De Balans | Tom Van Damme

©rv

Met Het Grote Bevrijdingsfeest willen de reisorganisatie Route du Soleil en het internetplatform TagMag eind juni het coronatijdperk afsluiten. Een van de organisatoren is Tom Van Damme (25), zoon van epidemioloog Pierre Van Damme. Hier maakt hij zijn balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Ons samenhangende gezin en mijn ruime vriendenkring. Ik heb een sociaal karakter. Materieel kan weinig me begeesteren, tenzij luidsprekers en toestellen die confetti spuwen. Ik geef liever geld aan reizen dan aan een dure gsm of kleren. Ik ben wel op zoek naar een eigen huisje in Gent, waar ik werk. Nu woon ik in een herenhuis in hartje Antwerpen, samen met twee vrienden, mijn broer en zus, en de vriendin van mijn broer. Dat huis is van mijn ouders. Ik betaal een maandelijkse bijdrage van 300 euro. Financieel heb ik dus zeker niet te klagen.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Als je ons gezin vraagt in wie van de kinderen het meeste werk is gekropen, wijst iedereen naar mij. Ik heb thuis talloze feestjes georganiseerd. Papa heeft er nog nachtmerries van, denk ik. Het begon allemaal met Schoolrock Festival aan het Sint-Ritacollege in Kontich, het grootste schoolfestival van Vlaanderen, waar Selah Sue en Netsky stonden voor ze bekend waren. Koen Van Meel was er de verantwoordelijke leerkracht. Daardoor ben ik event & project management ging studeren.’

Ik functioneer het best onder stress. Hoe meer, hoe beter.

‘Bij Groep Arthur leerde ik veel van mijn stagementor Bert Evens. Dan volgde een stage bij Route du Soleil. Ik werd in de praktijk gegooid en kreeg collega’s op wie ik altijd kon terugvallen, zoals Jana Van Lancker en Thomas De Clercq. ’s Nachts belde ik hen op om te vertellen wat ik op events had meegemaakt. In september 2017 begon ik er als projectmanager voor jongerenevents en reizen. Nu is medeoprichter Charles Van den Bossche mijn oppercoach. Van hem heb ik enorm veel geleerd, zoals deals onderhandelen. En deze week kreeg ik een snelcursus mediatraining.’

Investeert u in anderen?

‘Ik ben de drijvende kracht in meerdere vriendengroepen. In normale tijden pols ik op woensdag al wat we in het weekend kunnen doen, en begin ik iedereen op te jutten. Ik haal er plezier uit en krijg er appreciatie voor. Op het werk probeer ik te investeren in stagiairs. Ook het Bevrijdingsfeest zie ik als investeren in anderen. En niet alleen in jongeren. Ook bewoners van woon-zorgcentra mogen komen.’

‘De media tonen nu veel jongeren die de maatregelen loslaten. Onze oproep is: ‘Laat dat nog even, hoe moeilijk dat ook is.’ Nog vier maanden ons best doen, ik geloof daarin. Als ze enig perspectief krijgen, zullen de jongeren zoveel beter meewerken.’

Gaat u soms in het rood?

‘Ik functioneer het best onder stress. Hoe meer, hoe beter. Voor onze Snowbreak was ik begin vorig jaar in Andorra met 3.000 jongeren. 24 uur per dag was ik de eindverantwoordelijke en stuurde ik 120 vrijwilligers aan. Dan slaap ik weinig en ga ik over de limiet. Als ik thuiskom, ga ik onder het motto ‘nu is het aan mij’ nog eens op café. Vervolgens slaap ik vier, vijf dagen. Tot dusver ben ik er niet onderdoor gegaan, maar het is niet iets dat ik tot mijn pensioen zal doen.’

Toen ik vorige zomer twee maanden tijdelijk werkloos was, werd ik heel snel heel lui, terwijl ik niet zo ben.

‘Nadat we dinsdag de knop van het Bevrijdingsfeest hadden ingedrukt, stroomden de inschrijvingen en de positieve commentaren binnen, ook van 40-plussers. Dat geeft me energie en houvast. Toen ik vorige zomer twee maanden tijdelijk werkloos was, werd ik heel snel heel lui, terwijl ik niet zo ben. Ik kon twaalf uur slapen, en was nog moe. Nu, toen konden we nog íéts doen met de grotere bubbel.’

‘Het lastigste was de aanloop naar de winter. We waren ervan overtuigd dat de skigebieden zouden opengaan, maar de grenzen gingen dicht en de bubbel werd één dicht contact. Ik zag het ene na het andere project geannuleerd en zat op de duur mentaal aan de grond. Toen heb ik een paar keer naar kantoor gebeld: ‘Ik zie het even niet meer zitten.’ Het is vanzelf overgegaan. Ik kon terugvallen op een ruime vriendengroep. We trekken elkaar erdoor. Maar ik heb veel vrienden die nu compleet in de put zitten.’

Is uw balans in evenwicht?

‘Werk en leven zijn vervlochten. Mijn collega’s zijn dichte vrienden, familie haast. Daar horen familieruzies bij, maar telkens komen we eruit. Ik krijg soms te horen dat ik hard werk en weinig verdien. In onze sector word je nu eenmaal niet per uur betaald. En als ik veel wilde verdienen, had ik al lang de afslag naar bedrijfsevents genomen. Maar op mijn balans staat zonder twijfel winst. Wat ik doe, doe ik met hart en ziel. Ik steek er bakken energie in, maar haal er veel meer voldoening uit. Zodra het weer kan, smijt ik me opnieuw tot ik erbij neerval.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie