investeren op de beurs. Ik vrees echter dat ik ongelijk heb gehad. Achteraf is het natuurlijk makkelijk praten, maar enkele jaren geleden was de bijna aanhoudende beurshausse absoluut geen certitude.

Een ding is zeker. Op de lange termijn zijn kwalitatieve aandelen een erg goede belegging. Maar als ik aan zo’n reis begin, wil ik op een irrationele plaats als de beurs graag mijn emoties onder controle houden. De jongste Nobelprijswinnaar Richard Thaler leerde ons dat beleggers bij goed nieuws te euforisch reageren en veel te paniekerig als er slecht nieuws komt. Hoe kan ik dit soort kuddegedrag vermijden?

Pierre Huylenbroeck, voormalig hoofdredacteur van deze krant en auteur van het voortreffelijke boek ‘Iedereen Belegger. De beurs is er wél voor u’, toonde me de weg. Ook in een dure markt kan je eraan beginnen, stelde hij mij gerust. Uitermate speculatieve posities innemen, is voor een langetermijnbelegger hoe dan ook uit den boze. Dat plaatst me meteen voor een groot dilemma. Want toen De Tijd me vroeg om aan deze beursrally deel te nemen, ontstak er uiteraard een winnersmentaliteit in mij. Maar dat betekent ook dat je tien weken lang grote risico’s moet lopen. Aan die perversiteit ga ik mij onttrekken.

Ik koester dus niet de ambitie om deze beursrally te winnen. Wel om een goede langetermijnbelegger te worden, nu nog met fictief geld. Zonder emotie, zonder haantjesgedrag. Want haantjes leggen geen eieren.

Gesponsorde inhoud

Partner content