‘Hoe was je iemand vanop afstand?'

Thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg gaat op ronde. ©20200401, Geraardsbergen, foto's katrijn van giel. thuisverpleging in coronatijden. Reportage over thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg die op ronde gaat.

In de job zit de paradox. Een thuisverpleger kan niet thuiswerken, maar werkt thuis bij zijn patiënten. ‘De angst voor corona zit er natuurlijk in’, zegt Dimitrie Van Cauwenberg tijdens zijn ronde rond Schendelbeke. ‘Je mag geen foutjes maken.’

De radio speelt ‘U Got The Look’ van Prince, maar eigenlijk is de soundtrack van de thuisverpleger het ‘ping-ping-ping’ van zijn autogordelverklikker. Als op je to-dolijstje tussen 7 en 14 uur 30 patiënten staan en je in lusjes door Schendelbeke, Zandbergen, Idegem en Smeerebbe-Vloerzegem rijdt, kun je dat vergeten. ‘Ik hoor het niet meer’, glimlacht Dimitrie Van Cauwenberg. ‘Ik ben ook wat hardhorig.’

Ooit reden alle thuisverplegers van het Wit-Gele Kruis met een blauwe Citroën 2CV, maar ooit is een andere tijd. Dimitrie heeft een mooie witte BMW. In het zijvakje links zit een flesje handgel. In- en uitstappen staat gelijk met wassen. Dat zal deze voormiddag 60 keer gebeuren. In het zijvakje rechts een pak sigaretten. ‘Roken beschadigt uw longen’, staat erop. Dimitrie glimlacht: ‘Ik was gestopt. Maar toen stierf mama en ik herbegon.’

Bij veel mensen begint het vuil te worden. Gezins- en familiehulp zijn vaak stilgevallen. Alleen wij komen nog binnen.
Dimitrie Van Cauwenberg
Thuisverpleger


Dat lijkt een detail, maar het is de essentie. Het is nu 7.13 uur. De 43-jarige thuisverpleger vertrekt naar zijn eerste patiënt. Tot 11 januari gebeurde dat anderhalf uur vroeger. ‘Die dag overleed mama, ze werd getroffen door een heel zware hartaanval’, zegt hij, terwijl hij zijn straat uitrijdt. ‘Ik heb mijn job van haar geleerd, ze was ook verpleegkundige, mijn grote voorbeeld. Toen ik 10 was, ging ik mee naar het rusthuis. Twintig jaar geleden begon ik zelf. 7 dagen op 7, twee zondagnamiddagen per maand nam ik vrij. Dit is mijn hobby en dus voelt het niet als werk.’ Maar toen overleed dus Myrianne, zijn mama. ‘We zagen elkaar elke dag. Toen ze stierf, kon ik drie weken niet meer werken. Sindsdien zet ik de rem op. Ik begin later.’

Snel zijn we bij de eerste stop, een oude man in Zandbergen, Dimitrie zegt: ‘Wassen en wondverzorging, ik zal dik 20 minuten bezig zijn.’ Hij zet zijn mondmasker op, duwt de deur van het huis open, hij komt hier elke dag. Het is gek, zei hij daarnet nog, maar door het coronavirus heeft hij zijn job heropgepakt. Het was het duwtje dat hem weer op gang duwde. Misschien hielp de zorgende hand van zijn mama, ergens in zijn achterhoofd: ‘Kom, Dimitrie, herpak je.’

Thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg gaat op ronde. ©20200401, Geraardsbergen, foto's katrijn van giel. thuisverpleging in coronatijden. Reportage over thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg die op ronde gaat.


‘Tijdens de eerste shift die ik deed na die drie weken pauze, werd ik geconfronteerd met een overlijden. Ik heb meteen een collega gebeld met de vraag mijn dienst over te nemen. Ik kon het nog niet. Maar toen kwam het coronavirus en eigenlijk was er geen keuze meer. Ik moest weer op mijn gaspedaal duwen. Een jaar geleden werkte ik met vier andere verplegers, nu heb ik er zeven geëngageerd. Corona maakte me weer de thuisverpleger die ik wil zijn. Corona versnelde mijn rouwproces. Ik had die push nodig.’

Kanarie

Is de thuisverpleger de kanarie van de gezondheidszorg? Best mogelijk: ‘Toen de berichten uit Wuhan en dan uit Italië kwamen, zei ik in februari al tegen Filip (zijn partner, red.): ‘Er komt iets op ons af.’ Hoe snel die besmetting om zich heen greep en dat sterftecijfer steeg, dat kon niet anders dan wereldwijd circuleren.’ De grote rush begon na 13 maart, die dekselse vrijdag, de dag van de eerste maatregelen. ‘De ziekenhuizen moesten zo veel mogelijk patiënten kwijtgeraken om bedden vrij te hebben. Voor ons zat er niets anders op dan een extra ronde op te starten. We doen nu samen zo’n 150 patiënten. Mensen die normaal na een operatie nog langer in het ziekenhuis bleven, moeten wij verzorgen.’

We zijn in Idegem, tweede adres. Voor Dimitrie binnengaat, toont hij een wit blad. Hij maakte dat zelf. Grijs gearceerd staat er ‘Covid-19-Coronavirus’ op. Voor elke patiënt is er een apart papier. Met de naam, vier vakjes waarin per dag vier keer de temperatuur kan worden genoteerd, en dan zes vakjes voor zes symptomen: hoest, moeheid, spierpijn, dyspnoe (verstoring van de ademhaling), keelpijn, hoofdpijn. ‘Tot nu hebben we nog geen corona’s gehad. Drie patiënten waren twijfelachtig. Huisartsen konden die toen nog laten testen. Ze waren gelukkig negatief.’

Covid-bak

Dat papier, die aanpak, was een idee van Dimitrie zelf. Zoals de ‘Covid-bak’ die hij maakte, een grote plastic bak, waarin al zijn spullen liggen die nu nodig zijn: schorten, alcohol, ontsmettende zeep, handschoenen, wegwerpdoekjes. En mondmaskers natuurlijk.

Het woord is gevallen. We zijn ondertussen weer in Schendelbeke. Voor elke patiënt graait Dimitrie uit een G-Star-schoenendoos op zijn achterbank een nieuw mondmasker. ‘We kregen er geen te pakken. Ik belde onder meer naar Van de Velde (de lingeriefabrikant, red.), maar die konden niet helpen. Ziekenhuizen kregen voorrang. Ik richtte me tot onze beroepsorganisatie en de overheid: ‘Hebben jullie al eens aan de thuisverplegers gedacht?’ Uiteindelijk ben ik op internet gaan kijken naar wat het ideale mondmasker is.’

Thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg gaat op ronde. ©20200401, Geraardsbergen, foto's katrijn van giel. thuisverpleging in coronatijden. Reportage over thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg die op ronde gaat.


Met die info belde hij naar Debbie, een goeie vriendin die bij een bank werkt en een goede naaister is. ‘Ze heeft voor mij dagenlang aan haar naaimachine gezeten.’ Een andere dame, uit Ninove, deed de rest. ‘Zij maakt kostuums voor een carnavalsgroep. Zo kwamen we uiteindelijk aan 200.’

‘Skief Gezoopen’ heet die carnavalsgroep, even lachen toch, de coronadagen zijn al zo donker. Al schijnt vandaag de zon overweldigend over deze kleine dorpen in de buurt van Geraardsbergen, waar Dimitrie alweer bij iemand binnenloopt. Het is een vrouw van 91, haar zoon komt buiten een sigaretje roken. ‘Ons moeder kreeg zondag een beroerte’, zegt hij. ‘Gisteren (dinsdag, red.) belden ze me: ‘Ge moogt ze komen halen.’ Amper twee dagen later dus. Ze kan nog amper stappen, ik blijf nu inslapen, maar vannacht zat ze op de rand van haar bed en zag ze beestjes. Eigenlijk kan zo iemand niet thuisblijven. Maar ze hadden plaats nodig.’

Ik krijg regelmatig een lijstje mee voor de slager of de bakker. Waarom zou ik dat niet doen? Ik passeer daar toch.
Dimitrie Van Cauwenbergh
Thuisverpleger


In zijn stem voel je scepsis. ‘Al die virussen, maar deze kunnen ze niet de baas? Ik versta dat niet. Degene die het vaccin vindt, zal er wel rijk van worden.’ Terug in de auto knikt Dimitrie: ‘Sommige mensen willen het nog altijd niet geloven. Ik was bij een jongere patiënt die drugsverslaafd is. Er zaten andere vrienden. Op die mensen heb je weinig vat. Wat moet je dan doen? Mijn thermometer werkt zeer nauwkeurig, vanop wat afstand. Dan maak ik een grapje en neem toch hun temperatuur.'

Gezond verstand

Een sigaret. Een koffie thuis. Filip, Dimitries partner, zegt: ‘Dat hij een tijdje in huis rondloopt met die witte schort, maakt me al zenuwachtig. Van zodra hij thuiskomt, gaan al die mondmaskers en zijn kiel de kookwas in.’ Dat is hygiëne, zorgzaam zijn, opletten. Ook wel allemaal zelf uitgevonden. ‘Van de overheid kregen we weinig richtlijnen’, zegt Dimitrie. ‘Maar eigenlijk volstaat je eigen gezond verstand: hygiëne, kookwas, alcohol, maskers, alert zijn voor symptomen. Natuurlijk zit de angst er echt wel in, maar ik heb ooit nog op intensieve in het ziekenhuis van Geraardsbergen gewerkt en met die collega’s app ik en heb ik contact via Messenger. Daar is de schrik nog groter. Je mag geen foutjes maken.’

Thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg gaat op ronde. ©20200401, Geraardsbergen, foto's katrijn van giel. thuisverpleging in coronatijden. Reportage over thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg die op ronde gaat.


‘Dank je wel’ hangt op grote vellen papier aan het raam bij zijn buren. Er staan ook beren, voor de berenjacht. De overbuur schreef op een witte handdoek: ‘Samen sterk. Dank aan de zorgverleners.’ Die overbuur is patiënt nummer zoveel, deze ochtend. Zelf hebben we nadien weer geen idee meer of we nu in Idegem of Smeerebbe-Vloerzegem zitten. Het schema is zo uitgekiend, want twee uur na de ene patiënt, staan we nu in dezelfde straat bij een overbuur. Waze of gps is niet nodig, Dimitrie kent zijn straten. En zijn mensen. ‘90 procent is hoogbejaard en dus risicogroep’, zegt hij, terwijl hij de krant uit de brievenbus haalt en die mee naar binnen neemt. ‘Voor mensen die nog familie hebben, worden nog boodschappen gedaan. Maar sommige mensen hebben die niet meer. Ik krijg regelmatig een lijstje mee voor de slager of de bakker. En waarom zou ik dat niet doen? Ik passeer daar toch. Wat me nu wel begint op te vallen, is dat het bij veel mensen vuil begint te worden. Het stof hoopt zich op. Gezins- en familiehulp zijn door corona vaak stilgevallen. Alleen wij komen nog binnen.’

Thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg gaat op ronde. ©20200401, Geraardsbergen, foto's katrijn van giel. thuisverpleging in coronatijden. Reportage over thuisverpleger Dimitrie Vancauwenberg die op ronde gaat.



Waarmee we weer bij het begin zijn. Toen Dimitrie vertelde over die passie, de hobby, de roeping. Het voorbeeld van zijn mama en zijn dagelijkse zorg. Nee, thuisverplegers kunnen niet van thuis werken en ze kunnen niet wegblijven. ‘Social distance? Ja, graag, maar hoe was je iemand vanop afstand? Ik zie het niet.’

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie